Main

March 22, 2009

Schoolkleutertje

methoed.jpg

Ze was er deze week twee dagen en we zijn lichtelijk gevloerd, zo leergierig als ze is. Alles moet ze experimenteren en weten. Waarschijnlijk hele andere dingen dan ze thuis of op school doet.

Het grootste feest was bloempjes plukken. Kennelijk had ze op school al geleerd dat dit niet zomaar mag. Ze plukte voorzichtig een sneeuwklok, bekeek hem aandachtig van alle kanten en stak hem toen weer in de plant terug met "ik mag ze niet plukken".

Opa JW moest haar uitdrukkelijk toestemming geven voordat ze durfde: twee sneeuwklokjes, drie witte en twee paarse crocussen, een paar takjes witte en paarse heide. Ze kon er geen genoeg van krijgen. Ze bleef maar naar de bloemen kijken en ze moesten 's-avonds mee naar huis.

bloempjes.jpg

Boswandeling. Een korte naar mijn gevoel omdat Yoeko nog ziek was, maar ik had haar korte beentjes onderschat. Yoeko week nauwelijks van haar zijde wat lastig was als zij haar naam in het rulle zand wilde schrijven. Voor zover de sierlijke halen tenminste op letters leken. Ze duwde hem weg, maar hij duwde terug. Ze liet zich niet uit het veld slaan. Op de harde paden ging het schijven beter. Isabel moest ze overal schrijven, en mama en papa. Het werd een hele lange wandeling.

bos.jpg

Tijden kan ze, spelend met water, op een krukje aan het aanrecht blijven. Dan eist ze kordaat alle soep- en sauslepels op, kloppertjes en kloppers, trechters, kommen, bakken, lepels en pannetjes. En een afkoelrooster dat zij als kookpit gebruikt. [Ik ruimde vanmorgen de afwasmachine uit. Of Majesteit zelf bij ons had gegeten...]

Geduldig schept ze water (waaraan een scheutje oude thee kleur gegeven heeft) met allerleid lepels van bak naar bak, van bak naar kommetjes en weer terug naar de pan. Ze wordt al handig, knoeit maar weinig. "Kan je even mijn mouwen opruimen?" heeft ze gevraagd, terwijl ze natuurlijk oprollen bedoelde.

March 18, 2009

Dit helpt ook al niet

reigers.jpg

Hij had er een tijdje respect voor maar nu hij doorheeft dat die groene zich toch niet beweegt komt hij regelmatig kijken of hij een rood visje kan verschalken. Van mij mag hij. De rode vissen (voorntjes?) vertroebelen het water, zuigen de waterleliebladen kapot, vreten straks weer van de kikkerdril, verslinden het jonge paddengebroed en maken er een puinhoop van.

March 16, 2009

In de hangmat

wouthalfmaart.jpg

Hij mag nog een keer want hij loopt een heleboel foto's achter. In zijn mooie muizenpak voor het eerst lekker in de zon op balkon in de hangmat. Hij kwam op bezoek met zijn paps en mams. Isabel was ook bij ons. Ze vond het wel wat, dat kleine neefje. Ze ging een feestje voor hem bouwen omdat hij jarig was. Ze blies balonnen op en kookte een feestelijk potje.

November 22, 2008

Bijna vier

theedrinken.jpg

Oma mag ik de pet op? En dan moet jij die hoed. En dan doen we alletwee een ketting om, en jij de rose klompen aan, en dan moet jij op de trap gaan zitten want dat is jouw stoel en dan drinken we koffie en dan bak jij er taart bij. Of wil je liever thee?

Nu ze geen middagslaapje meer doet op het campingbed is de gang haar lievelingsplek geworden. Vooruit, Yoeko mag er wel eens bij blijven maar als opa toevallig de gang in komt omdat hij naar de wc wil vraagt ze streng: En opa, wat kom jij hier doen?

Maar ach, ze is bijna vier. Binnenkort begint haar ingewikkelde, grote leven.

bijnavier.jpg

October 06, 2008

Het voelen van de soep

handenindesoep.jpg

Onder aftrek van een klein slaapje in de middag, hield Isabel het uit van 10:00 tot 02:00 uur. Piepen, zeuren, janken of jengelen was er niet bij. Ze bekeek, nam alles in zich op en genoot. Tijdens het lange diner kroop ze regelmatig even op schoot. Er was altijd wel iemand zo aardig om haar bord na te dragen.

Haar tomatensoep was heerlijk, maar eigenlijk te zout en te pittig voor een 3-jarige. Of ze een paar maiskorrels van mijn kolfje mocht? Zich bewust van het feit dat ze haar bord leeg moest eten, doopte ze de korrels in haar soep, om ze vervolgens met twee handen fijn te knijpen en door de rode vloeistof te roeren. Kokkin in de dop. Ze vroeg of ik haar mouwen wilde oprollen. Maar natuurlijk!

En daar zit je dan met ingehouden lach of het de normaalste zaak is dat je kleinkind - met grote ogen van de slaap - aan een bruidsdiner soep eet met haar handen. Blij dat haar ouders dit niet zagen of opa die dol is op tafelmanieren. Gelukkig dat de bruidegom er wel een kiekje van kon nemen.

Oma, fluisterde ze toen het lekker had gemogen, nou heb ik vieze handen.

Er kwam een ober aangesneld (alerte bediening!) met een groot, wit gesteven servet waarop ze finger painting mocht spelen. De servet had zo als decoratie opgehangen kunnen worden. Isabel bevoelde daarna haar vingers waartussen nog flutseltjes zaten en constateerde kordaat dat ze een plas moest gaan doen om haar handen te wassen. De bruidegom ging met haar mee. Na terugkomst klom ze weer volmaakt tevreden op schoot.

Hernieuwde logvoornemens


buitentrouwen.jpg

Het sloeg natuurlijk nergens op, maar ik zei al de hele maand tegen mezelf: zodra ze getrouwd zijn ga ik weer loggen. Nu was ik ook vrij geconcentreerd met mezelf bezig. Om te beginnen was ik weer eens te grazen genomen door een besmette teek en verder was ik tamelijk druk met afvallen wat vooral goed lukt als ik anderhalf uur per dag met mijn therapeut (de hond) door het bos draaf. Dat vraagt veel tijd.

De bruiloft was bijzonder. Zeer oude loggers zullen misschien nog Tsja in de bruidegom herkennen. Het weer was droog, zelfs een klein beetje zonnig maar er stond wel een ijzige wind langs het water. Het colbertje was dan ook broodnodig om de bruid met haar kostbare inhoud op temperatuur te houden. De ambtenaar droeg een sierlijke donkerblauwe toga en kleurde perfect bij de bruid.

Werelddierendag

yoekobijbarbara.jpg

Omdat W + V 4 oktober hadden uitgezocht om te trouwen, mocht Yoeko op werelddierendag bij zijn fokster Barbara logeren. We brachten hem vrijdagmiddag al weg. Het leek of hij zijn geboortehuis en -tuin herkende waar hij maar 12 weken had gewoond. Barbara komt hij wel vaker tegen, maar in het huis was hij nooit meer geweest.

Hij heeft als een groot kind twee volle dagen geravot met zijn kleine zusje Edda. Bek getrokken en pootje gelicht op de gladde vloer net als vroeger, maar er schijnt geen pijnpiep te zijn gevallen. Tante Sara, moeder Doeke en oom Bonnie hielden een soms grommend oogje in het zeil, maar die zijn dan ook al een paar jaar ouder.

