misdruk(3)

Bij Radio Online van de TROS gistermiddag vertelde Francisco van Jole over de Ocarina, een welluidende fluit waarmee je op je iPhone de wereld over kunt blazen. Ocarina is een verbazingwekkend mooi programma'tje. Een must have voor 79 cent op je iPhone, met iTunes te downloaden van de Apple store. Let wel: op de iPod werkt het niet.

Zodra je Ocarina opstart verschijnen er vier omcirkelde 'gaatjes' op de display van je iPhone en een pijltje naar de microfoon waarin je moet blazen. Je blaast, dekt de gaatjes met je vingers af, kantelt de iPhone van links naar rechts, van voren naar achter en er klinkt een opmerkelijk zuiver, onverwacht welluidend melodietje uit de speakers.

Maar de grootste verrassing moet nog komen. Wanneer je op het icoontje van de zender tikt, verschijnt een menu waaruit je een wereldbolletje kunt kiezen. De wereld verschijnt met talloze verlichte puntjes. Daaruit stijgen, netjes geordend één voor een, de klanken op van andere Ocarina-spelers die aan het oefenen zijn.

Mijn stuntelig getoeter wordt over de wereld weggezonden en door andere Ocarina-blazers opgevangen. Je kunt elkaars prestaties belonen door op een hartje te tikken. En als iemands stukje te lelijk klinkt kun je doorspoelen naar een volgende speler.

Dit wereldwijde samenspel geeft een bijzondere sensatie! Je kunt wat je musiceert niet bewaren. Zodoende is alles 'fris van de lever'. Je hoort het zwoegen en stuntelen van anderen zeer getroost aan. Sommige spelers moeten beroeps zijn want daar komen al echte melodieën uit.

O ja. Er begint zich al muziekschrift te ontwikkelen voor de Ocarina.
Dit wordt een giga-hype wat ik je brom. Maar wel een hele leuke, hele creatieve.

Posted by elisa at 10:56 AM | Permalink

"Als die lange benen het op hun heupen krijgen...", sprak de verslaggever geestdriftig, "... kunnen die Argentijnse vrouwen het wel schudden".

Dit soort beeldspreuken in opgetogen directe verslagen zal ik nog missen.

Het opgepepte, over-emotionele gesnater van onze allerijdelste Nationale Gewichtigheid in de avond mag wat mij betreft van een verdiende rust gaan genieten tot na Londen. Tjongejonge.

Maar Ankie mag nog vier jaar op haar paardje blijven draven.

Posted by elisa at 04:30 PM | Permalink

De NRC kopt boven deze foto: Arbeidsmarkt Groter deel hoogopgeleide Nederlanders is vrouw.

Nou ben ik echt niet overdreven feministisch, maar van deze verluchting bij deze kop,
anno 2008,
in de NRC notabene,
werd ik toch kwaad en zwaar onpasselijk.

Waar ik nog beroerder van werd, en nu ben ik dus wèl feministisch, is de uniformiteit van deze benen. Alsof het verplicht is gesteld, dragen ze allemaal hetzelfde soort schoenen. Er is geen buitenbeentje te ontdekken.

Hoogopgeleide dames, u heeft weinig fantasie. U zit wat uw benen betreft wel erg veilig aan het modebeeld geplakt. Van angst om uit de toon te vallen? Of heeft deze plaat misschien niets met hoogopgeleid te maken

Posted by elisa at 09:39 AM | Permalink

Is er al eens onderzoek gedaan naar het meest gebruikte woord binnen onze hedendaagse samenleving? Ik kan me nog levendig herinneren hoe genieten onlosmakelijk was verbonden met een vers gezet bakje bonenkoffie. Dat kon er nog mee door omdat er niets was dat zo verrukkelijk geurde.

Sindsdien is de term in rap tempo verloederd en misbruikt voor het banaalste hebbeding: de Senseo, de slappe bak met kunstaroma waaraan geen geur meer valt te bekennen. Heerlijk bakkie hè? Lekker makkelijk. Da's pas genieten. Genieten van gemak ja, maar niet van zintuiglijk geprikkel dus.

