Main

March 27, 2009

Laat ik de overstap maar wagen.

Bijna zomertijd.
Nieuwe zomer, nieuw geluid.
Nieuwe afgeslankte ik dus ook een nieuwe Misdruk voor de variatie.

We vertrekken straks volautomatisch naar Misdruk(4).
Wat lay betreft is hij nog in geen maanden klaar maar daar kunnen we niet op wachten. Ik zal geleidelijk aan het uiterlijk prutsen.

Ik heb na maanden stilstand weer zin om te loggen al lijkt het of ik minder tijd heb dan vroeger. Nu mijn oude Misdruk in het onvolprezen Movable Type toch reddeloos is vastgelopen vind ik het ook weer uitdagend om me in WordPress te verdiepen.

Laat ik de overstap vandaag maar wagen.


March 24, 2009

Overstap

Laat ik maar vast bekennen dat ik Movable Type eerdaags de rug toekeer. Dit ooit zo prachtig programma heb ik vanaf versie 1 gebruikt. Aanvankelijk prima mee kunnen werken. Tot er ooit iets ongunstig veranderde in het programma of op de server. Daarna werd het hangen en wurgen bij elk postje. Veel gezocht maar nooit gevonden waar de fout precies was ingeslopen.

Meest recente versie van MT trachten te installeren, maar het lijkt er op dat provider en MT niet (meer) prettig samengaan. MT begint ook veel te commercieel te worden voor deze kleine private blogster.

Al dat fouten zoeken en vergeefs opnieuw installeren heeft me een hoop plezier in het loggen gekost. Binnenkort stap ik over naar WordPress, dat zich wel als een fluitje liet installeren. Alleen ziet het design er nog niet uit. Welk design? Dat weet ik ook nog niet.

Binnenkort volgt het verhuisbericht.

De klant als watje

Oke, oke. KPN heeft nu ook schriftelijk bevestigd dat nummerbehoud met ingang van komende maandag een feit is, en niet pas over drie maanden zoals mijn voormalige telecomgastheer graag had gewild.

Waar ik dus notabene zeven jaar heb gezeten. Eerst met heel veel persoonlijke service maar naarmate de jaren verstreken gaandeweg meer onbereikbaar, minder klantvriendelijk, meer om je nota's secuur na te tellen en minder om er nog langer te blijven.

Ik krijg de absolute sik van alle bedrijven waar ik niet meer kan bellen en alleen nog mag mailen op een voorgedrukt formulier met een vakje dat zo klein is, dat je je eigen schrijfsel niet eens meer kunt lezen.

Het lijkt of ik oud begin te worden.

March 22, 2009

Schoolkleutertje

methoed.jpg

Ze was er deze week twee dagen en we zijn lichtelijk gevloerd, zo leergierig als ze is. Alles moet ze experimenteren en weten. Waarschijnlijk hele andere dingen dan ze thuis of op school doet.

Het grootste feest was bloempjes plukken. Kennelijk had ze op school al geleerd dat dit niet zomaar mag. Ze plukte voorzichtig een sneeuwklok, bekeek hem aandachtig van alle kanten en stak hem toen weer in de plant terug met "ik mag ze niet plukken".

Opa JW moest haar uitdrukkelijk toestemming geven voordat ze durfde: twee sneeuwklokjes, drie witte en twee paarse crocussen, een paar takjes witte en paarse heide. Ze kon er geen genoeg van krijgen. Ze bleef maar naar de bloemen kijken en ze moesten 's-avonds mee naar huis.

bloempjes.jpg

Boswandeling. Een korte naar mijn gevoel omdat Yoeko nog ziek was, maar ik had haar korte beentjes onderschat. Yoeko week nauwelijks van haar zijde wat lastig was als zij haar naam in het rulle zand wilde schrijven. Voor zover de sierlijke halen tenminste op letters leken. Ze duwde hem weg, maar hij duwde terug. Ze liet zich niet uit het veld slaan. Op de harde paden ging het schijven beter. Isabel moest ze overal schrijven, en mama en papa. Het werd een hele lange wandeling.

bos.jpg

Tijden kan ze, spelend met water, op een krukje aan het aanrecht blijven. Dan eist ze kordaat alle soep- en sauslepels op, kloppertjes en kloppers, trechters, kommen, bakken, lepels en pannetjes. En een afkoelrooster dat zij als kookpit gebruikt. [Ik ruimde vanmorgen de afwasmachine uit. Of Majesteit zelf bij ons had gegeten...]

Geduldig schept ze water (waaraan een scheutje oude thee kleur gegeven heeft) met allerleid lepels van bak naar bak, van bak naar kommetjes en weer terug naar de pan. Ze wordt al handig, knoeit maar weinig. "Kan je even mijn mouwen opruimen?" heeft ze gevraagd, terwijl ze natuurlijk oprollen bedoelde.

March 20, 2009

Je kunt altijd proberen

Begin februari kreeg ik een sms van mijn telecomprovider met een voordelig aanbod. Ik logde in op de genoemde site waarheen het aanbod verwees, las wat de voordelen waren en belde om te vragen hoe het zat met nummerbehoud. Geen probleem want het zou allemaal supervanzelf voor de bakker komen. Of ik meteen genoteerd mocht worden voor de overstap? Ik gaf mijn persoonsgegevens, rijbewijsnummer, verdere vereisten en wachtte af.

Wat er ook kwam, niet de beloofde bevestiging, niet de beloofde brief, laat staan de beloofde SIM-kaart die ik persoonlijk op afspraak in ontvangst zou nemen. Toen ik belde hoe het met mij zat bleek ik volmaakt onvindbaar en vergeten. Sorry voor het ongemak, maar het aanbod was toevallig ondertussen ook verlopen.

Ik natuurlijk nijdig tot ik werd doorverbonden met iemand die beslissen mocht. Veel wachten, veel excuses voor het ongemak, maar uiteindelijk mocht ik worden ingeschreven. Deja vu: wat is het nummer van uw rijbewijs? Even wachten want ik moet het uit mijn tasje pakken. Twee dagen later werd de SIM-only aangetekend afgeleverd en moest ik 1 cent betalen ter controle.

In een bijgevoegd briefje stond iets over een voorlopig nummer maar de man had me uitgelegd hoe vanzelf en soepel mijn nummer zou worden overgeheveld. Tot ik vanmorgen van mijn huidige provider een mail kreeg. Het nummer overzetten kon ik op 17 juni verwachten. Omdat mijn huidige SIM-only die per nu verlopen was een aanbieding was geweest, diende ik nog drie maanden het volle pond te betalen. Als ik bezwaren had moest ik mijn nieuwe provider maar bellen.

Nieuwe provider gebeld die vond dat de oude provider het probleem diende op te lossen, maar de oude provider zàg geen probleem. Ten lange leste een telefoonnummer in Leeuwarden gekregen waar ze verdraaide aardig waren en mijn verontwaardiging begrepen. Na enig wachten werd gemeld dat oude provider mijn nummer over zeven dagen zou overzetten. Meteen daarna kan ik mijn nieuwe SIM-kaart bij nieuwe provider activeren voor mijn oude nummer. Niks drie maanden lang een tijdelijk nummer.

Uur later een mailtje gekregen van oude provider. Dat ze op 27 maart mijn nummer overzetten. Dat ze hopen dat ik tevreden ben met hun dienstverlening, en dat ze er alles aan zullen doen om die tevredenheid bij mijn nieuwe provider voort te zetten.

Huh?

Tsja... je kunt allicht proberen.

March 19, 2009

Sporthart

keeshond2.gif

Hij hoefde nog niet aan het infuus, maar hij had het wel stevig te pakken. Antibiotica en zoveel mogelijk rust. Tien minuten lopen voor poepen/plassen en daarna weer naar bed.

Hij heeft wel een sporthart, zei ze. Huh?, vroeg ik, want ik wist niet wat dit betekent. Een zeer relgelmatige, rustige hartslag. Typererend voor honden die ruim voldoende beweging krijgen, zei ze.

Er komen nog wel eens baasjes, glimlachte ze, die jokken dat ze hele afstanden met hun viervoeter afleggen. Maar aan de hartslag van de hond is te merken of dit ook werkelijk zo is.

Leuk om te weten.

Yoeko is ziek

keeshond2.gif
Als je zo'n prachtige witte reuen-broek draagt zoals Yoeko, dan ben je verdraaide zielig als je aan de racekak bent. Het begon zondagavond al. Het heerst en hij komt elke dag in het bos waar hij vanalles kan oppikken.

Etmaal laten hongeren natuurlijk. Daarna anderhalve dag gekookte kip met gekookte rijst. Het leek beter te gaan maar er volgde een terugval. Weer een etmaal honger lijden. Opnieuw gekookte kip met rijst. Vanmorgen liep het hem weer vloeibaar door de broek. Gelukkig laat mijn altijd zo propere kees zijn achterste geduldig wassen.

Omdat hij wat slap en suf begint te worden gaat hij vanmiddag even naar Martijntje. Het is al tweemaal eerder gebeurd dat hij door diarree behoorlijk was uitgedroogd. Misschien verdampt hij meer in zijn dikke bontjas?

Hij barst van de honger, dat nog wel. Hij is al met zijn kop op mijn knieën komen zitten, wat hij altijd doet als ik vergeten ben hem brokken te geven. Dan zeg ik lachend: je hebt gelijk, ik ben je vergeten! Maar iets in mijn houding heeft hem duidelijk gemaakt dat er op dit moment alweer niks valt te eten. De baas bepaalt en de hond accepteert zonder zeuren.
Zo hoort het.

March 16, 2009

In de hangmat

wouthalfmaart.jpg

Hij mag nog een keer want hij loopt een heleboel foto's achter. In zijn mooie muizenpak voor het eerst lekker in de zon op balkon in de hangmat. Hij kwam op bezoek met zijn paps en mams. Isabel was ook bij ons. Ze vond het wel wat, dat kleine neefje. Ze ging een feestje voor hem bouwen omdat hij jarig was. Ze blies balonnen op en kookte een feestelijk potje.