Frappant hoeveel Yoeko op zijn moeder lijkt. Als hij geen 10 centimeter hoger was, zou je de honden beslist verwarren. Ze hebben exact dezelfde snuit met exact dezelfde tekening en precies dezelfde zachte blik in hun ogen. Als er eentje zijn snuit op je knieën legt, moet je eerste de hele hond bekijken voordat je weet wie je bij je hebt.

Op de foto (van Barbara): Yoeko is de achterste; links loopt halfzus Edda, rechts bij de deur moeder Doeke, en de wuifstaart op de voorgrond behoort aan tanta Sarah toe.


August 13, 2008

Eerst zien en dan pas oordelen

Vanmorgen vroeg hoorde ik op de radio al ophef over de foto in de Telegraaf en het commentaar door de voorzittende mevrouw van de journalistenbond of hoe het ook heten mag. De Telegraaf heeft zijn eigen afwegingen gemaakt, zei ze, namelijk die van het harde nieuws. De interviewer bleef bij zijn gevoel van onfatsoen.

Om kwart voor elf hoorde ik op BRN Nieuwsradio opnieuw deze dame en de verontwaardiging van weer een andere ondervrager. Nou heb ik persoonlijk bij de Telegraaf ook geen illusies. Bij mijn weten hebben ze zelden nobelere bedoelingen dan: 'Hoe krijg ik de massa naar onze kassa', maar welke krant eigenlijk niet?

Zonder de gewraakte voorpagina te hebben gezien raakte ik aangestoken door de verontwaardiging over onfatsoen, het verwonden van nabestaanden, het overschrijden van grenzen en wat al niet meer. Ik parkeerde de auto, stapte uit, liep naar mijn afspraak, was er tien minuten te vroeg en zag een Telegraaf liggen.

Toen ik de bewuste foto zag sprongen me de tanen in de ogen. Wat een ongelooflijk puur moment voor de nabestaanden die uit alle macht willen weten wat zich heeft voorgedaan. Wat een aangrijpende pagina voor iemand die tijdens zijn werk is omgekomen. Weg romantiek over filmploegen die oorlogen verslaan. Iemand die ons over oorlog wilde berichten is verdorie omgekomen.

Is de foto puur sensationeel of gaat hij in deze opmaak recht door ieders hart? Had hij in de krant gemogen, of niet? Ik ben niet meer zo zeker van mijn afkeer en verontwaardiging. Het prachtige portret van een levende Stan Storimans met zijn camera, de oorlogsvlammen en de ontzetting van Akkermans zet alles in de juiste context.

Ik wil deze pagina bewaren. Vandaar dat ik hem log.


StanStorimans.jpg

July 26, 2008

De roedelkreet van de wolf

Het zal verbeelding zijn geweest, maar nadat ik tegen hem had gezegd: "Isabel komt straks spelen", hield hij het hek in de gaten. Een half uur later hoorde ik mijn stille kees die nooit een bek open doet de roedelkreet slaken van de wolf: Oehoehoehoehoei!!. Bij volle maan had het niet indringender kunnen klinken.

samenschuiven.jpg

Daar was dus Isabel die bij haar thuis (zo zegt ze dat) twee nog veel grotere honden heeft. Maar minder onstuimig want Yoeko kan even lomp zijn als hij stevig is. Ik heb het al eerder gelogd: Waar zij gaat of staat, daar is hij ook te vinden. Binnen of buiten, hij wijkt geen meter van haar zijde.

eindjul2008.jpg

Het heeft moeite gekost hem te leren dat hij opzij van de schommel moet blijven. Hij liep steeds op de schommel af en nam de dreun van het hout of een trap van haar voeten voor lief. Hij snapte niet waarom zij daar in de touwen heen en weer zwaaide en wilde haar kennelijk te hulp schieten. Nu heeft hij begrepen dat ze de schommel leuk vindt en blijft rustig wachten tot ze klaar is.


July 04, 2008

Een rustige volwassen hond

yoekovolwassen.jpg

Nu jullie gezien hebben hoe oke zijn gebit is, ook nog een plaat van de (bijna) volwassen reu die zo te zien goed in zijn vel begint te steken. Dit heeft hij verdiend na al het lessen. Hij heeft er hard genoeg voor gewerkt.

Ze zeggen dat de keeshond makkelijk is op te voeden omdat hij een 'zachte' hond is, maar ze gaan dan wel voorbij aan zijn levendigheid. Bij alles wat gebeurt staat hij met ontembaar enthousiasme en een nieuwsgierige neus voorop.

Bovendien is hij eigenzinniger dan een teckel. Dit geldt niet alleen voor mijn exemplaar, maar voor al zijn broers en zussen, moeder, tante en de rest. Dus voor je denkt: ik wil er ook zo een, moet je ook nog beseffen dat die berenvacht niet uit zichzelf zo netjes uit de klitten blijft.

Kom mij straks dus niet aan met het verwijt dat je door mij ook zo'n losbol hebt gekozen en dat je hem after all toch liever naar de herplaatsing wil brengen. Ik bedoel: er zijn mensen die nog onbesuisder dan een keeshond zijn.

July 03, 2008

Morgen is hij jarig, onze Yoeko

YoekoTwee.jpg

Nog net in de pubertijd, ons Yoeko die morgen 2 wordt. Hier ligt hij met een lauwertak in zijn bek te grijnzen. Hij maakt duidelijk dat hij voorlopig nog niet bereid is om die tak af te staan. Ik ben voorzichtig met takken om zijn gebit gaaf te houden.

June 15, 2008

De maarschalk overziet zijn domein

maarschalk.jpg

Het is haar vaste stek, daar boven op de nok. Vanaf deze plek heeft ze ruim zicht op vijandelijk gebied. Kan ze inspecteren of de concurrentie al in aantocht is. Anderen eten dagelijks mee, maar zij is de baas van deze plek. Hiervandaan kan zij ook in de gaten houden of er al leven in de keuken is, of de hond al buiten loopt en of de voedselkist al naar behoren is gevuld. Zij weet als geen ander dat het hier pinda's groeit.

voederkist.jpg

De voederkist is in de wijde omtrek geliefd. Niet alleen bij de eekhoorns, maar ook bij de vlaamse gaaien, mezen, roodborsten en boomklevers die graag een pinda'tje meepikken of -grissen. De kist is met zijn plek vergroeid. De bamboe steekt er dwars doorheen. Plant nooit woekerende bamboe in een bos, maar dit terzijde.

Wat zou ons dierenvolk teleurgesteld zijn als deze kist verdween.

June 08, 2008

De erfenis van Fiep

fiepnotenbomen.jpg

Puffend en zwetend de beide walnootbomen in grotere kuipen geplant. Het zijn blijvende cadeautje van eekje Fiep met wie ik in 2003 heftig vocht om de oogst.

Ik liet haar de boom inklimmen en de noten losknagen. Dan kwam ik uit mijn schuilplek tevoorschijn en joeg haar weg. Ik verzamelde de noten die zij had laten vallen en nam ze mee naar de kist bij de keuken. Ik legde ze daar in een fruitkis te drogen.

Ik had mijn hielen nog niet gelicht of Fiep zat natuurlijk weer in de boom. Hààr boom wel te verstaan, want ze had al weken lopen inspecteren of de noten goed rijpten. Zodra ik de keuken was binnengegaan sloop ze trouwens naar mijn kist om zich ook nog eens aan mijn voorraad te vergrijpen. In ruil hiervoor was ze wel bereid om zich in alle standen te laten fotograferen.

fiep2juli.jpg

Fiep en ik kenden elkaar. Ze kwam de hele winter bruine boterhammen eten met kaas of pindakaas. Onder een paar werkhandschoenen verstopte ik elke morgen twee walnoten voor haar opdat de vlaamse gaaien die niet zagen. Eentje at ze op, de tweede kwam ze halen om in te graven. Vergat ik noten neer te leggen of was een kaper haar voorgeweest, dan kwam ze hevig teleurgesteld tegen de ruit op staan om haar noten op te eisen.