Het woord genieten is godvergeten allemachtig burgerlijk geworden. Het is ontdekt door de commercie die denkt dat wij alleen al bij het horen van die kreet op onze rug gaan liggen. Om te vrijen, te relaxen, op vakantie te gaan, te eten, drinken, spijsverteren, investeren, onze darmen op te luchten, te lezen, te schrijven of te hoereren.

Genieten moet. Genieten doet u goed. U heeft recht op genieten. Waarom zou u niet genieten? Mens ga toch genieten. Wie niet geniet is een dief van zijn eigen leven; is een dief van zijn eigen portemonnee; is een dief van de economie. Het is de toverformule geworden voor alles wat men maar verkocht wil hebben, tot aan zwabbers en stofdoeken toe.

Ook zo de pest aan genieten gekregen? Telkens als ik iemand dat g-woord hoor spreken besef ik tot in mijn enkels dat aan alles wat we massaal krijgen opgedragen werkelijk geen lol meer aan is.

Posted by elisa at 12:25 PM | Permalink

Laat ik me eens vermaken met een stukje zelfreflectie. Dit komt omdat ik Hanneke Groenteman Jan Keizer van BZN hoorde interviewen. Ik hield niet zo van BZN maar wel van de Cats. Niet van Freek de Jonge, veel van Bram Vermeulen. Niet van Rob de Nijs, wel van de heldere stem van Herman van Veen. Veel van Robert Long. En van Boudewijn de Groot mits hij werk van Lennaert Nijgh zingt.

Ik hield meer van Hermans dan van Zonneveld, Meer van Reve dan van Hermans. Meer van Karel dan van Gerard. Zo vergankelijk als alles is. Dol op Annie M.G. Schmidt, Jenny Arean, en Aafje Heijnis maar geen gevoel voor Connies zoals Palmen, Breukhoven en Stuart. Ik had nooit veel op met Rita Reys. Tot ik kort geleden in een nachtprogramma een plaat van haar hoorde en dacht: Dit kan alleen La Reys maar zijn, welk een perfectie!

Gelukkig dat de wereld overvol is met muziek, boeken, tv-programma’s en presentatoren. Ik kan het me permitteren hele rissen babbelkoppen en luchthappers niet naar mijn smaak te vinden. Zo raakte ik bijna psychotisch van het opgefokte chaotisme van Verbaan die zich ineens als Slimme Snollie voordeed.

Ach,
het weer was benauwd vandaag.
Heeft u al een vingerhoed regen gehad om weer in het gareel te raken?

Posted by elisa at 09:54 PM | Permalink

Hij wist van geen ophouden gelukkig. Uren heeft hij op de hoogste top zijn welluidende sonatines laten horen. Tot ik dacht dat hij nou zijn kop wel houden mocht. Had ik ogenblikkelijk spijt van. Wetend dat het zingen nog maar even duurt en dat we hem daarna maanden zullen missen.

Ik jubel ook nu vele medelanders zich op vakantie spoeden. Ik kon vanmiddag zowaar in mijn eigen dorp parkeren.

Posted by elisa at 12:00 AM | Permalink

Durf bijna niet meer te klikken al schijnt de boel vooralsnog te lopen. Ik haal mijn ogen maar weer van hun steeltjes af en doe alsof mijn neus bloedt. Als zoekend kwam ik een stukje tegen uit november 2007. Het is dermate toepasselijk voor dit moment dat ik zo vrij ben het te herhalen. Hoef ik meteen niet meer na te denken voor vandaag want ik ben ook nog met andere knoeierijen bezig.

Vroeger,
toen alles nog prettige logica vormde in het leven;
toen handleidingen nog van kop tot staart werden uitgeschreven;
toen a nog a heette en z het einde was;
toen je gedrukte boeken naast je toetsenbord kon leggen;
toen ja, toen was overstappen van teen naar tander nog een fluitje.