March 13, 2009

Baby Wouter Gjende

WouterGjende.jpg

Hoogste tijd om nu ook Wouter in het zonnetje te zetten, een steenbokje dat één dag na Belletje's verjaardag is geboren en nu de respectabele leeftijd heeft bereikt van tien weken.
Overigens is deze foto al veel eerder door zijn eigen paps genomen.

test2

Het leven valt me nog niet mee. Zeker niet als het erop lijkt dat misdruk een flinke tik heeft gehad. Wanneer? Waardoor? Een nieuwe versie MT installeren of een geheel nieuw weblog beginnen. That's dus the question.

Proef

Na maanden stilzwijgend leven weer zin om te loggen. Dat gaat anders niet vanzelf want eerst moet ik de fouten uit de scripts zien te krijgen.

November 22, 2008

Bijna vier

theedrinken.jpg

Oma mag ik de pet op? En dan moet jij die hoed. En dan doen we alletwee een ketting om, en jij de rose klompen aan, en dan moet jij op de trap gaan zitten want dat is jouw stoel en dan drinken we koffie en dan bak jij er taart bij. Of wil je liever thee?

Nu ze geen middagslaapje meer doet op het campingbed is de gang haar lievelingsplek geworden. Vooruit, Yoeko mag er wel eens bij blijven maar als opa toevallig de gang in komt omdat hij naar de wc wil vraagt ze streng: En opa, wat kom jij hier doen?

Maar ach, ze is bijna vier. Binnenkort begint haar ingewikkelde, grote leven.

bijnavier.jpg

November 20, 2008

Voor wie ook 15 kilo wil afvallen

Vandaag mag ik mezelf verwennen want op de kop af ben ik 15 kilo lichter. Omdat ik nog steeds iets te zwaar ben voor een gezond geacht BMI (26 nu) ga ik rustig door met mijn huidige levensstijl die me weinig moeite heeft gekost en makkelijk is vol te houden omdat ik mijn gewone eten eet, maar dan de helft van vroeger.

Ik kuur namelijk niet. Geen Sonja Bakker, Weight Watchers, Atkinson, Koolhydraten Hocuspocus, Herbal Life, en vooral geen begeleiding. Het enige waar ik ernstig voor waak is dat ik me geen hapjes meer laat opdringen als ik niet wil eten. Zelfs niet als de gastvrouw dit niet aardig van me vindt.

Ik ben het levende bewijs dat elk pondje door het mondje gaat en dat een uur wandelen per dag wonderen doet. Vóór mijn FESS-operatie ging ik tweemaal per week naar de sportschool wat weinig resultaat had. Voor datzelfde bedrag financier ik nu het totale levensonderhoud van mijn inwonende fysiotherapeut: mijnheer mijn hond die mij een even doeltreffend uur lichaamsbeweging per dag verschaft als de sportschool.

Als u met lezen tot hier bent gekomen geef ik u twee tips die mij enorm hebben geholpen. De bruine boterham met kaas voor het slapen gaan. Zo ga je nooit met honger naar bed. Bruin brood is zwaarder verteerbaar dan witbrood, crackers of beschuit. Je slaap in met een behaaglijk gevulde buik en wordt 's-nachts niet wakker van de honger. Als het gedurende de avond kriebelt, of als je ergens bent waar de heerlijkheden aan je voorbij schuiven, kun je je op de boterham verheugen. Zondig je een keer, dan laat je daarna de boterham weg.

De tweede tip betreft het gebruik van suiker. Meini had me al vaak gezegd: suiker vráágt om suiker en dan dacht ik: jaja het zal wel! Ach, wat at ik eigenlijk weinig (waar werd ik nou dik van?) maar ik vergat de tumtummetjes, marsh mallows, gesuikerde gembertjes, brokken noga, handenvol koekjes bij de thee (vooral van die kleine ronde, Italiaanse bitterkoekjes die we per emmer kochten), geroosterde boterhammen met dik jam, lepels honing en alles wat letterlijk stijf stond van de suiker.

Ik had geen suikerziekte, maar juist het omgekeerde. Ik ben vergeten hoe dit heet maar kreeg het medisch advies om eens een tijd lang geen suiker meer te gebruiken. Ik moet bekennen dat ik mij stukke beter ging voelen. Minder suf en slaperig. Beweeglijker en energiek.

Voordat ik begon af te vallen was ik dus al aan een suikerloos bestaan gewend en zie: in al die weken (12 augustus begonnen) heb ik geen enkele vreetbui gehad omdat mijn suiker/insulinespiegel al op orde bleek te zijn. Begin dus niet aan het echte lijnen voordat je bent afgekickt van suiker en probeer de suiker ook niet te vervangen door het zetmeel van aardappels, pasta, rijst en dergelijke. Eet bruin brood.

Het kost me nu geen moeite meer om van snoep, koek of sapjes af te blijven. Pas nu ik geen suiker meer gebruikt proef ik hoe smerig zoet onze smaak is verpest. Zelfs de bitterste chocolade (behalve de 99% cacao van Lindt - die je trouwens moet leren eten) staat stijf van de suiker. De industrie stopt overal suikers in om onze lekkere trek op te wekken, maar het is helemaal niet lekker. Er zit suiker in alle soepen, sausen en hartige happen. Ga maar etiketten lezen: er wordt vrijwel niets meer geproduceerd of er zit zoet in omdat onze smaak aan veel zoet is gewend.

Ik ben afgedwaald. Ik wou alleen maar zeggen dat er 15 kilo af is en dat ik mijzelf vandaag mag verwennen. Niet met eten, nee... maar met het nieuwe toetsenbord dat Vief mij laatst liet zien.


November 04, 2008

Draaipasta en rommelkoek

De logica van een bijna vierjarige heeft ons taalkundig nog veel te leren.
Zo vertelde ze stralend dat ze bij Vief en Lèm draaipasta had gegeten. Ze maakte er met haar handje een draaiende beweging bij alsof ze spagetti om haar vork rolde.
Spagetti, zeiden wij.
Ja! riep ze

Even mooi was de mislukte pannenkoek. Dat zat zo: ik maakte prachtig beslag voor hele dunne flensjes maar beging de fout om te proberen daar appeltjes in te bakken. Die zakten er bij het keren tussenuit zodat het resultaat wel lekker was, maar niet meer oogde.
Ze zei: Dit is een rommelkoek geworden.

Omgekeerde wereld

Jongeren kopen massaal oorbeschermers, lees ik op www.nu.nl. Hardstikke geweldig dat jongeren zo verstandig worden zichzelf te beschermen tegen de buitenproportionele decibellen van de disco. In Belgie is de verkoop in vijf jaar tijd met 250 procent gestegen. Maar ja, Belgen hè...

Volgens Frans Debruyne, oorspecialist van de K.U.Leuven, is de inburgering van oorprotectiesystemen bij jongeren een goede zaak.
Dat dacht ik nou ook. Maar misschien ligt het nog net iets meer voor de hand om die 100 schadelijke decibellen uit de disco iets te dempen?

November 02, 2008

Wandelen met een iPhone

STEPS

Statistics on zondag 2 november 2008 12:03:19

Number of Steps: 1723

Average Speed: nan Km/h


Distance: 1.16 Km


Calories Burned: 200


Time: 00:42:31


Steps, Your Personal Pedometer for the iPhone and iPod touch.
www.edovia.com/steps

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Nou ja ik zet mijn stappenteller na de wandeling stop en rijd eerst naar huis. Daar mail ik dan over mijn eigen huiselijke Wi-Fi de stand van stappen als geheugensteuntje naar mezelf. Natuurlijk is dit belachelijk, maar het is fun en ik ben 13 kilo afgevallen, lekker puh.

Vanmorgen leken alle joggers van Utrecht kriskras door het bos te hollen. We kwamen op het losloophondenpad een groep van vier paarden en een veulen tegen. Er reed in noodgang een racefiets over het wandelpad, maar dat kon best de boswachter zijn om het draafparcours in goede banen te leiden.

Wat is een netjes opgevoede hond een genoegen! De joggers kwamen kriskras in kleine groepjes over allerlei paden. Ze liepen ons achterop, tegemoet, kruisten ons, maakten lawaai of juist niet. Yoeko keek niet op of om maar deed zijn eigen ding. Voornamelijk modder eten wat ik hem nog eens duchtig zal verbieden. Op de terugweg kotste hij mijn auto onder met slik en de vele beloningskoekjes.

Er waren joggers die hem wat angstig bekeken, maar dit was niet nodig. Een keer huppelde hij speels met een jogger mee die er om moest lachten. De paarden die onverwacht opdoken waar geen paarden horen te lopen brachten hem ook niet van de wijs.
Naar de fietser zal hij wel geknipoogd hebben.

October 27, 2008

ZZZ (zoals ze zuggereren)

Is het u ondertussen ook al opgevallen dat we hoe langer hoe vaker moeten kiezen? Alsof dit de essentie van democratie zou zijn? Sms 1, 2 of 3 en dan bent u jury. Maggu zelf bepalen wie het mooist, liefst, spannendst, begaafdst, vermakelijkst of het allerallerbest is. En u gelooft dat?

De uitslag, lieve dames en heren, zegt geen donder over kwaliteit of talent. De uitslag is puur afhankelijk van het soort mens dat met de mobiel in de aanslag achter de tv zit. De uitslag wordt bepaald door een speciaal slag kijkers en niet door u of mij wat ik u brom. Want wij hebben tijdens het televisiekijken wel iets anders te doen dan te sms-sen, toch?

Dat: Sms 1, 2 of 3 en dan bent u jury is niet het toppunt van democratie zoals ze zuggereren (ZZZ), maar het toppunt van slimme commercie! Een uitgekiende producent zal zich tegenwoordig wel hoeden om zelf een hoofdrolspeler neer te zetten. Om te beginnen vult het kiezen van een Joseph acht avonden met vertederende show (Pia die traantjes wegpinkt die helemaal niet rollen) en verder raakt iedereen die heeft gestemd heftig betrokken bij de gouden strot of de sexy kont die hij gekozen heeft.

Ja, ik heb wel gekeken naar de hele uitverkiezing hoewel musicals me niet zo boeien. Ik keek vooral omdat ik iets met Willem Nijholt heb dat niets met zijn vak heeft te maken. Zijn moeder had dezelfde achternaam als mijn vader. Er moet een bloedband zitten die ik probeer te ontdekken maar zelden herken. Ik neem elke kans te baat om hem te observeren.