Ze liet me in het voorjaar haar jongen zien. Haar werpnest zat notabene vlak naast het raam van mijn werkkamer. Ik had haar talloze keren de stam van een spar in zien klimmen, maar nooit gemerkt waar haar nest zich bevond. Ze haalde grapjes met me uit. Liep ik onder de dennenbomen dan kegelde ze dennenappels op mijn hoofd.

Ze was spaarzaam. Altijd groef ze alle noten in die ze te pakken kreeg. De twee die ze was vergeten op te halen en die in het voorjaar uitliepen heb ik in potten geplant. Ze zijn nu vier jaar oud maar we hebben de tijd. Een wolnoot moet minstens acht jaar zijn voordat hij vrucht gaat dragen. Mochten we onverhoopt verhuizen, dan nemen we de potten mee.


foeballuh

schietop.jpg

Ga toch eens weg joh, je gooit telkens mijn spullen om..
En even later: Ingerukt!. Diepe zucht. Ingehouden boosheid: Wegwezen nou!.

Het is hem niet af te leren. Waar zij gaat of staat, wat zij ook uitspookt, waar zij ook heensluipt, daar cirkelt hij om haar heen. Hier kan geen Ayaan- of Verdonkbewaking tegen op. Hij weet dat zij nog maar een puppie is en zijn bescherming nodig heeft. Behalve natuurlijk als haar grote honden Noni en Gaia de tuin binnenrennen. Dan blaft hij naar ons: Nemen jullie het even over? en draaft achter de teven aan.

Zij kletst ondertussen verder: Ik ben drie. Maar als ik vier ben mag ik naar school. Dan ga ik theedrinken en dansen en hollen.
Frons in d'r voorhoofd.
Heel ver springe en spelen en theedrinken.
En leren lezen?, vraag ik, en sommen maken? Ze knikt.
En theedrinken, zegt ze stralend ennuh... ennuh... het borrelt op vanuit haar zilvergeslipperde tenen: dan mag ik foeballuh!

January 25, 2008

De ontdekking van het IK

Picture 5.jpg

"Kleurtjes maken op de pjoeter", noemt ze het grapjes maken met Kid Pix, het meest fantastische tekenspel dat ik voor kinderen ken. Vooral de animaties vallen bijzonder in de smaak. De vissende kapitein is opa; de flamencodanseres mama; de japanse schone met waaier in kimono is oma marjoke, en als ik deze flink verbreed kijkt ze me schaterend aan en wijst naar mij. Zelf is ze een vechtend indiaantje in heftige krijgsdans. Menig keer heeft ze het verrukt geroepen: "Das Issebel!"

Als ik er mijn boerenkoolpsychologie op loslaat, zie ik hier het schoolvoorbeeld van jezelf vereenzelvigen met je tegenpool. Niets in Belletje lijkt in de verste verte op het uitgelaten, wat agressief dansende indiaantje. Integendeel. Bel is de ingetogenheid zelve. Zelden zal protest het bolwerk van haar tanden ontsnappen.

Terwijl we zo samen KidPixend achter mijn bureau verblijven, kijkt ze regelmatig achterom naar he beeldscherm van opa waarop - bij wijze van screen saver - een diavertoning voortrolt. "Kijk", roept ze als zij zichzelf ontwaart: "foto van Issebel!".

We spelen verder met de animaties. Opa vangt een grote vis, mama danst op hoge hakken in rode wapperrokken de flamenco, oma marjoke waaiert zich koelte toe in gele kimono en dan dan priemt ze met een vingertje dat de de kleine indiaan moet optreden.

xIsa2bel23jan08.jpg

Ik wacht tot ze zegt: "Das Issebel" en die woorden volgen ook zoals gewoonlijk. Maar dan rolt ineens uit haar mond: "Dat ben ik!". Ze luistert een paar keer hoe dit klinkt en kijkt me verwachtingsvol aan. Ze herhaalt: "Dat ben ik", met een duidelijke nadruk op IK. "Dat ben IK!". Ze herhaalt het op verschillende toonhoogten terwijl ze beurtelings van het beeldscherm naar mij kijkt. Of ik mij wel laat overtuigen. Of ik haar wel serieus neem.

Ik geloof voor geen meter dat zij die krijgshaftige indiaan is of ooit zal worden, maar ik neem bloedserieus dat deze garnaal van drie jaar en drie weken zojuist heeft ontdekt dat zij IK is.

January 08, 2008

Humor van het jaar?

Het mooiste landhuis in onze omgeving en van oudsher op de monumentenlijst is op slopershoogte omdat de bovenverdieping te krap werd bevonden. De rieten kap met de fraaie knik wordt steil herbouwd om ruimte te winnen. Zo te zien wordt de keuken ook vervangen want zowel de zij- als achtermuur zijn er geheel uitgeslagen. Alleen de voor- en achtergevel van het prachtige monument staan nog overeind. Alsof die de essentie vormen. Maar het waren de juiste verhoudingen en het lijnenspel tussen gevels en rieten kap. De architect ligt te janken in zijn kist.

bouwval1.jpg

Hoe ver moet je gaan? Zou verhuizen niet effectiever zijn geweest, als je tenminste effectief wil zijn. Opvallen begint per slot ook een verheven vorm van kunst te worden. Doet me denken aan die reclame van: we kopen dat bootje, rijden ermee naar Saint Tropez en gaan ermee langs de ree liggen zodat iedereen ons goed kan zien.
Naar mijn gevoel de humor van het jaar!

bouwval2.jpg

En ja, terwijl de werkzaamheden alweer drie weken stil liggen staat deze kapitaalsvernietiging elke morgen glorieus in floodlight. Opdat passanten goed kunnen opmerken hoe gewichtig, duur en smakeloos de verbouwing gaat worden?
Geld is te koop maar enig gevoel voor aesthetiek helaas nog niet.

January 06, 2008

Wie laat wie nou uit?

wandeling.jpg


January 02, 2008

Vandaag is ze 3!

blazer.jpg

Belletje, met Kerstmis gekleed in haar eerste blazer die ze kreeg van oma M. wordt 3 vandaag.
Hier zit ze te genieten van een hapje streng verboden chocolade. Ze kijkt helemaal betrapt. Alsof we het hemelse lekkers alsnog uit haar mond zullen halen.

November 14, 2007

Eitje koken?

Deze vraag is niet nieuw; die stelt ze al maanden.
Wel nieuw is de wens om het zelf te pellen.
Hardgekookt eitje. Makkelijk te pellen.
Tuurlijk mag je zelf doen.
Waarom dacht je dat we weer een hond genomen hadden?

Nu zijn wij gewoon eerst het hele ei te pellen en het daarna in plakjes op de boterham te snijden. Zij heeft het anders geleerd. Zij peutert de schil van de kop en pakt dan een flinke lepel die bestemd is voor de yoghurt. Als ik doorkrijg wat ze ermee wil, bied ik haar een theelepeltje aan dat zij in dank aanvaardt.

De hond ligt nu nog vastgebonden in zijn mand maar mag straks het tapijt uitwroeten.

Ze wrikt kreunend het lepeltje in het hardgekookte ei. Ik verdwijn met mijn toestel naar buiten om haar grenzeloze concentratie op de plaat te zetten. Ze zit daar in de vuile ruit, omringd door herfstig groen met ogen die op steeltjes turen naar de lepel in het ei.