Tot mijn oog twee dagen later en zoekend naar geheel iets anders bij toeval op de W valt waar Web link staat.
Maar natuurlijk!
Hoe vanzelfsprekend!
Hoe tragisch dom van mij dat ik hierop nog niet was gekomen.
Tssss...

Posted by elisa at 03:36 PM | Permalink

Terwijl we hem vorige week nog verguisden omdat zijn mannen en wissels onze smaak niet waren bejubelen we hem nu vanuit onze tenen, die Marco van Basten. Maar goed dat hij zich van alle beterweters geen barst heeft aangetrokken. Eindelijk kunnen we weer eens genieten van een paar ouderwetse potten aanvallend voetbal door een team zonder kapsones dat met zichtbaar plezier wil samenwerken.

Of ze die Europacup nou wel of niet te pakken krijgen, ze kunnen voor mij niet meer stuk. Coach, keeper, achter- voor- en middenvelders zijn me even lief geworden. Dit elftal werkt zich te pletter om met vereende krachten overtuigend te winnen. Voetbal zoals het leuk is. Ik hoop dat dit nog even blijft.

Posted by elisa at 05:32 PM | Permalink

Doe mij zo'n vriend die zegt: "Jochie, blijf jij maar lekker op het strand, ik kiep die dooie truus wel effe im daip".

Trouwens, als je Aruba een beetje kent, dan valt er aan het strand niet zoveel te dumpen. Tenzij je een boot hebt waarmee je om de punt heen naar de noordkant kunt waar klip en rots en branding zijn. Of verder de zee op. Maar dan ben je niet zomaar een vriend met een bootje, maar een volwassen welgestelde met ship.

Een volwassen welgestelde met schip die zegt: "Jochie, blijf jij maar lekker op het strand (of: gaat jij maar vast naar huis), ik verdoezelefoes dat dooie poppie wel want daarvoor hoef je niet zo lang te brommen".

Denken jullie ook al wat ik hier zit te denken? Waarom Peter R iets zou kunnen onthullen was opzienbarend zou kunnen worden?

Posted by elisa at 06:49 PM | Permalink

Dat hebben BNN en VPRO samen reuze goed georganiseerd De aandacht wordt de komende weken tenminste afgeleid van Wilders en zijn film. Het tot vervelens toe herkauwen van voors en tegens, het aan de haren bijslepen van deskundigen, het in de mond leggen van opwindende uitspraken of voorgekookte meningen zal even moeten wijken voor de Deep Throat op de publieke buis.

Stand punt nl had zich er al als de kippen meester van gemaakt, zoals daar wel vaker door het volk wordt gekakeld. Nee, natuurlijk is het ondenkbaar dat de overheid vooraf verbiedt wat er op de buis zal worden uitgezonden. We zijn geen dictatuur, toch? En die ene mevrouw met haar vergelijking dat de publieke omroep een soort van openbaar bushokje is waar je ook niet ongestraft met je vriend kunt staan wippen vond ik wel van extreem Hollandse nuchterheid getuigen.

Dat Rouvoet en van der Vlies protesteren lijkt me nogal wiedes vanuit hun kerkelijke achtergronden. Het wachten is nu nog op heftig protest van onze nieuwe Nederlanders. Die zullen toch ook niet in de Koran hebben staan dat moslima's hun kietelplekje hebben in hun keel. Of wel? Ik krijg er een brok in de keel van. Zou dat soms de heimelijke betekenis zijn achter de hoofddoek die dikwijls om de hals wordt vastgeknoopt?

Posted by elisa at 01:45 PM | Permalink

Weet je, onder ons gezegd en gezwegen, weet ik nog niet wie er spitsere ellebogen heeft: Guusje of Rita.
Pronk mag wel handschoenen kopen voor hij haar aanpakt.
Als hij tenminste.

Posted by elisa at 06:11 PM | Permalink