October 26, 2008

Wintertijd

Het zoet van begin wintertijd was een uur langer slapen. Ik weet niet wat mij mankeerde, maar het werden twee dikke uren hoewel ik eerst klaarwakker was geschoten op mijn zomerse gewoonte. Gelukkig heb ik tussen de verzameling wekkende radio's, wekkende mobieltjes en wekkende wekkers tegenwoordig één geheel nieuw, zichzelf corrigerend exemplaar die zijn tijd op het plafond projecteert. Supercomfortabel, maar omdat hij niet zelf kan denken liep zijn wekker af op een bij de zomer horende 7 uur en gaf ik hem vanzelfsprekend een afdoende klap.

October 13, 2008

en daarna stijg ik op ...

Ha! De badkamer is erop vooruit gegaan. Niet dat hij al klaar is, maar het werk vordert. Het mozaiek kleurt niet van echt te onderscheiden en de thermostaatkraan geeft behaaglijk warm water. Het leven kon beroerder.


Als die kerels straks helemaal klaar zijn en ik het gevoel krijg dat badkamer en douche uitsluitend van ons zijn, is het leven volmaakt.

En als ik morgen weer even niet log, dan komt dit omdat ik ze zie vliegen. Met X-Plane wel te verstaan. Vroeg uit de veren, wandelen met de hond, vroeg naar bioresonantie en daarna stijg ik op...

Etterend oog

Loggen was afgelopen dagen ingewikkeld omdat ik - voor mijn doen - vroeg uit de veren was. Tegelzetter die om acht uur op de stoep stond. Verder wandel ik smorgens eerst een dik half uur met Yoeko waarna ik ontbijt en rustig de krant lees. Voordat ik tijd/ zin/ inspiratie heb om te loggen is er bijna een morgen voorbij met andere dingen en ben ik mijn voornemens vergeten.

Vanmorgen zat ik al om negen uur bij Martijntje, de dierenarts. Had ik Yoeko gisteren voor het eerst - op proef - los mee uit wandelen genomen in plaats van aan de lange lijn. Ging hij er van tussen met een slanke, jonge retriever. Racen door het bos, dat wil je niet weten. Niet op de paden, maar door bramen, takken en gesprokkel.

Hij liep de retriever er makkelijker uit maar 's-avonds zat hij met een lelijk etterend oog. Moest vanmorgen nagekeken worden. Hij liet zich voorbeeldig helpen. Martijntje mocht zonder verzet een gele drup in zijn oog laten vallen en met het lampje kijken. Daarna stond hij ook nog toe dat ze zijn oog opensperde om er zalf in te doen.

Doe mij zo'n hond!, zei ze. Dit maak ik niet vaak mee.

Yoeko liet mij later thuis ook nog vier keer rustig begaan. Van m'n leven niet zo'n braverd gehad. Zijn oog gaat al beter. Maar voorlopig laat ik hem niet meer los draven. Stuk onbesuisde vreselijke oliebol dat hij is.

October 10, 2008

Stapje terug?

Sinds mijn studentenkamer niet meer voorgekomen dat ik mij moest poedelen aan de wasbak. Met dat verschil dat ik toen voor de kamer veertig gulden betaalde en voor mijn huidige huis een vermogen. Daar staat weer tegenover dat er nu warm water in mijn wasbak stroomt, terwijl ik in mijn studietijd het ijs uit de bak moest breken. Het was onprettig en onhandig, maar was ik er ongelukkig van? Welnee!

Ik vond gisteravond die IJslandse vrouw zo sympathiek. Er werd haar door een meewarige journalist gevraagd wat ze vond van het dreigende bankroet. Ze antwoordde zonder aarzelen dat IJsland het de laatste decennia zo goed had gehad, dat het ook best weer een paar tandjes minder kon. Mocht alles fout lopen en iedereen straatarm worden, nou, dan gingen ze toch gewoon weer vissen?

Dit is een omslachtige manier om te melden hoe heerlijk het vanmorgen was om weer een warm badje te nemen. De loodgieter was - na enig gemopper van onze kant dat we het weekend wel schoon wilden ruiken - zo vriendelijk om gistermiddag een hulpje te sturen om povisorisch een kraan op het bad aan te sluiten. De douche kon nog niet omdat de aangesmeerde wanden eerst moeten drogen. Ruikt u mij bloeien van de zeep?

October 08, 2008

Geduld is niet mijn beste zijde

Gelukkig maar dat we met de loodgieter hadden afgesproken dat hij pas na de bruiloft mocht komen slopen. Hij zou dinsdag beginnen maar belde maandag dat hij vast kwam breken. Beide thermostaatkranen waren finaal op en lieten alleen nog koud water door. De leidingen lagen diep in de muur en het was niet te zien hoe ze liepen.

De hele wasruimten opnieuw betegelen vanwege die te hakken sleuven? Ik dacht toch van niet. Ons knalroze Sfinx sanitair van 35 jaar geleden begint magnifiek retro te worden. Maar onze grijze tegels van 11 bij 11 worden door niemand meer gebakken. En verder moet er een nieuw scheidingswandje voor de douche worden geplaatst.

Mozaiek op matjes gevonden in dezelfde dikte en kleur. De tegelzetter ging creatief te werk. Repareerde beschadigde plekken met tegels die hij op een andere plek heel van de muur wist te krijgen en bekleedt de muren waar de kranen komen met mozaiek. Tot zover geen vuiltje aan de lucht.

Behalve natuurlijk dat die tegelzetter vanmiddag om vier uur zegt dat hij pas maandag terugkomt en dat de loodgieter belde dat hij pas vrijdagmiddag de kranen provisorisch komt aansluiten zodat we in het weekend misschien een badje kunnen pakken. Hoezo, een klus die in twee, hoogstens in drie dagen geklaard zou zijn?

October 06, 2008

Het voelen van de soep

handenindesoep.jpg

Onder aftrek van een klein slaapje in de middag, hield Isabel het uit van 10:00 tot 02:00 uur. Piepen, zeuren, janken of jengelen was er niet bij. Ze bekeek, nam alles in zich op en genoot. Tijdens het lange diner kroop ze regelmatig even op schoot. Er was altijd wel iemand zo aardig om haar bord na te dragen.

Haar tomatensoep was heerlijk, maar eigenlijk te zout en te pittig voor een 3-jarige. Of ze een paar maiskorrels van mijn kolfje mocht? Zich bewust van het feit dat ze haar bord leeg moest eten, doopte ze de korrels in haar soep, om ze vervolgens met twee handen fijn te knijpen en door de rode vloeistof te roeren. Kokkin in de dop. Ze vroeg of ik haar mouwen wilde oprollen. Maar natuurlijk!

En daar zit je dan met ingehouden lach of het de normaalste zaak is dat je kleinkind - met grote ogen van de slaap - aan een bruidsdiner soep eet met haar handen. Blij dat haar ouders dit niet zagen of opa die dol is op tafelmanieren. Gelukkig dat de bruidegom er wel een kiekje van kon nemen.

Oma, fluisterde ze toen het lekker had gemogen, nou heb ik vieze handen.

Er kwam een ober aangesneld (alerte bediening!) met een groot, wit gesteven servet waarop ze finger painting mocht spelen. De servet had zo als decoratie opgehangen kunnen worden. Isabel bevoelde daarna haar vingers waartussen nog flutseltjes zaten en constateerde kordaat dat ze een plas moest gaan doen om haar handen te wassen. De bruidegom ging met haar mee. Na terugkomst klom ze weer volmaakt tevreden op schoot.

Hernieuwde logvoornemens


buitentrouwen.jpg

Het sloeg natuurlijk nergens op, maar ik zei al de hele maand tegen mezelf: zodra ze getrouwd zijn ga ik weer loggen. Nu was ik ook vrij geconcentreerd met mezelf bezig. Om te beginnen was ik weer eens te grazen genomen door een besmette teek en verder was ik tamelijk druk met afvallen wat vooral goed lukt als ik anderhalf uur per dag met mijn therapeut (de hond) door het bos draaf. Dat vraagt veel tijd.

De bruiloft was bijzonder. Zeer oude loggers zullen misschien nog Tsja in de bruidegom herkennen. Het weer was droog, zelfs een klein beetje zonnig maar er stond wel een ijzige wind langs het water. Het colbertje was dan ook broodnodig om de bruid met haar kostbare inhoud op temperatuur te houden. De ambtenaar droeg een sierlijke donkerblauwe toga en kleurde perfect bij de bruid.

Werelddierendag

yoekobijbarbara.jpg

Omdat W + V 4 oktober hadden uitgezocht om te trouwen, mocht Yoeko op werelddierendag bij zijn fokster Barbara logeren. We brachten hem vrijdagmiddag al weg. Het leek of hij zijn geboortehuis en -tuin herkende waar hij maar 12 weken had gewoond. Barbara komt hij wel vaker tegen, maar in het huis was hij nooit meer geweest.

Hij heeft als een groot kind twee volle dagen geravot met zijn kleine zusje Edda. Bek getrokken en pootje gelicht op de gladde vloer net als vroeger, maar er schijnt geen pijnpiep te zijn gevallen. Tante Sara, moeder Doeke en oom Bonnie hielden een soms grommend oogje in het zeil, maar die zijn dan ook al een paar jaar ouder.

Frappant hoeveel Yoeko op zijn moeder lijkt. Als hij geen 10 centimeter hoger was, zou je de honden beslist verwarren. Ze hebben exact dezelfde snuit met exact dezelfde tekening en precies dezelfde zachte blik in hun ogen. Als er eentje zijn snuit op je knieën legt, moet je eerste de hele hond bekijken voordat je weet wie je bij je hebt.

Op de foto (van Barbara): Yoeko is de achterste; links loopt halfzus Edda, rechts bij de deur moeder Doeke, en de wuifstaart op de voorgrond behoort aan tanta Sarah toe.


September 10, 2008

Verdringen

Maandagavond de docu gezien, bij toeval gemaakt door twee Franse broers die op 9/11 2001 de brandweer aan het filmen waren bij het WTC in NY. De Volkskrant tipte dat deze film werd uitgezonden op SBS6 waar ik nog nooit iets had bekeken. Ik snap nu waarom. Drie-, viermaal werd dit adembenemende verslag van de grootste ramp onzer dagen onderbroken voor de weerzinwekkend opgewekte reclame waarmee wij onze dagen vullen. Dat was aanzienlijk vaker dan ik binnen twee uur kan plassen.