Klik op de foto en zie haar vernietigende blik: Oma, wat ben je nou toch weer aan het doen?


eitje.jpg

September 07, 2007

Moederen

Met 20 maanden sluipt het moederen erin.

knoopjesopen.jpg
-
Eerst de knoopjes open en de laarzen uit,
-

naarbed.jpg

en dan gaat hij lekker in bed. Dekentje erover, stoeltje erbij gesleept en dan gaat ze stil zitten wachten tot zij vindt dat hij genoeg geslapen heeft. Doe mij zo'n moeder!

August 28, 2007

Mag ik deze dans van u?

walsendekees.jpg

Er is er natuurlijk maar één die mijn kees ten dans mag vragen en met hem door de tuin mag walsen. Dat laat Yoeko zich geen tweemaal zeggen. Dat ik daarna een hele week nodig heb om het hem weer af te leren spreekt vanzelf, maar vooruit.

Goed te zien wat voor een gigakanjer er uit dat puppie is gegroeid. "Goed aan de maat", werd er laatst in zijn testrapport geschreven. Ik maak me sterk dat hij sindsdien nog een stukje is doorgegroeid. Hij is nu op een week na 14 maanden.

August 22, 2007

De duif in het glas

duifdoorruit.jpg

Toen ik met Yoeko door het hek kwam vond ik het al vreemd dat hij niet opvloog. Zo tam zijn houtduiven niet. Oke, hij schuifelde naar de uiterste hoek van het erf en de hond kon er makkelijk langs zonder hem lastig te vallen.

Maar toen we na een stijf kwartiertje terugkwamen was hij er nog steeds. Hij schrok zich te pletter van ons en voelde zich in de fuik. Hij vloog op en schampte het hek. Hij trok uit alle macht door en vloog met een knal tegen de ruit van de garagedeur.

Ik stond aan de grond genageld. Hij had enorm geluk dat de dunne ruit (anno 1917) meegaf en rinkelend uiteen spatte, anders had hij zijn nek gebroken. Flexibel in zijn vaart gestopt stuiterde hij achteruit de scherven weer uit om zwaar aangeslagen maar zo te zien ongedeerd op de grond te belanden. Hij schuifelde weg en zocht dekking onder de struiken. De hond was te beduusd om hem te volgen.

Geen verwondingen, geen fladderende veertjes. Wel de onmiskenbare afdruk van een duif in de ruit, mocht de verzekering al aarzelen over het ontstaan van de schade.

August 18, 2007

Mevrouw krijgt weerwoord

soohee.jpg

Neem mij niet kwalijk hoor.
Kwist niet dat ik op uw teentjes ging staan.
Kwist nog niet dat uw ego zo was gegroeid.
Kan ik het soms goedmaken met een bord oorbeitjes?

August 15, 2007

Ze kan zo de planken op

guppie.jpg

Bij de exclusieve kinderkleertjeswinkel op dorp onze slag geslagen. Isabel kan zo de planken op. Ze voelt zich in haar outfit ineens bijzonder en staat stil alle bandjes en strikjes te verkennen.

July 19, 2007

Goeiemiddag H,

Als jij nou dacht dat je vorig jaar goed bij ons had gevist, dan laat ik je hier even zien dat er iemand is die het beter kan. Geen wonder dat ik me verbaasd heb afgevraagd waar toch al mijn dikkopjes waren gebleven. Ze verdwenen in de loop der weken als sneeuw voor de zon terwijl de waterleliebladen ook dit jaar lelijke vraatsporen tonen.

joekel2.jpg

Het was natuurlijk ook idioot dat de reiger maar bleef komen. Hoewel wij dachten dat er geen vis meer te snaaien viel. Die beesten moeten anders wel ogen hebben, om vanaf grote hoogte te zien dat er een zwarte vis zwemt in troebel water. Ook nog onder dik blad. Het water werd trouwens ook deze zomer niet helder.

Oude vis? Of jonge vis die goed is gevoed en gegroeid? Ik heb ook al een keer een klein visje in het schepnet gevangen van een cm of vijf. Ik ben blij dat er reigers bestaan. Stuur de jouwe maar door, wij zien hem graag komen.

In elk geval was het een joekel die hij ving. Hij had moeite om hem soldaat te maken. Brave voorn of vreetzame karper? Het was toeval dat mijn toestel voor het grijpen lag. Foto van binnen uit genomen, schuin door de dikke dubbele beglazing. Niet helemaal scherp, maar hij laat aan duidelijkheid niets te raden over

Met de hartelijke groeten van een blije ik die weer een flinke vis armer is.

July 11, 2007

Portretje

belletje11jul.jpg

Ik kan het niet laten portretjes te maken van deze 2,5 jarige. Nog even of de peuter wordt kleuter en die fantastische verwondering verdwijnt.

July 04, 2007

Jarige Yoeko

Yoeko1jaar.jpg

Zijn (fok)moeder stuurde hem gisteren al een verjaardagsfoto met hartelijke gelukwensen. Ze heeft in de eerste levensweken van haar A-nest veel mooie foto's genomen. Zelf vind ik deze aandoenlijk. Kijk wat er uit het gele kind is gegroeid.

puppie.jpg


July 01, 2007

Arme Noni

armenoni.jpg

Arme Noni, de oude Ridge die in de auto moet wachten tot het vrouwtje is uitgewerkt met stiefzus Gaia. Wil het ongeluk ook nog dat de auto zo hoog op de poten staat dat Noni alles kan volgen wat zich afspeelt op de wei. Soms laat ze een hartverscheurende huil, ook al weet ze dat blaffen en janken tijdens het wachten ten strengste is verboden.

Op nog geen vier meter van haar vandaan wacht Yoeko in zijn auto tot het tijd is voor zijn les. Hij heeft een lage auto en kan de wei niet zien. Hij heeft wel uitzicht op het droeve hoofd van Noni, al vraag ik mij af of hij haar zonder geuren kan herkennen.


ammiegaia.jpg

Ammie maakt ondertussen grootse vorderingen met Gaia die de lessen geweldig vindt. Kijk het hoopje onrust daar nou voorbeeldig zitten. Maar goed dat ze niet weet dat in een van de auto's Yoeko zit te wachten want die twee kunnen onvermoeibaar achter elkaar aan blijven rennen.

Belletjehondenles.jpg

Wie mij meteen in de smiezen heeft als ik uit de auto ben gestapt en bij het hek sta te kijken hoe de les verloopt is Isabel. Ze gluurt nog even naar haar paps die langs de zijlijn op haar past en neemt dan de kuierlatten in mijn richting. En ik denk:
Kijk, daar komt de glimlach aan van Mona Lisa...


June 19, 2007

Eekhoorntjespraat

Dat ik niet vaak meer over hen schrijf betekent niet dat ze er niet meeer zijn. Ze komen nog elke dag hun noten halen die nu trouwens bijna op zijn.
Isabel ziet ze eerder dan ik. Daar isse eekhoor, juicht ze wijzend naar de top van een den, en ik zeg jaja. Maar even later loopt hij toch over het dak van de schuur, til ik Belletje uit haar stoel, zet ik haar met haar voeten in de gootsteenbak. kan ze op de rand gaan zitten, en zit ze zich met open mond te vergapen. Eekhoor nootsje pakke!

eek1jun07.jpg

Het motregende stevig toen deze kostganger verscheen. Voor het eerst viel me op hoe ze zich wapenen tegen de regen. Ze zetten hun staart breed uit en leggen die als een paraplu over hun rug en kop.

eek2jun07.jpg

Toen nummer twee verscheen was het weer droog. Hij gluurde behoedzaam om zich heen of er geen andere kapers waren. Ik ken er vier die hier op gezette tijden komen.
Het voordeel van fotograferen is dat je enorm kunt uitvergroten. Wat mij met het blote oog nog niet was opgevallen is dat beide eekjes zogen.

Daarwazzeweer een dagje

Twee-en-een-half en zelfverzekerd. Ze weet wat ze wil. Niet die beker maar de rode. Geen vork maar de gele lepel. Izebel wil kersen maar geen oorbeien, zoals ze laatst een boterham at met kinderkaas. Wat zijn die kinderwoorden toch grappig. Dat duurt maar kort. Ze leert zo snel.

isabel2jun07.jpg

Samen met de bravour groeit ook de bedachtzaamheid. Je ziet haar kennis opzuigen en verteren. Zich afvragen of het wel klopt. Afwegen wat ze heeft gezien of gehoord en dat voor later gebruik een ankertje geven.

isabel1juni07.jpg

June 17, 2007

Reu van 11 maanden die goed aan de maat is

yoekoalmere.jpg
.
Nog altijd beloften genoeg om een begeerlijk mannetje te worden als hij volledig is uitgegroeid. We gingen naar de buitenshow in Almere. Het weer zat helemaal niet tegen. Beetje regen, beetje zon en beetje prima temperatuurtje. De mooiste van de mooiste honden in allerlei rassen gezien, waarvan het gros bijzonder netjes was opgevoed.

1gaanweweer.jpg
Daar gingen we weer!

Keurmeester Mampaey nam de tijd om Yoeko van neus tot staart te betasten en Barbara uit te leggen dat Yoeko de komende maanden eerst zijn gangwerk steviger moet krijgen. Dat het aan het einde van het jaar pas weer zin heeft om shows met hem te lopen. We hebben voorlopig dus grote vakantie.

Da's ook beter voor mijn portemonee want op een show koop je hondenspullen die in winkels nauwelijks te krijgen zijn. Een dure klittenkam bijvoorbeeld met gebogen punten. Barbara vond, ondanks mijn grondig dagelijks onderhoud, meteen nog klitten achter zijn oren die aan mijn aandacht waren ontsnapt.
Welke idioot neemt ook een keeshond?

2kijkzonderoren.jpg
Kijk mama, zonder oren

In mijn eigen woorden vertaald (maar ik heb er dan ook geen verstand van) dabberen zijn ledematen nog onbeheerst en puppy-achtig aan zijn lijf. Hij moet de komende maanden meer aan body-building doen. Nu is hij de laatste tijd flink omhoog geschoten (hij zit tegen de maximaal toegestane hoogte) dus die spierballen zullen misschien vanzelf nog wel komen. Of niet. Dan blijft hij voorgoed een schat van een slungel.

En ja, die oren in de nek zodra hem iets niet aangenaam lijkt heeft hij van zijn moeder, zegt Barbara. Het oogt nogal dom, he, een kees zonder oren.

3gaathetovermij.jpg
Ehm dames, gaat het soms over mij>

Hallo zeg, als het over mij gaat kan je mij toch best wel zien staan? Als kees houd ik er niet van dat je over mijn hoofd heen praat want ik ben verdraaid graag haan de voorste. Het was bijna afgelopen. Hij mocht van het veld en huppelde in al zijn grote onschuld naar me terug met een snuit van: En? Wat vind jij er eigenlijk van?.
Nou, voor mij is hij de leukste, de mooiste en de liefste. De rest is eigenlijk maar bijzaak.

Maar ik moet toegeven dat Yoeko zo'n showdag geweldig vindt. Hij heeft zich als een dartele geit door Barbara laten voorbrengen; op dezelfde vrolijke manier als hij op Bets d'r wei zijn oefeningen doet. De vlaggen tegen onze tassen niet meegerekend, heeft hij zich onberispelijk gedragen en geen krimp gegeven bij het passeren van de meest imposante reuzen als doggen, bullmastiffs, mastinos, sint bernards of newfoundlanders.

De cursussen werpen ook hun vruchten af. Teruglopend van het uitlaatveld terwijl Barbara bij de Ring op onze spullen paste, moest ik zelf ook nodig. Yoeko met een Lig-en-Blijf! aan een paal vastgebonden (wat ik verder niemand zag doen) en naar de toilet gehold. Hoewel de halve wereld langs hem liep van- en naar het uitlaatveldje, hoorde ik hem niet . Toen ik terugkwam lag hij nog even braaf, met zijn ogen op mijn deur gericht, te wachten.

June 11, 2007

Cadeautje van de natuur

rietorchis.jpg

In de dichtbegroeide chaos van de rietpoel schemert ineens een roserode bloementoorts. Dit kan alleen de beschermde rietorchis zijn. Smalle lancetvormige bladeren met kringvormige vlekken. Vaste plant. Zaait zichzelf uit. Sommige dingen kun je niet kopen. Die komen je onverwacht aangewaaid.


June 10, 2007

Uitmuntend

keurmeester.jpg

Laten we wel wezen: het mooiste aan de Schotse keurmeester, mister T.Caldow, waren zijn schoentjes. Maar hij deed zijn werk serieus en grondig en zwierde energiek om de honden heen.

zwier.jpg

Zelf had ik Yoeko geen schijn van kans gegeven omdat hij maximaal groot is en nogal eens rondloopt zonder stevige krul in zijn staart. De kleine, wat plompere grijze kezen lijken meer in trek dan de grote. En verder is Yoeko niet gewend om met Barbara te lopen. Dat deed hij trouwens super, al keek hij soms met hangende oren rond waar ik was gebleven.

betasten.jpg

Toen kwam het spannende moment dat hij zich moest laten betasten. Zo'n keurmeester hoeft maar een beetje te drammen of de hond laat zich nooit meer met plezier bekijken. Terwijl Barbara tegen Yoeko bleef kletsen, nam de keurmeester alle rust om zijn gebit bloot te leggen, zijn ballen te controleren, zijn spieren en vetlaag te voelen. Er was maar één ding wat niet lukte. Yoeko weigerde zijn oren overeind te zetten tot hij mij in de smiezen kreeg, en toen bleken ze aan de grote kant te zijn.

uitmuntend4.jpg

Hij kreeg uiteindelijk de vierde plaats, maar wel met het predikaat uitmuntend. Er zou over enige maanden best een grote, stoere reu uit hem kunnen groeien die prachtige kindertjes kan maken. Tenminste, als hij dit van mij mag. Daar gaan we nog eens over denken.

testrapport.jpg

Het testrapport luidde (ik vertaal maar even):
Goede proporties van het hoofd; goede ooraanzet, had liever iets kleinere oren gezien; goede bril en bovenbelijning; goede staart; goede borst en voorkant; goede kleine voeten; goed gehoekte achterhand; beweegt zich goed.


June 04, 2007

De armoe van het opgeleukte lijf

Picture 7.png

Als je nou dit fragment ziet van die prachtige foto die Spencer Tunick maakt van blote mensen! Hoe spannend al die lijven samen zijn. Geen twee zijn hetzelfde, geen een is volmaakt. Grote, kleine, dikke, dunne personen. Bolle buiken, hangbuiken, bolle tieten, hangtieten, veel, geen of weinig schaamhaar, grote pikken of kleintjes. Wat maakt het uit? Degenen die meedoen aan deze happening voelen zich lekker in hun vel en elk lijf vormt op zichzelf een supergaaf plastiek in dit overweldigend geheel.