JW zei meteen: "Die hebben we al eens gezien" maar voor mij waren de beelden nieuw. Ik zat van ontzetting met stokkende adem aan mijn stoel genageld, alsof ik deze hel voor de eerste keer zag en de doffe klappen van de vallende mensen nooit eerder had gehoord. Plof, plof, plof. Een smakeloze, slechte horrorfilm. Beelden die ik na elke vertoning had verdrongen omdat de realiteit niet te bevatten, laat staan te dragen viel. Te pijnlijk om in mijn geheugen op te slaan. Deze film maakte anno 2008 meer indruk op mij dan hij in 2001 had kunnen doen.

Pas op het laatst, toen alle mannen van deze ene gefilmde brandweerkazerne ongedeerd bleken te zijn en elkaar huilend in de armen vielen, kon ik mij herinneren dat ik deze film al vaker had gezien. En toen deze uitgeputte mannen zich zonder gemopper op pad begaven om etmalen lang met blote handen in de zee van smeulende resten te graven, hopend op nog één menselijk teken, zag ik - voor de zoveelste keer - dat de gewone Amerikaan een bijzonder mens is.

August 30, 2008

Onbeleefd

Nah, er komt weer wat model in.
In mij, bedoel ik.
Halverwege het voorlopig gestelde doel mag ik niet mopperen. Het kost weinig moeite om zoet, vet en veel te laten staan. Ik kan anderen met genoegen zien smullen als ik maar niet hoef tegen mijn wil want nu zet ik door.

Ik heb sinds ik gestopt ben met roken alles geproefd en gegeten wat meer dan slecht en heerlijk was, ik teer op de prachtigste culinaire ervaringen, wil het desnoods nog wel ruiken maar eten hoeft voorlopig niet.

Sneu voor de mensen die mij zo graag met smaak zagen happen en lekkers in huis hebben gehaald. Als ik nee zeg bedoel ik ook nee en geen om-te-kopen ja. Aandringen tot of opdringen van is vanuit mijn optiek pas echt onbeleefd.

(- 3,5 kg)

August 23, 2008

Roos voor mezelf

Pluk maar een roos voor jezelf want die heb je verdiend. Twee-en-een-halve kilo kwijt binnen twee weken en lyme in je lijf. Plus een bijtwond van de teek die nog niet dicht is. Maar verder gaat het geweldig. Ik snap niet hoe het kan dat ik zo weinig honger voel. Motivatie!

De roos die ik pluk is gaaf en stralend. Een oranjerose Madame Curie die heerlijk geurt. De rest van de bloemen hangt verregend aan te dunne twijgen. Ondertussen staat Australie bij het herenhockey met 6-2 achter. Ze worden vernederend weggespeeld. De helden lijken zeer vermoeid en tragisch teleurgesteld. De verslaggever spreekt van 'mislukt'. Nou zeg, iets aardiger zou ook wel kunnen. We hebben ook plezier aan deze ploeg beleefd.

Behalve de rozen hangen ook de appels in de boom te rotten. En de walnoten, hoewel er daarvan al enige zijn weggeplukt. Wie die heeft opgegeten moet pijn in zijn buik hebben gekregen.
De lucht trekt dicht. Gelukkig dat ik om half negen al drie kwartier met de hond door het bos heb gelopen. De postbode bracht vitamine C want ik moet 60 gram per kilo gewicht voorlopig. Plus ozonzalf op het wondje. De postbode stapte door de open deur de keuken binnen. "Waar is de hond?", vroeg hij want hij wilde even met hem spelen.


August 22, 2008

De gooise R

Moet je eens op de mevrouw letten van de snurk-reclame. Het duurt even voordat je doorhebt dat ze het over snurken heeft. Ik bedoel als je niet naar tv kijkt maar er zijdelings naar luistert. Wat trouwens erg verstandig is tegenwoordig. Behalve dan bij de olympische spelen want daar kan je beter naar kijken zonder orgastische commentaren van rijp, groen en goud.

Terug naar de snurkreclame. Eerst dacht ik nog "Waar hééft ze het over?" Tot ik via de beelden begreep dat haar sneuken geen vorm van neuken was, maar verband hield met een zagende keel.
En gij gelooft toch niet dat het door haar aangeprezen goedje zal helpen?


August 20, 2008

Calorieën tellen

Ben weer terug in het gareel. Niet op vakantie geweest maar druk met calorieën tellen. Ik geloof dat ik goed in mijn vel steek en de vele aangekomen kilo's los kan laten. Vier jaar na mijn laatste sigaret lijkt mijn spijsvertering pas vrede te krijgen met een nicotinevrij bestaan.

Geen ge-Bakker, Atkins of Camebridge maar domweg weinig eten van alles waarin weinig calorieën zitten. Veel groente en fruit maar geen suikers en drank. Meini zegt altijd: "suiker vraagt om suiker". Dit kan kloppen. Nu ik niet meer van de Italiaanse bitterkoekjes snaai, heb ik geen behoefte meer gehad aan zoet.

August 13, 2008

Eerst zien en dan pas oordelen

Vanmorgen vroeg hoorde ik op de radio al ophef over de foto in de Telegraaf en het commentaar door de voorzittende mevrouw van de journalistenbond of hoe het ook heten mag. De Telegraaf heeft zijn eigen afwegingen gemaakt, zei ze, namelijk die van het harde nieuws. De interviewer bleef bij zijn gevoel van onfatsoen.

Om kwart voor elf hoorde ik op BRN Nieuwsradio opnieuw deze dame en de verontwaardiging van weer een andere ondervrager. Nou heb ik persoonlijk bij de Telegraaf ook geen illusies. Bij mijn weten hebben ze zelden nobelere bedoelingen dan: 'Hoe krijg ik de massa naar onze kassa', maar welke krant eigenlijk niet?

Zonder de gewraakte voorpagina te hebben gezien raakte ik aangestoken door de verontwaardiging over onfatsoen, het verwonden van nabestaanden, het overschrijden van grenzen en wat al niet meer. Ik parkeerde de auto, stapte uit, liep naar mijn afspraak, was er tien minuten te vroeg en zag een Telegraaf liggen.

Toen ik de bewuste foto zag sprongen me de tanen in de ogen. Wat een ongelooflijk puur moment voor de nabestaanden die uit alle macht willen weten wat zich heeft voorgedaan. Wat een aangrijpende pagina voor iemand die tijdens zijn werk is omgekomen. Weg romantiek over filmploegen die oorlogen verslaan. Iemand die ons over oorlog wilde berichten is verdorie omgekomen.

Is de foto puur sensationeel of gaat hij in deze opmaak recht door ieders hart? Had hij in de krant gemogen, of niet? Ik ben niet meer zo zeker van mijn afkeer en verontwaardiging. Het prachtige portret van een levende Stan Storimans met zijn camera, de oorlogsvlammen en de ontzetting van Akkermans zet alles in de juiste context.

Ik wil deze pagina bewaren. Vandaar dat ik hem log.


StanStorimans.jpg

August 04, 2008

Smerige geuren?

Het grootste euvel van niet roken in de kroeg blijkt de menselijke geur te zijn. Okselzweet, zweetvoeten en verschraalde drank. Kroegtijgers doen zeker aan waterbesparing? Ik zou tegen de stinkerds zeggen: Proost! Badje boppe! Op je volgende douche-moment.

Maar nee, niet de slimme rakkers van de geurindustrie die de kroegen platlopen om verdampingskanonnen te verkopen. Geen geur blijkt te dol. Wat te zeggen van Mistig Moeras. Zeker nooit een moeras in het echt geroken?

Grootmoeders boenwas is er ook zo een die grif over de toonbank gaat. Zeewater Fris & Zilt of Bounty Beach lijkt me in hartje Utrecht geweldig. Maar een verstuiver die de lucht van sigarettenrook verspreidt lijkt me absoluut het einde. Van decadentie, wel te verstaan.

Het hoge gras

Lekker koele, semi-druilerige maandag. Ideaal tegen hooikoorts. Super-omstandigheden voor de tuin. Het onkruid groeit, bloeit en pluist. Het ruikt naar frisse aarde. Sinds een dag of tien kan ik weer ruiken, proeven en horen.

De grassen zijn hoog opgeschoten met grote volle aren. De gele tennisbal van Yoeko gaat hier makkelijk in schuil maar de hond heeft scherpe ogen en een nog fijnere neus. Hij vindt de bal altijd.

Zaterdag ging ik even kijken bij de appelboom. Ik had de tennisbal gegooid en gezien waar hij was neergekomen maar Yoeko moest eerst de bosjes in om zijn behoeften te doen. Dit doet hij zelden met de bal in zijn bek.

Even later kwam hij me halen om verder te spelen maar waar was de bal gebleven? Ik zocht in het hoge gras maar vond hem uiteindelijk terug op het pad bij de appelboom. Yoeko had de bal dus meegebracht maar niet voor mijn voeten gelegd toen hij ook naar de boom kwam kijken.

Half uurtje later voel ik een reuzenprik in mijn kuit. Kijk, daar boort een teek zijn snuit door mijn vel. Eigen schuld dikke bult. Moet je ook maar niet zonder sokken over je pijpen van de paden af gaan. Een ding weet ik zeken: we hebben een tekenpincet in huis want die heb ik pas nog gekocht. Ligt in het naaimandje misschien ...

De teken blijken altijd een heel stuk kleiner dan de pincetten die worden uitgevonden om ze uit je vlees te trekken. Het ging dan ook een paar keer mis voordat ik de nimf goed in de tang had. Er bleef een schrijnend speldenprikje over op geheel blanke huid. Het leek verschrikkelijk mee te vallen.

Tot nu dus. Want het schrijnen jeukt en de blanke huid rond de speldenprik is rood geworden. Zo te zien valt er niet aan penicilline te ontkomen.