Andersom geredeneerd: hoe saai zijn de opgetrokken lijven die tot lachwekkend toe hergemoduleerd zijn naar voorbeeld van toonaagevende plastische chirurgen? Alle afwijkends weggeretoucheerd. Wat een krankzinnige armoe. Wat een verspilling van persoonlijkheid.

May 31, 2007

Mijmeringen

Op een of andere site las ik vanmorgen dat heilige birmanen gemiddeld 15 jaar oud worden. Dan heeft hij het niet slecht gedaan.

Toen ik de stamboom nog eens bekeek zag ik dat hij ook een Burmees als opa had. Meer nog dan Birmanen schijnen Burmezen gehecht te zijn aan hun mensen. Een Birmaan met Burmezenbloed is daarom pas je ware voor iemand die een soort Floris zoekt.

Pluis zit al de hele dag vergeefs op Floris' kamer te wachten. Niet dat ze dikbevriend waren maar ze verdroegen elkaar steeds beter. Als wij van huis waren zochten ze knusheid bij elkaar. Ik moet zorgen dat Pluis niet verpietert.

Vanmorgen belde toevallig mijn vroegere bestuursvriend. We vergaderden jaren hier thuis. Tussen de stapels papieren, de schotel met boterkoek en de zakken chips lag altijd een opgerolde Floris midden op tafel die zich door niemand liet verjagen.

Je begraaft niet alleen je makker maar sluit tegelijk een periode af van zoveel jaar. Dat is verdorie niet mis. Ik voel me uitgeput na alle spanning van ziekzijn / beterworden en welles / nietes het fatale spuitje geven.

Hoewel hij zo lek was als een mandje, ruikt het huis niet naar zijn plas. Waarschijnlijk liep het vele water dat hij dronk snel door naar zijn blaas en kwam het meteen weer naar buiten. Vanwege dat lastige plassen had hij van mij nog niet weggehoeven.

Het geeft rust dat ik hem niet meer in de gaten hoef te houden. Het was me tot tweede natuur geworden hem in het voorbijgaan te observeren. Hyper? Hypo? Slaapt hij te diep? Wordt hij nog behoorlijk wakker? Maar hij voelde altijd als ik in zijn buurt kwam en mekkerde dat het goed met hem ging.

May 30, 2007

Het is volbracht

Martijntje kwam aan huis en vond Floris slechter dan ze had vermoed. Steenkoude oren en voeten, opgezette buik , gelige ogen en veel te wankel op de benen. Eigenlijk al stervend, al zou dit met zijn levenskracht nog dagen kunnen duren. Het was ook niet te voorzien of hij zonder pijn zou blijven gezien die gezwollen buik.

Rustig prepareerde zij de injectie waarop hij zou moeten gaan slapen. Eerst bleef hij een hele tijd zo alert als wat. Toen hij vrijwel bewusteloos neerviel krabbelde hij even later weer op. Met alle kracht die hij nog in zijn lijf had kwam hij overeind terwijl er tranen uit zijn ogen rolden. Alsof hij er nog niet aan toe was om hier en nu te sterven.

Maar er was geen weg meer terug. Hij kreeg een tweede slaapprik, vocht er tegen en verloor. Daarna volgde de terminale injectie. Ik voelde me alsof ik hem verraden had, al wist mijn verstand dat dit de beste keuze voor hem was. Maar was dit wel zo?
God, wat was dit moeilijk.

Martijntje vertrok en wij rolden de nog warme Floris in het geborduurde tafelkleedje van tante Elly, en in zijn eigen sloopje met de Friese blauwe bloemetjes dat ik vanmorgen nog zonder bedoeling had gewassen. JW had al een graf gedolven naast de plek waar zijn broertje Pepijn ligt begraven.

Pepijn werd in 1998 door de twee waakhonden van de buren overvallen. Op de plek waar hij neerviel is hij begraven aan hun kant van het hek. Hoewel we geen van onze andere dieren in de tuin hebben begraven, leek het in dit geval troostend om Floris naast zijn broertje te leggen, aan onze kant van het hek.

Tijdens het wachten tot Floris sliep had ik Martijntje verteld dat ik Floris had zien huilen toen hij zijn broertje verloor. En dat hij door de shock van het gebeurde naar mijn gevoel suiker had gekregen. Ach ja, een mens verbeeldt zich wat! Maar toen zij was vertrokken en Floris in zijn graf lag, ontwikkelde ik de allerlaatste foto's die ik vanmiddag nog van hem had genomen.

donkerefoto.jpg
-
Een van de foto's was erg donker uitgevallen. Niettemin was ik nieuwsgierig naar zijn snuit waarvan ik elke expressie ken. Ik maakte daarom een deelvergroting, lichtte die wat op, en dit kan geen verbeelding zijn.

florishuilt.jpg
-
Een uur voordat Martijntje kwam en ik hem jankend had verteld dat er een eind zou komen aan zijn leven, heb ik een foto genomen van dit verdrietige gezicht met deze tranen in zijn ogen. Mijn kat kon wel degelijk huilen. Hartgrondig Shit!

De verre blik

verreblik.jpg

Vanmorgen om 11 uur kwam hij toch weer beneden om van de zon te genieten en zich door ieder te laten begroeten. Ik heb hem voorzichtig geborsteld wat hij wel kon waarderen. Hij heeft mij een paar keer boink! boink! een stevige kopstoot gegeven en mijn gedachten aan het warrelen gezet.

Gerouwd heb ik om de tekkels Masja 1, Masja 2, Sunny, Axel, Bauke, Purcy en de keeshond Beer; de heilige birmanen King en Pepijn, maar geen heb ik zo gemist als ik Floris straks zal doen, de handenbinder, grapjesmaker, babbelkous en smartlap.

Mijn moeder - om van de hak op de tak te springen - zou vandaag 95 zijn geworden. Zelf was ze zo kien op onze trouwdag te overlijden om niet vergeten te worden. Hallo mam, je krijgt op deze bijzondere dag mijn liefste dier cadeau. Zal je goed op hem passen? Hij hoeft geen spuitjes meer, spuwt zijn eten niet meer uit en plast niet meer in zijn broek. Hij heeft zelfs geen kattebak meer nodig. Wel graag gezelschap om wat tegenaan te kletsen dus dat komt mooi uit.

Hij is nog altijd knap om te zien en hardstikke aanhankelijk. Het doet pijn om hem te laten gaan maar hij moet even waardig sterven als hij heeft geleefd. We houden hem niet tot hij nog maar een schaduw is van zichzelf. Soms lijkt hij weer iets op te leven maar dat is schijn. De suiker heeft zijn verwoestende werk gedaan. Hij begint al een verre blik te krijgen. Hij voelt wat er gebeuren gaat.

In 2000 zei de dokter: hij kan nog best een paar jaar mee. Het zijn er dik zeven geworden. Waar hebben we het over? Hij had een prachtig leven in reservetijd en heeft ervan genoten. Wij trouwens ook, ondanks de eeuwige klok waarmee we rekening moesten houden.

7 jaar = 2555 dagen x 2 spuitjes = ruim 5000 maal dat hij vol vertrouwen door mijn handen ging. Het leek nooit op te houden maar over een uur of vier mag hij gaan slapen en ga ik zijn kamertje dweilen.

May 29, 2007

Teruggevonden

kindersnoet.jpg

Een van de eerste foto's die ik nam met mijn eerste digitale camera: Floris z'n kindersnoet.
Een vertederend kopje met één en al blauwe ogen.
Ineens een plaatje om te koesteren.

May 20, 2007

De paps, het kind en de mams

papsmamsyoeko.jpg

Een collage van de vader (links), het kind en de moeder (rechts). Goed te zien dat Yoeko een eigen gezicht heeft met grote fluwelen ogen die het leven diepzinnig beschouwen.

Zouden alle honden dat hebben? Dat ze geheel uit hun dak gaan als ze soortgenoten tegenkomen van hun eigen ras? Yoeko vindt elke ontmoeting met andere honden leuk, maar als hij zijn spiegelbeelden ziet (wat niet vaak voorkomt) is hij opgetogen.

De eerste keer dat dit mij opviel was in oktober, toen hij met zijn fokster mee mocht naar de tentoonstelling in Utrecht. Terwijl we op haar stonden te wachten passeerde er een vreemde roedel grijze kezen die de kleine Yoeko (toen nog 4 maanden) superenthousiast begroette. Hijzelf dook helemaal verzaligd onder in de grijze kluwe die zich om hem heen gevormd had.

Afgelopen donderdag op de keeshonden gezinsdag gebeurde hetzelfde. Op de parkeerplaats waren ze niet te houden toen ze elkaar ontdekten. Herkenden ze elkaar ook als gezin? We dachten van wel, want na de eerste onstuimige begroeting werd er met slaande poten gestoeid of ze nog puppies waren en zeer vertrouwd met elkaar. Er viel geen onvertogen blafje.

Ik weet niet welke honden al eerder strand hadden leren kennen, maar voor Yoeko was het nieuw. De hele club gedroeg zich ogenblikkelijk als die ene labrador uit ons gezelschap. In geen tijd dropen alle grijze bontjassen van het water en waren de witte broeken smoezelig van zand.

Wee de honden die ons pad kruisten want daar dook de hele roedel dan als 1 hond op af om vriendelijk te snuffelen. We trokken veel bekijks want zelden kom je zo'n verzameling kezen tegen, laat staan uit hetzelfde gezin. Ze leken zoveel op elkaar dat ik moeite had om Yoeko te herkennen als ze met z'n allen langs kwamen draven. Ik was hem trouwens bijna kwijtgeraakt omdat hij de foute kant op was gelopen om mij te zoeken. Oei!

May 17, 2007

Gezinsdag van Op'n Spits Terpje

gezin1.jpg

[Klik op de foto voor groter formaat]

Gezinsdag van "Op'n Spits Terpje"
Pascha en Kees ontbraken helaas, maar verder was het hele nest van 4 juli 2006 in Katwijk bij elkaar.

Van links naar rechts:
Kasper, vader Major, Yoeko, moeder Doeke, Rieke, Lulu en Snow.

En hoe dit stel er in het 'levend' uitzag (een keeshond is bepaald geen sloompie) valt te zien op het filmpje dat Saskia van het spulletje maakte.
IMGP0547.MOV (video/quicktime Object)


wordt vervolgd

May 05, 2007

Gesloopt

wandel.jpg

Mochten jullie soms vragen wat ik zoal doe? Wandelen met m'n beste vriendin! We blijken steeds meer gemeen te hebben. Zoals onze eeuwige snotneus bijvoorbeeld. En het snel signaleren van eekhoorns, duiven en konijnen.

Maar verder gaat het geweldig, afgezien van de antibio met pred, een combi waarvan ik al na een dag geheel gesloopt raak. Dan valt loggen af omdat ik mijn ogen niet open kan houden.

Ook zojuist naar het 5-mei concert gekeken? Met die twee waanzinnig vals zingende "sterren"? Hebben we echt niet iets voorhanden dat vuriger klinkt? Till we meet again... hijgen ze nu krachteloos door de mic. Nou mooi van niet, als het aan mij ligt.

Ik word oud. Ik erger me dood aan kwaliteitloosheid en het ophemelen van kelen die niet weten wat ze zingen.

April 25, 2007

Novodjevitsji ofwel het Jongemaagdenklooster

Jeltsin.jpg

Bizar om me zo goed te herinneren waar Jeltsin vandaag is begraven. Naast de elegante Raisa Maximovna Gorbatsjova op het schitterende kerkhof van Novodjevitsji ofwel het Jongemaagdenklooster waar alle groten der Russen liggen onder spectaculaire beeldhouwwerken. In 2004 heb ik er een middag rondgezworven en toevallig deze foto gemaakt.

April 21, 2007

Der Yoeko hat es geschaft!

examenyoeko.jpg

Oke, hij had niet tijdens de Wacht! mogen plassen, niet van het snoep mogen snaaien dat op het veld was gelegd. Hij had meteen moeten gaan zitten toen ik hem dat opdroeg, niet mogen anticiperen op het commando Voet! niet naar me toe moeten schieten toen ik hem kwam halen na de Blijf!, maar niettemin behaalde hij 133 van de 145 punten wat hardstikke hoog was voor een ongedurige eigenwijze kees van negen maanden.

Anderzijds presteerde hij meer dan hoefde. Toen Edith vroeg om zijn tanden te laten zien liet hij zijn bek zo ver opensperren dat ze prijzend riep: geweldig, ik mag zelfs zijn strot bekijken!

examencommitee.jpg

Het examencommité bestond uit (van links naar rechts): Bets, Edith, Corien en Anne. Bets ken ik al vanaf de opvoeding van Beer, 15 jaar geleden. Bij Edith heb ik met Yoeko de puppiecursus gedaan. Bij Corien deden we de Klikker- en de Jongehondencursus, en Anne heeft een uitlaatservice in Utrecht. Haar kom ik ook regelmatig tegen tijdens onze wandelingen door het bos.

examenbaashond.jpg

Hoezo af? Ik af? Waarom moet ik af? Vertel me duidelijker wat je wilt, baas, en ik zal doen wat jij zegt.

examenbets.jpg

Dit was de laatste cursus die Bets gaf want ze gaat naar Lapland. Dat is de wens van haar dromen. Bevalt het haar niet, dan komt ze weer terug. Staat het leven haar aan, dan gaat ze daar weer iets met honden op poten zetten. Zal dan wel iets voor sledehonden worden want ze gaat boven de poolcirkel zitten. Gek mens! Ik ben echt benieuwd hoe het haar daar zal vergaan.

exameneinde.jpg

En dit was de aftocht waar Yoeko nog net even in de fout ging. Ik moest hem aan de lange lijn mee het hek uitnemen en was al blij dat hij niet voor mij langs dat hek uitschoot want die uitgang is zo breed dat het voor hem best een pospad had kunnen zijn.
Had An daar een mooi wit zakje met lekkers neergelegd. Alle lessen heeft Yoeko nooit iets van het veld gegeten maar nu stak hij zijn neus wel even in dat zakje. Achter mijn rug dus, waardoor ik niets in de gaten had en ook niet kon corrigeren. Maar de dames joelden in koor. Gelukkig maar dat er één hond zo enthousiast was. Heeft An tenminste niet voor joker steeds dat zakje in het gras gelegd.


April 20, 2007

Humor

reigers.jpg

't Was nòg een wonder dat de achterste reiger bleef zitten tot JW zijn camera had gehaald. Maar voordat hij hem behoorlijk op de plaat kon zetten was de vogel gevlogen. Onder achterlating van die laatste goudvis die hier nog eenzaam rondzwemt.

Zomer in de bol

sandaaltjes.jpg

Nou ging ik de winkel toch werkelijk binnen om voor mezelf sandalen te zoeken.
Die hadden ze niet.
(Gelukkig mogen deze wel worden geruild)

April 10, 2007

Tweede paas

paas1.jpg

Belletje nog fris en monter op het paasfeest van JW en Vief. Het wordt al een heel meisje, zou je zeggen.

paas2.jpg

Totdat je vertederd naar dat garnaaltje kijkt dat zich later op de middag door het bos laat duwen. Paashond stevig in de armen en verder knipperend naar het felle licht.

paas3.jpg

Om tot slot, lekker warm onder Yoeko's hondendeken, toch knikkebollend in slaap te vallen.