July 26, 2008

De roedelkreet van de wolf

Het zal verbeelding zijn geweest, maar nadat ik tegen hem had gezegd: "Isabel komt straks spelen", hield hij het hek in de gaten. Een half uur later hoorde ik mijn stille kees die nooit een bek open doet de roedelkreet slaken van de wolf: Oehoehoehoehoei!!. Bij volle maan had het niet indringender kunnen klinken.

samenschuiven.jpg

Daar was dus Isabel die bij haar thuis (zo zegt ze dat) twee nog veel grotere honden heeft. Maar minder onstuimig want Yoeko kan even lomp zijn als hij stevig is. Ik heb het al eerder gelogd: Waar zij gaat of staat, daar is hij ook te vinden. Binnen of buiten, hij wijkt geen meter van haar zijde.

eindjul2008.jpg

Het heeft moeite gekost hem te leren dat hij opzij van de schommel moet blijven. Hij liep steeds op de schommel af en nam de dreun van het hout of een trap van haar voeten voor lief. Hij snapte niet waarom zij daar in de touwen heen en weer zwaaide en wilde haar kennelijk te hulp schieten. Nu heeft hij begrepen dat ze de schommel leuk vindt en blijft rustig wachten tot ze klaar is.


Op weg naar Terschelling

Het is natuurlijk de goden verzoeken om al een heel jaar tevoren een huis te huren op Terschelling. Gisteren gehoord dat het gewenste object in de gewenste periode nog vrij is. Er kwam nog bijna een kink in de kabel toen ik te eerlijk was over de honden. Eén hond kan, twee honden is één te veel maar drie honden kan volstrekt niet, schrok ze. Hier had ik alle begrip voor.

Na enig heen-en-weer gepraat, en de belofte dat er tegen die tijd misschien wel eentje kon zijn overleden en dat geen van de honden gewend is tegen de buren te blaffen èn dat onze honden natuurlijk in de garage kunnen liggen als ze misschien een keertje alleen worden thuisgelaten, en dat onze honden elkaar erg goed kennen, en dat de mijne al vijf certificaten voor gehoorzaamheid heeft, steigerde ze minder en mompelde ze zachter.

En dan te bedenken dat ik persoonlijk niet erg van strandliggen houd. Ik háát zand tussen mijn boterhammen, boeken en bilnaad. Maar ik houd van wandelen en schelpen zoeken. Van de zandribbeltjes op het wad, het droogvallend tij, het rennen van de krabbetjes en ingraven van kokkels, het foto's maken bij lage zonnestand en de zilten wind om mijn neus.

July 25, 2008

Kopje thee

Bijzonder, om weer thee te drinken bij heel oude vrienden in dubbele betekenis. We kennen hen 45 jaar en ze zijn al behoorlijk op leeftijd. Hij is goed geconserveerd. Zij is ouder, hulpbehoevend ondertussen en wordt liefdevol door hem verpleegd. Hij is haar butler, zegt hij zelf.

Hij kreeg twee jaar terug al te horen dat ze zulke slechte nieren had dat dit haar laatste zomer zou worden; vervolgens haar laatste kerst. Wij hebben haar sindsdien al tweemaal een nieuw jaar in mogen klinken. De behandelend geneesheer heeft vorig jaar - min of meer gedwongen door de butler die zelf ook arts is - toch wel zijn excuses moeten maken.

Ze is nog maar een piepklein vogeltje, dat wel. Een pluisje dat je zo de wijde wereld in zou kunnen blazen. Ze zegt niet veel maar haar ogen twinkelen als ze naar de gesprekken luistert. Haar man is een briljant causeur. Ze springt er alleen maar tussen als de dingen niet kloppen. Ze is nog waanzinnig goed bij de pinken en even scherp als altijd.

Old soldiers never die, they just fade away. Ze gaat heel geleidelijk achteruit, alsof haar energie langzaam oplost in het onbestemde van het heelal. Kasplantje in de laatste fase. Mooi dat we nog thee met haar kunnen drinken. Roerend dat ze het nog steeds gezellig vindt om thee met ons te drinken. Het was een warme, welbestede middag.

July 18, 2008

Trouwdag

Onze trouwdag voor een groot deel besteed aan het beoefenen van geduld zonder ruzie te maken. Ging goed. Toen de wegenwachtman na twee-uur-en-een-kwartier kwam aangereden en in vijf minuten had geconstateerd dat er geen mankement was, zijn we met onze hongerige magen een pannenkoekhuis binnengestoven.

Het Kröller-Möller hadden we toen al binnen zodat we tijdens het lange wachten de tijd konden doden met het verteren van mooie beelden in ons hoofd. De radio mocht niet aan vanwege de vermeende zwakke accu. In mijn tas vond ik gelukkig nog een kortgeleden opgeladen shuffel. Diep in mijn oortjes gedoken zakte ik weg bij een wonderlijke mix bijeengescharrelde klanken waarvan ik titel noch herkomst herkende. Bijzonder.

July 10, 2008

Afscheid van het "goud in de mond"

Dertien jaar schijnt hij het gedaan te hebben, bij vlagen door anderen afgewisseld of door ziekte geveld. Omdat ik niet matineus was wist ik amper van zijn bestaan. Tot ik in september 2006 een 12-wekig hondje kocht dat bij het krieken rond zes uur moest worden uitgelaten. Daarna begon ik de vroege stem te horen, naar hem te luisteren en hem enorm te waarderen:

Rob Trip

O ja, als ik een slechte morgen had door een verkouden hoofd kon ik best wel denken: Man, doe niet zo weerzinwekkend opgewekt en sloof je niet zo uit! Of als hij, interview afsluitend, wéér datdezelfde zinnetje uit zijn automatische piloot liet rollen: ... en houd ons op de hoogte.

Vertrouwde, zachte klank om wakker bij te soezelen. Goedemorgen Rob, wordt dit een mooie dag? Ik heb de geruststellende zinnetjes waar stalkster Jeanne zo van in katzwijm raakte niet vaak gehoord omdat ik na achten het meeste nieuws meer dan voldoende had gehoord en aan de papieren krant ging lezen.

Dag Rob, bedankt voor de talloze aangename uren. Maak het waar, dat de mooiste dagen nog moeten komen enne ... houd ons alsjeblieft op de hoogte.

July 09, 2008

Overbuurmannetje

Eindje verder tegenover woont een nieuw gezin met kleine kinderen. Vanmorgen zat er een tuinman hortensia's te planten. Op het moment dat ik met Yoeko voorbij liep rende er een jochie van een jaar of vier over hun spikspinternieuw betegelde tuinpad naar beneden. Hij riep: Hallo!
Hallo!, riep de tuinman terug
Ik zeg geen Hallo! tegen jou, zei het jongetje. Ik zeg Hallo! tegen die hond.
Yoeko was blijven staan; hunkerde naar het kind dat op drie meter afstand was gebleven.
Hoe heet hij?, vroeg het jongetje.
Yoeko, antwoordde ik.
Yoeko kwispelde en en piepte van verlangen.
Zal ik bang voor hem zijn?, vroeg het jongetje.
Ik zei dat het niet hoefde omdat Yoeko van kinderen houdt.
Toen riep zijn mama hem naar binnen. Hij mocht zeker niet met vreemde honden praten.

Jaardag

De hele week bij stilgestaan dat ik op 8 juli meer jarig ben dan op 10 januari, en dan gisteren de grote dag vergeten. 8 Juli 2008 was de eerste rookvrije dag van een rookloze toekomst. Ik zal deze dag tot het eind van mijn leven herdenken.
Vier jaar x vijf euro per dag is dik zevenduizend euro. Daar kun je een dikke computer van kopen, wat ik dan ook heb gedaan want drinken doe ik ook al zelden.

July 07, 2008

Klaar om te verzenden

Overgedienstig is even ergerlijk dan helemaal niets horen. Het is ook nooit goed. Heb ik zaterdag een paar rubberen klompjes besteld voor de Isabel, wordt er na betaling een nette factuur gestuurd, moet ik me registreren om de status van het pakje te kunnen volgen. Staat bij die status: "Klaar om te verzenden". Da's mooi.

Krijg ik zojuist een mail met de verheffende mededeling dat mijn factuur op een bepaalde link valt te bekijken. Dat de status van mijn bestelling is aangepast. Dat de nieuwe status is: "Klaar om te verzenden". Huh? Ik dus inloggen en kijken. Wat zijn dit voor methodes? Moet de teller van hun website soms omhoog?

Mail ik pro forma dus maar terug dat ik niets aangepasts aan de status kan ontdekken; dat de status zaterdag al luidde: "Klaar om te verzenden". En dat ze het pakje gewoon maar op de post moeten doen. Dat het dan vanzelf wel goed komt. Mogen we hopen.

"Klaar om te verzenden" wil alleen maar zeggen dat het nog niet weg is, toch? Maar ja, misschien zijn zij ook wel het zomerschema ingegaan. Wie het weet mag het zeggen.

July 03, 2008

Zelfreflectie bij gebrek aan regen

Laat ik me eens vermaken met een stukje zelfreflectie. Dit komt omdat ik Hanneke Groenteman Jan Keizer van BZN hoorde interviewen. Ik hield niet zo van BZN maar wel van de Cats. Niet van Freek de Jonge, veel van Bram Vermeulen. Niet van Rob de Nijs, wel van de heldere stem van Herman van Veen. Veel van Robert Long. En van Boudewijn de Groot mits hij werk van Lennaert Nijgh zingt.

Ik hield meer van Hermans dan van Zonneveld, Meer van Reve dan van Hermans. Meer van Karel dan van Gerard. Zo vergankelijk als alles is. Dol op Annie M.G. Schmidt, Jenny Arean, en Aafje Heijnis maar geen gevoel voor Connies zoals Palmen, Breukhoven en Stuart. Ik had nooit veel op met Rita Reys. Tot ik kort geleden in een nachtprogramma een plaat van haar hoorde en dacht: Dit kan alleen La Reys maar zijn, welk een perfectie!

Gelukkig dat de wereld overvol is met muziek, boeken, tv-programma’s en presentatoren. Ik kan het me permitteren hele rissen babbelkoppen en luchthappers niet naar mijn smaak te vinden. Zo raakte ik bijna psychotisch van het opgefokte chaotisme van Verbaan die zich ineens als Slimme Snollie voordeed.

Ach,
het weer was benauwd vandaag.
Heeft u al een vingerhoed regen gehad om weer in het gareel te raken?


July 01, 2008

Opstekertje

Nooit vermoed hoeveel opstekertjes ik zou krijgen na het stoppen met roken. Zoals de afgelopen dagen bijvoorbeeld. Het gezucht, gesteun, geklaag, gejerimeer, de onzinnige argumenten, het zelfbedrog, zelfbeklag, de blafhoest, de piephoest, de schorhoest, de schraaphoest, alles hoorde ik schouderophalend en licht vrolijk aan omdat mij niets meer kan gebeuren.

Hij zet bij jou geen implantaten als je niet stopt met roken, zei mijn tandarts terwijl hij mij doorverwees naar zijn technisch knappe zoon. Het bot geneest niet goed bij rokers en blijft poreus. Mislukt de ingreep dan ben je ver van huis. Dit was een voorbeeldig argument dat mij volledig motiveerde. Dit was een argument dat direct verband hield met mij.

Ik stopte acht maanden. Tot het implantaat voorbeeldig was vastgegroeid. Toen dacht ik dat ik ver genoeg was om één sjekkie op te steken. Whammmm! De brand vloog er genadeloos in. Van één sjekkie werd het een pakje, een slof en een kist. Ik zwoer van schrik de sigaretten af en ging sigaren roken over mijn longen. Dat verslaafde pas goed. Stoppen leek voor eeuwig onmogelijk geworden. Tot dus het volgende implantaat er in moest.

Op 8 juli 2004, met één been al in de taxi naar Schiphol, propte ik een doos Zyban in mijn rugzak (ooit van de longarts gekregen maar nooit gebruikt), twee pakken nicotinepleisters en een flinke portie vastbeslotenheid. Ik had net gehoord dat Isabel verwekt was en nam me voor om bij een baby niet te roken. Onvergetelijke reis door Rusland gemaakt en inderdaad nooit een tabakje meer aangeraakt. Terwijl ik toch beroeps was en de sjekkies met één hand op mijn dijbeen kon rollen.

June 27, 2008

Zelfgenezend vermogen = de pest voor spit

Zelf weet ik nog niet wat ik ervan moet denken. Gisteren reed JW mij naar de tandarts om de hechtingen uit mijn kaak te laten trekken. Op de terugweg aten we rond 13 uur nog een pannenkoekje maar eenmaal in de auto viel ik als een blok in slaap.

Ik herinner me nog net hoe ik me, thuisgekomen, naar de bank verplaatste om verder te dutten waar ik om vijf uur wakker werd. Ik spoedde mij naar boven om een gemakkelijk polo aan te trekken en mijn oude jeans, ging op de rand van mijn bed zitten om van schoenen te wisselen, voelde even waarom de matras er zo uitnodigend uitzag en kwam twee uur later weer tot leven.

Ik was ruim op tijd om het voetballen te ondergaan. Aan het eind van Rusland - Spanje kon ik mijn ogen niet meer openhouden. Om 23 uur lag ik in mijn mandje van Het Oog te genieten, maar nog geen zes woorden later moet ik weer van de wereld zijn gegleden.

De wekker om half acht vanmorgen heb ik kennelijk uitgemept. Ik werd om 9 uur wakker wat in geen jaren was voorgevallen. Rug weer in de kreukels van al die uren bewegingloos liggen. M. gebeld om mijn spieren los te wrijven.

Al dat geslaap is je zelfgenezend vermogen, zei ze liefjes, maar het was wel de pest voor je spit.

June 13, 2008

Koelende erwtjes

Denk d'r om, zei hij (alsof ik volgende week al geholpen zou worden) dat je voor en na de ingreep je ogen goed koelt. Niet van die modieuze maskertjes kopen bij de luxedrogist maar twee zakjes bevroren doppertjes van de Aldi in je diepvries leggen. Kun je voor elke zwelling en knelling gebruiken. Blijven altijd goed.

Ik had natuurlijk ook mijn kaak moeten koelen!
Maar toen had ik nog geen doppertjes in huis.

Wachttijd

Door de spits naar Nieuwegein met twee dezelfde schoenen aan. Naar de plastisch chirurg voor een ooglidcorrectie. Ik zat daar op z'n mooist met mijn nog altijd dikke wang, tranende ogen, verstopte neus en oren.
Hoe kan ik u kennen terwijl u hier nog nooit bent geweest? vroeg hij verbaasd met zijn lege mapje zwaaiend.
U heeft mijn man een paar maanden terug onder handen gehad, maar die is koffie halen. Zullen we de deur dan maar een stukje open laten zodat hij u kan vinden of willen we hem buitensluiten?.
Sympathiek dat ik de keuze kreeg.

De diagnose was snel gesteld. Hij had me tijdens een controle van JW al op mijn defecten bekeken. Hij vulde de formulieren voor de verzekering in om het me makkelijk te maken. Medische noodzaak zonder twijfel, maar ik mocht gehercontroleerd door een verzekeringsarts. De aanvraag kan een tijd duren. Ga maar meteen langs de anesthesie dan zit u vast in het systeem.

Daar was ik vlug klaar: Wat was uw laatste grote operatie? Ik antwoordde: Fess door de KNO. Als u dat overleefd heeft zal dit ook wel lukken, sprak de verdovingsarts. Rookt u? Neen. Drinkt u? Neen. Maar u eet nog goed, constateerde hij. 't Is roken of eten, gaf ik toe. Hij vond mijn overtollige kilo's veel beter dan mijn rookverslaving. Heeft de Fess goed geholpen?, vroeg hij belangstellend. Ik antwoordde dat alle pollen, huidschilfers en huismijtenpoepjes nu tenminste meteen mijn hoofd inwoeien. Hij vermeldde op het formulier dat mijn longen een tikkeltje piepten. Kunst, als je zo verkouden bent.

Meteen door naar de opname. De chirurg had gewaarschuwd dat ik gedurende drie weken absoluut ontoonbaar zou zijn en met goed fatsoen niet sociaal zou kunnen functioneren. Niet dat ik over termijnen had nagedacht, maar op 4 oktober wil ik zonder blauwe ogen naar een zekere bruiloft. Ik had me geen zorgen hoeven maken want de wachttijd bleek 9 à 12 maanden. Maar dan hèbt u ook wat, fluisterde de opname-dame. Waarom denkt u anders dat u zo lang moet wachten?

Ach sooo. Zo had ik het nog niet bekeken. Ik behoor ineens tot de juppen die perzee door die perzoon wille worre gesneeje. Persoonlijk had ik nooit van hem gehoord. Pas toen ik hem leerde kennen vond ik hem ontzettend kundig en daarbij ook nog eens aardig. Dus geen gesmiespel want zo is het toevallig gekomen.

Wachttijd: negen maanden à een jaar.
Een kind krijgen gaat sneller!

June 12, 2008

Snottebel

Wat was ik zielig vandaag, niet te geloven. Gisteren ging het nog wel, ging ik zelfs nog met de hechtingen in mijn kaak naar hondenles. An zag meteen dat ik het overwicht over Yoeko kwijt was, zette mij op een bank en liet een jonge assistente met Yoeko werken.

Niet alleen dat vannacht mijn kaak in drievoud zwol, maar ineens was ik ook door-en-door verkouden. Zo'n kaakbehandeling moet een funeste dip in je weerstand geven. Alle sluipende, sluimerende infectiehaarden pakken hun kans - de antibiotica ten spijt die ik moet slikken. Ik ben net een kleuter van drie met snottebellen aan de neus. Niet lekker nee, wat u zegt.

Dan kwam er nog de man van de Miele omdat de wasmachine in onbalans was geraakt. Hij was schroeven verloren en bijna van zijn tafel afgedanst. De monteur stond er niet erg van te kijken. Ook al was het apparaat bijna 20 jaar oud, hij kan nog best een tijdje mee als hij weer goed wordt afgesteld en aangeschroefd. Kan kloppen want de vorige heeft het ook 24 jaar uitgezongen.

Alles is betrekkelijk

Er was een mevrouw die gistermorgen voor de spiegel stond en dacht: zal ik nou die beige of die rode schoenen aantrekken vandaag? Aan de ene voet droeg ze een beige, aan de andere een rood gemakkelijk zittend ding. Ze waren van eenzelfde snit en gemak. Het zou een lange dag bij de tandarts worden. Uur om er te komen, anderhalf uur behandeling en dan een uur om terug te rijden. Allemachtig, dat werd verdorie haasten want de hond moest nog gevoerd en uitgelaten. Het was al lang de hoogste tijd geweest om te vertrekken.

Snelle rit. Lief reed en moest zelf ook even worden behandeld. Hij is nog altijd patient bij de vader die tegenwoordig praktijk doet bij zijn zoon door wie ik dus word behandeld. Altijd een hartelijk weerzien met de mensen die lange tijd onze buren waren: kus-kus-kus maar deze keer schaterend. Ik begreep niet waarom en schoot naar toilet om voor de lange zit nog een plasje te plegen. Toen zag ik het pas. Ik had er niets van gemerkt. En wie kijkt er in haast naar zijn voeten?

Daar kwam zoon H. mij al halen. Schaterend toen hij mij zag. Gedraag je!, zei ik tegen hem, terwijl ik mijn best deed de receptionistes te passeren met een gezicht of ik de laatste mode naar Arnhem bracht. Het valt nogal niet op, zei hij proestend. We liepen de behandelkamer in waar een voor mij vreemde assistente met een ernstig gezicht stond te wachten. Lachen mag, zeiden wij in koor, en H. schetste haar even de relatie die we hadden. Toen tegen mij: De kubus van Rubrik is weer helemaal terug en ik speel hem nu met mijn jongens. Weet jij nog dat je mij toen een boekje hebt gegeven met de oplossing er in? Ik heb het pas weer tevoorschijn gehaald om mijn vingervlugheid terug te krijgen.
Eerst wist ik het niet meer, maar langzaam ging het dagen.

Toen ik eenmaal in de stoel lag met die rare voeten onder de blauwe behandeljas vandaan hield ook de assistente zich niet meer goed. Het werd een vrolijke bedoening waarbij zij wel mochten lachen maar ik niet meer. Tussendoor kwam er nog een compagnon binnen om H's knappe verrichtingen te bekijken. Hij was zo gespitst op de techniek dat hij niet eens naar mijn voeten keek. Zo zie je maar weer dat alles betrekkelijk is en niet om je over op te winden.