April 05, 2007

Eekhoorns kijken!

april2007.jpg

Belletje kwam gisteren weer een dagje en Yoeko schrok van zijn eigen kracht toen hij haar bij het begroeten ondersteboven sprong. Dat was allerminst zijn bedoeling geweest. De rest van de dag trok hij fluwelen poten aan. Ik hoefde hem niet eens in zijn mand vast te leggen, zo voorzichtig als hij was.

Belletje had reuze mazzel. Ze zat nog niet in haar kinderstoel een bammetje te eten of daar verscheen een eekhoorn op de plank bij de keuken die een ongedopte pindanoot uit het netje peuterde, hem pelde en voor haar neus begon te eten. Dit vertelde JW.

Op dat moment stond ik nog bij de Primafoon om een alternatief te vinden voor onze Moduvox2a die het de vorige avond had begeven. Later bleek dat er gewoon een stop was gesprongen, maar toen had ik het (volgens de KPN) overjarige ding al finaal gesloopt om er de kleine schroefjes van te bewaren.

Na een verkwikkend slaapje mocht Isabel mee naar het bos om de Yoeko af te draven. Wij doen dit in een kalme gang. Yoeko maakt zijn contacten wel en holt dan als een gek achter elke vierpoter aan die hij interessant vindt. Gewoonlijk zijn dit de groten der schepping.

Isabel die ik gisteren voor het eerst haar naam hoorde zeggen (klonk als Issebul) schaterde elke keer als Yoeko onderdanig op zijn rug ging voor de rottweilers, bouviers, labradors, hovawarts, new foundlanders en herders die hij ontmoette. Door minder laat hij zich nauwelijks verleiden. Ze zat te stralen in haar marktplaats-queeny en liet zich, al kwetterend, als een freule duwen door het rulle zand.

Rond zes uur - we waren weer thuis - brak de pret pas goed los. Belletje hing met M (een vriendin die kwam eten) over de leuning van de bank naar de houtduiven te kijken toen ik haar hoorde roepen: Eekhoorn! Kijken! Daar! M droeg haar naar de keuken waar ze ademloos kon toezien hoe het beestje een walnoot pakte en daarmee op een tak van de witte regen ging zitten. Alsof hij een show gaf voor het kind brak hij het nootje open en bleef daar, bekeken door ons, op zijn gemak zitten eten.

Kort daarna kwam een tweede (en later nog een derde) eekhoorn op de noten af, zocht zich een mooie uit en ging die op het rieten dak van de schuur zitten pellen. Belletje had hem meteen gezien vanuit haar kinderstoel want we zaten toen aan tafel in de keuken waar zij vanaf haar plekje de noten goed in de gaten kon houden.

Toen kwam de paps haar halen. Hij leunde nog even kletsend tegen het aanrecht en ik tilde Isabel vast uit haar stoel en deed haar de jas aan. Huh! huh! dreinde ze met uitgestoken armen naar haar pappa. Niks Huh! Huh! zei die een beetje geergerd over zoveel gedram. Isabel kan heel goed zeggen wat ze bedoelt.

Bel keek ontzettend boos over zoveel onbegrip en riep toen heel hard: Ik wil eekhoorns kijken!

April 02, 2007

Keeshondenwandeling

keeswandeling3.jpg

In bruine jas: fokster Barbara met haar Doeke, de moeder van Yoeko. Yoeko is al een stuk groter dan zijn mams.

kezenwandeling2.jpg

(foto genomen door Barbara)
Yoeko vond het heerlijk om als veldmaarschalk voorop te gaan. Er is niet veel over van het schuchtere manneke dat eerst de kat uit de boom moest kijken voordat hij durfde. Lopend in de groep was hij doorlopend druk met dames imponeren. Je bent negen maanden en dan wil je wat! Duidelijk te zien dat hij heerlijk wandelt en niet aan de lijn trekt.

keeswandeling2.jpg

De Nederlandse Keeshonden Club hield gisteren een voorjaarswandeling in Oisterwijk. De blauwe (of grijze) kezen waren in de minderheid. Er was veel wit, iets minder zwart, en er waren karrevrachten vol (letterlijk!) van die hele kleine, aandoenlijke mini-keesjes (pomerians) die komisch zijn om naar te kijken, maar o zo kwetsbaar door hun minimaatje. Ze passen letterlijk in een schoen.

Er waren verschillende wandelingen uitgezet voor de diverse maten. De stoere boerenkezen in hun wolfsvacht en de grote witten maakten een trip van een uur. Het was een prachtige tocht langs de vennen, maar helaas mochten de honden niet los. Draven en stoeien was er niet bij. Alle grijze kezen leken na terugkeer dik tevreden en vlijden zich onder de stoel van het baas, maar Yoeko was zijn energie nog lang niet kwijt en bleef zijn neus maar onder damesstaarten steken.

kees11sept06.jpg

Barbara stuurde zojuist een plaatje hoe Yoeko op de Keeshondendag van 11 september 2006 nog behoedzaam de kat uit de boom lag te kijken tussen Ad zijn benen. Terwijl zijn broers en zusjes zich lieten aanhalen verkoos hij de vertrouwde veiligheid. Aan het einde van die week zijn wij hem komen halen. Toen ik gisteren al die kezen zag vond ik hem de leukste van allemaal!

Tekort gedaan

yoeko9maanden.jpg

Vraagt zijn fokster Barbara mij gisteren wat ik mankeer: Yoeko wordt op 4 april geen tien maanden, maar pas negen! Waar is het misgegaan? Ik zou het niet weten. Misschien heb ik hem overschat omdat hij al een heleboel dingen zo ontzettend goed doet?

Kreeg gisteren het lijstje wat hij over drie weken op zijn examen allemaal moet kunnen. Tsja, daar sta je van te kijken, toch? Het gaat ook nog lang niet allemaal perfect maar we werken er hard aan.

Komt-ie. Hou je vast en doe het maar na
In de auto blijven (autoklep open met afleiding van iemand die langs loopt)
Uit de auto laten springen ( losmaken, iets laten vallen of iemand aanspreken, pas op bevel uit de auto laten springen)
Meelopen zonder trekken/plassen naar het oefenveld ( met afleiding van mens en geluid)
Achter de baas aan het hek binnengaan (zonder commando of waarschuwing)
Lopen zonder trekken/snuffelen/plassen en, als de baas stilstaat, naast hem gaan zitten of blijven staan (zonder commando)
Op commando Volg, Zit, Af, Sta, Vast/Los
Tempo wisselingen/ rechts/links
Baas moet hand geven aan aan iemand die achter de hond langs loopt. (Hond moet rustig blijven)
Laten betasten door keurmeester (keel, rug, poot, ballen)
Zit en tanden laten zien (door de baas). Snuitbandje om laten doen ( door de baas)
Voedsel weigeren dat op het veld ligt.
Zit en blijf gedurende 1 minuut (baas gaat weg). Zit en wacht tot de baas roept. Hier! en recht voor de baas komen zitten. Voet! (vanuit middenvoor, achterlangs, links naast de baas komen zitten).
Afscheid nemen van keurmeester:
Hand geven en aanwijzingen aanhoren terwijl de hond rustig moet blijven liggen (voet moet op de lijn)
Hek doorgaan naar de auto (hond achter geleider aan, afleiding van mensen)
In de auto zetten (pas na een commando mag hij de auto in springen, want stel nou dat iemand daar een taart heeft neergelegd omdat we zijn geslaagd... )