June 08, 2008

foeballuh

schietop.jpg

Ga toch eens weg joh, je gooit telkens mijn spullen om..
En even later: Ingerukt!. Diepe zucht. Ingehouden boosheid: Wegwezen nou!.

Het is hem niet af te leren. Waar zij gaat of staat, wat zij ook uitspookt, waar zij ook heensluipt, daar cirkelt hij om haar heen. Hier kan geen Ayaan- of Verdonkbewaking tegen op. Hij weet dat zij nog maar een puppie is en zijn bescherming nodig heeft. Behalve natuurlijk als haar grote honden Noni en Gaia de tuin binnenrennen. Dan blaft hij naar ons: Nemen jullie het even over? en draaft achter de teven aan.

Zij kletst ondertussen verder: Ik ben drie. Maar als ik vier ben mag ik naar school. Dan ga ik theedrinken en dansen en hollen.
Frons in d'r voorhoofd.
Heel ver springe en spelen en theedrinken.
En leren lezen?, vraag ik, en sommen maken? Ze knikt.
En theedrinken, zegt ze stralend ennuh... ennuh... het borrelt op vanuit haar zilvergeslipperde tenen: dan mag ik foeballuh!

June 07, 2008

De klok, de klepel en het kind

Ik had de paps vast uitgelegd wat we volgende week gaan doen. Hier zijn de toegangskaarten voor het dolfinarium, dan kunnen jullie zelf bekijken hoe laat je komt. "Dolfinarium" zegt de paps tegen Isabel die er half luisterend naast staat. "Dolfijntjes kijken", maar ze reageert niet.

Drie uur later - de paps allang vertrokken en wij even op de computer youtube-dolfijnenfilms gekeken - eten we een boterham en overleggen wat we verder doen vandaag. Ik zeg tegen haar: "moet je niet even een dutje gaan doen?" want ze ziet er wat snotterig en bleekjes uit.

Zegt ze: "Nee, daar heb ik geen tijd voor want we moeten dadelijk met de auto die dolfijnen kijken". Ik leg haar uit dat we dat pas een volgende keer doen. Leuk vindt ze die mededeling niet, maar ze legt zich erbij neer. Letterlijk wel te verstaan. Ze ligt te maffen als een voldaan marmotje.

June 06, 2008

Hie kiept an eij

De baas van het Duitse bestelhuis, dat van de Epson printer, had mij vorige week om een week respijt verzocht. Als ik vandaag niets had gehoord moest ik hem weer aan zijn jasje trekken. Hetgeen ik met genoegen deed omdat ik niets meer had vernomen, laat staan een printer in ontvangst genomen.

En alweer klonk het antwoord hoopvol. Of ben ik te goedgelovig?

checked back with my colleague from the returns department, who called our
distributor for any news. According to them they have shipped the missing
piece today so we should receive it on Monday. I'll keep an eye on that.

Dat hij eyes keept is waar. Per slot had hij de foute zending onderschept. Maar dat het achterhalen wat loos is zijn tijd moet hebben is ook een feit. Op 9 april begonnen we deze printer te bestellen. Niet bij hem hoor, maar in zijn algemeenheid.

January 25, 2008

Huisstof

Ik kan nou wel over Belltje kletsen, maar het is misschien ook aardig weer eens iets over mijzelf te vertellen. Ontslagen bij de KNO, maar sinds een paar maanden ingetreden bij een arts alternatief die mij op koemelk- en suikerloos zette. Ik ging (en ga) er met sprongen op vooruit, ook al val ik geen centimeter af.

Zit ik paar dagen terug voor het eerst bij de assistente voor een bio-resonantiebehandeling, weigert de machine mijn neus- en voorhoofdholten te doen. Er zit ergens een blokkade die eerst behandeld moet worden. Na allerlei testjes blijkt het remmende gebrek in mijn linkeroog te zitten.

Ik schiet overeind want vorige woensdag had ik ineens een vlieg in dat oog. Ik bedoel zo'n zwart vlekje ter grootte van een vlieg dat met mijn kijkrichting meezeilt. Het oog traande en brandde behoorlijk. Huisarts zag echter niets alarmerends. Ga maar eens naar de oogarts, zei hij, maar het heeft geen directe haast.

Nadat beide ogen gedurende een paar minuten zacht bioresonerend zijn behandeld (of iets van gelijke strekking waar ik niets van merk), wil de machine nog steeds mijn holten niet doen. Eerst weer blokkade zoeken. Testjes brengen aan het licht dat ik allergisch voor huisstof ben en dat ik de afgelopen dagen méér dan mijn portie heb gehad.

Voor de tweede keer val ik bijna van mijn stoel. Laat nou de boekenkast in de gang van de week zijn vervangen. Boeken waren er 15 jaar niet uit geweest. Er lag een partij stof, dat wil je niet weten. Ik was dus niet snotterig van besmetting, niet van drupjes om de holten schoon te krijgen, niet van koemelk, kou of griep maar doodleuk van overmatig opgewapperde stof uit mijn eigen gang.

(wordt volgende week vervolgd)

January 02, 2008

Ik rijs ik rijs de pan uit

Langzaam begin ik te herrijzen uit een grauwsluier die tot het einde van mijn leven leek te duren. Vriend H. (die in zijn werkend leven ziekenhuisdokter was) mag smalend zeggen dat mijn verbeterde status een prachtig staaltje is van zelfhypnose, het dieet van dokter S. (die zich o.m. gespecialiseerd heeft in bioresonantie) doet mij heftig goed.

Antibiotica, penicilline, prednisolon of flixonase heb ik afgezworen, evenals koemelkprodukten en suiker. Nee nee, ik val hier vooralsnog niet van af, maar de watten in mijn hoofd zijn samen met de snotterigheid verdwenen. Zelfhypnose of niet, mij bevalt deze verandering uitstekend.

Zonder op de zaken vooruit te willen lopen, gaat half januari mijn stofwisseling onder de loep. Hier deugt ook geen klap meer van. Het stoppen met roken na een 40-jarige overdaad aan nicotine lijkt de boel danig in de war te hebben gebracht. Ik wacht rustig af en weiger kleren te kopen. Als er 5 kilo van mij verdwijnen heb ik een kast vol garderobe.

November 21, 2007

Onwil? Helemaal niet!

Vanmorgen in de vroegte H aan 't lijntje om even bij de kletsen. Hij druk druk druk. Ik snot snot snot maar verder gaat het ons voor de wind.
Waarom doe je niets meer aan Misdruk?, vraagt hij. Dan ben je best wel niet op orde.
Het is nog veel erger, moet ik bekennen. Ik heb helemaal geen weerzin, geen duf hoofd, geen kater en geen brok in de keel. Ik vergeet domweg te loggen. De dag schiet voorbij en verschiet naar donker nog voordat hij is begonnen.
Dat dus. Niet meer en niet minder want aan dat snotterig begin ik als mens te wennen.
{Vertel ik er maar niet bij dat er nog altijd een BUG in code zit waarvan ik woedend word.
Zodra ik weet waar ik moet beginnen zal ik hem verhelpen}.


September 04, 2007

Tien tegen een

Gelukkig had ik wel alle hondenkoekjes verwijderd uit de zakken van mijn spijkerbroek voordat ik die in de wasmachine stopte, maar de tien klein opgevouwen kleenexjes uit m'n achterzak was ik vergeten.
Wel eens één papieren zakdoekje meegewassen?
Dat bedoel ik.

August 31, 2007

Een jaar geleden

Vandaag precies een jaar geleden is Beer ingeslapen. Ik heb er toch aan moeten denken. Yoeko heeft Beer niet vervangen want zijn karakter is heel anders hoewel er soms verrassende overeenkomsten zijn. Zoals nu, nu de bramen rijp zijn. Terwijl ik van de doornloze struik pluk mag Yoeko de laaghangende vruchten pakken.

Ik heb hem niet geleerd welke vruchten zoet zijn en welke nog wrang. Hij plukt met voorzichtige lippen de zachte bramen uit de tros en laat de rode hangen. Ik hoor hem zuchten van genoegen en smakken. Precies zo deed Beer dat ook. Niet alleen bij de bramen maar ook bij frambozen, druiven en wijnbes. Een kees is een echte boeren fruithond.

Het jaar is omgevlogen. We hebben onze tijd optimaal benut. Toen Yoeko net hier was zei vriend F, dierenarts in ruste: "Waar haal je de moed vandaan? Een pup opvoeden kost je minstens een jaar!". Dat leek me overdreven maar het blijkt zelfs nog langer te duren. Ik heb er reuze van genoten en er is een prachthond uit gegroeid.

August 26, 2007

Vertekening

Omdat zich gisteren een auto opvallend ophield in de berm voor ons huis, ging JW eens vragen of het huis soms iets van hem aan had. Bleek het een oude bewoner die het pand in de jaren zestig als bouwval had gekocht.

Hij had er een nieuw dak opgezet, een terras aangebouwd en een onderkelderd gedeelte. Hij had hier tot 1972 gewoond en was toen naar Portugal verhuisd.

De man die bij hem in de auto zat was zijn zoon. Die had hier tot zijn twaalfde gewoond en wilde het huis graag terugzien nu ze toevallig in de buurt een afspraak hadden.

JW liet ze even binnen en ze giechelden samen over details die er nog wel, of juist niet meer waren. De zoon bekende wat teleurgesteld dat het huis in zijn herinnering gigantisch veel groter was dan in het echt maar dat de maat van de rhodo's zijn stoutste herinneringen overtrof.

August 20, 2007

De eerste dag van een nieuw leven

Dit was de eerste dag van mijn nieuwe leven. Vanmorgen de arts-acupuncturist bezocht met wie ik zes weken geleden een afspraak maakte. Hij stelde talloze vragen en bestudeerde de lijsten die ik had ingevuld. Mijn belangrijkste klachten: de permanent ontstoken, overgevoelige slijmvliezen en - nu ik er toch eenmaal was - de kilo’s kwijtraken die ik had opgelopen na het stoppen met roken.

Ik werd meteen onderworpen aan een bioresonantie-onderzoek. Mijn darmflora bleek verstoord en niet zo’n beetje ook. Na mij anderhalf jaar van kuurtje naar kuurtje te hebben voortgesleept (kuurtje = eufemisme voor antibiotica) verbaasde dit mij niet. Makkelijke constatering. Makkelijke medicatie. Acht weken lang zakjes bacterieën drinken. Zoiets als Yakult maar dan veel sterker.

Hij begon weer opnieuw met de acupuntjes op mijn vingers af te tasten. Ik luisterde mee naar de piepjes die ik niet kon duiden, maar waarvan ik wel de helderheid of valsheid kon onderscheiden. Bij een apert lelijke klank zei hij: “dit zijn de sinussen”, en bij twee volgende valse tonen tevreden: “en dit zou wel eens de oorzaak kunnen zijn van alle ellende: Een enorme koemelkallergie en een allergie voor suiker”.

Acht weken lang geen druppel melk. Geen boter, koeienkaas, yoghurt, kwark, karnemelk, gebonden sauzen en soepen, puree, zelfs geen kroket of bitterbal omdat in de ragout daarvan melkpoeder kan zitten of wei. Van alles wat je koopt grondig etiketten lezen. Bovendien geen kruimel suiker wat nog moeilijker is omdat in alle prefabs (sauzen, soepen, dranken, salades, dressings) tegenwoordig suiker wordt gedaan.

Over acht weken zal blijken wat er in je lijf gebeurd is. Wees voorzichtig want als je eenmaal met melk bent gestopt, word je zo ziek als een hond als je een keer zondigt. Ik voelde dat hij gelijk had want sinds een hele tijd vielen dingen als milkshakes niet lekker meer of ijs waarop ik vroeger dol was, joghurt, koeienkazen en zo, maar ik had nooit aan een allergie gedacht. Oke, thuis is dit dieet best vol te houden maar uit eten gaan wordt vanaf nu een probleem.

We waren klaar. Ik vroeg nog aarzelend (met Tien in mijn gedachten die naaldjes door haar oor kreeg om af te vallen) hoe het met mijn kilo’s moest. Maar hij zei lachtend dat ik zojuist met afvallen was begonnen. Dat als mijn darmflora weer op orde was, en mijn ingewanden niet meer op hoefden tornen tegen voor mij giftige stoffen, die kilo’s er zonder inspanning vanaf zouden vallen. Dit troost.

Zo simpel kan het dus zijn.

August 18, 2007

Mevrouw krijgt weerwoord

soohee.jpg

Neem mij niet kwalijk hoor.
Kwist niet dat ik op uw teentjes ging staan.
Kwist nog niet dat uw ego zo was gegroeid.
Kan ik het soms goedmaken met een bord oorbeitjes?

August 10, 2007

Ben bijna weer terug

Het gaat me veel beter. Het leven blijkt een stuk aangenamer zonder medicijnen. Ik geloof dat de middelen erger waren dan de kwaal. Het is nog niet over, maar erger kon het ook niet worden.

Dat ik het loggen niet meer oppakte kwam omdat er behalve een concentratiefout in mijn hoofd, ook een weeffout in mijn logprogramma was geslopen, of in de database, daar wil ik af zijn. Ik ben zo'n miep die daar met een boog omheen blijf lopen totdat de nood irritant wordt.

Nu mijn provider bezig is om IP-nummers te veranderen moet ik toch al met de elektronische waterpomptang in het elektronische gootsteenkastje. Nu stap ik met stoute schoenen moedig op de restauratie af. Duim even voor mij.

July 10, 2007

Gepruttel

Van dat gepruttel in mijn hoofd word ik zo duf dat ik vergeet te loggen. Alsof er niets gebeurd zou zijn vandaag. Om kwart voor negen vanmorgen stond ik al op de parkeerplaats bij de fysiotherapeut. Doodde ik weer een half uur met een hoofdstuk uit De onzichtbare jongen van Bernlef. Ik houd van zijn stijl die beeldend is en ritmisch.

Hoezee, ik mag weer rijden, zei de schouder-uit-de-kom toen hij terugkwam. Zes weken had hij het stuur uit handen moeten geven wat goed was voor zijn nederigheid. Ik moest meteen op de passagiersplaats gaan zitten. Het liefst was hij meteen naar Apeldoorn gereden, maar ik ging op de koffie bij H.

Ik zal de vroege halve uurtjes op de parkeerplaats van de fysio missen. Ik weet ook niet waarom ik mij zo weinig tijd gun om boeken te lezen. Omdat een etmaal maar 24 uren heeft waarvan ik er tegenwoordig minstens 8 verslaap? Of omdat er zoveel andere boeiende dingen zijn om te lezen of te doen?


July 09, 2007

Eruit gegooid

KNO heeft me eruit gegooid. Zo voelde dat en ik was blij dat ik kon vertrekken. Over vier maanden terugkomen, zei hij maar ik dacht: dat zullen we nog wel eens zien. Diep teleurgesteld was hij omdat mijn linkerkant alweer ontstoken was. In elk geval, vond hij, heb ik nu wel meer ruimte om adem te halen. Mijn slijmvliezen en trilharen deugen niet, dat heeft hij al vaker gezegd. Maar volgens mij heeft hij mijn holten te grondig schoongekrabd.

Het blijft een eentonig verhaal en ik zal eraan moeten wennen. Toen KNO's gedachten vanmorgen richting antibiotica gingen riep ik vol walging dat ik niet wist wat ik erger vond: steeds maar medicijnen slikken of gewoon maar snotterig blijven. Ik geloof dat hij beledigd was. Het grootste nadeel van de chronische ontsteking in je kop is dat het energie slorpt. Mijn vermoeidheid kan enorm zijn.

Mijn oor zit weer vol vocht, dat is wel vervelend. Daar kan hij een buisje in zetten, zei hij nog. En als ik weer smerig verkouden wordt moet ik toch maar een kuurtje komen halen.
Ik had ineens meer dan genoeg van mijn KNO en heb geen nieuwe afspraak gemaakt.

June 20, 2007

Tsja ...

dagretour1.jpg

Vandaag zijn de vogels van Utrecht naar Amsterdam gevlogen. Hebben zij het huis verruild voor een flat. Zijn ze samen achter de muziek aan onder achterlating van tientallen kilo's LP om te digitaliseren.

De treinverbinding is uitstekend.

Yoeko was voor het eerst uren alleen maar heeft de keuken droog en de meubels heel gehouden.

June 04, 2007

Het hoge woord

Hehe, eindelijk de botte waarheid uit mijn omzichtige KNO.
Ofwel: Beter dan dit kan het niet meer worden.
Ondertussen schreef hij een recept uit voor een penecillinekuur.
Driemaal daags gedurende vijftien dagen, sprak hij opgewekt.
En over zes weken terug voor controle.


Uit de kom

Kom ik zaterdag met Yoeko van de hondenles (we hadden er de kop niet bij, het was een ramp) of daar tref ik het huis aan zonder man. Deur op slot, auto nog gewoon op z'n plaats, buiten een bril en een telefoon, binnen geen enkele notitie van dat hij even weg is. Mij daagt het onbehaaglijke vermoeden dat er iets niet in orde is.

Dan gaat de telefoon. Het is vriendin M die verpleegster is. Je man zit hier bij mij. Hij is gevallen en heeft de schouder uit de kom. Kom hem maar halen en houd hem rustig want anders vliegt die schouder er meteen weer uit.
Eerst heb nog niet meteen door dat ze vanuit het ziekenhuis belt. Ze zag JW toevallig de lift uitgereden worden door iemand van de röntgen en vroeg verbaasd: Wat doe jij hier op je eentje? Nou ja, vanaf dat moment was hij gelukkig niet meer alleen.

Hoe trek ik zijn t-shirt uit met zo'n schouder? Of knip ik dat maar van zijn lijf? Het was de eerste dagen beter dat hij niet bewoog, zich ook niet waste. Maar na drie dagen slapen en leven in hetzelfde hemd wordt het misschien tijd.

May 22, 2007

Regels-regels-regels

Ik dacht nog: "ik bof!", toen ik vanmorgen om kwart voor tien een nummertje trok dat maar vijf verder lag dan hetgeen aan de beurt was, maar het duurde toch nog een lief half uurtje voordat ik mocht.

Met mijn rijbewijs in de aanslag plus een mapje pasfoto's van de officiele fotograaf vervoegde ik mij voor een kersverse ambtenaresse die werd ingewerkt. Dat zijn de ergsten. Die zijn nog vromer dan de paus om hielen te likken bij hun bovengeschikten.

Ze keek van mij naar de foto en weer terug. Ze smiespelde tegen haar lesmoeder dat de foto niet deugde. Die trok een tuitmondje dat het er net mee kon, maar de jonge blom vroeg mij al bits van wanneer die foto dateerde.

September, zei ik. Mooi, zei zij. In oktober zijn de voorschriften veranderd. Ik trok mijn wenkbrauwen op. U staat nog lachend op de foto, ik zie een stuk van uw tanden en dat mag niet meer. De mond moet gesloten zijn. Eerst nieuwe pasfoto maken, dan terugkomen. Ze drukte op het belletje. Een nieuwe klant hijgde al in mijn rug terwijl ik nog vlammen spuwde.

Mijn auto stond goed en duur geparkeerd. Heen-en-weer lopen naar de fotograaf kostte een half uur. Nieuw nummertje getrokken in het gemeentehuis. Ruim drie kwartier moeten wachten. Ondertussen had ik opgemerkt dat verweg in de hoek, verscholen achter de koffiemachine, een pasfotocabine stond. Sodeju! Nu sloegen de vlammen zelfs mijn oren uit.

Waarom heeft de juffrouw die mij hielp niet even gezegd dat ik hier pasfoto's kon maken, was mijn eerste vraag aan de dame die mij hielp. Ach mevrouw, sprak ze verdrietig, de ellende die we met die machine hebben! De mensen kunnen niet lezen, en ze wees op de folders die overal hingen. Daar staat toch precies in beschreven dat ze in het midden, met onbedekte oren moeten zitten en zo.

Ow, sprak ik timide, op de folder wijzend. Ik dacht dat het gezochte personages waren op wiens hoofd beloningen stonden. Juist omdat ze met van die dichte monden zitten. Ze was even van haar stuk maar hernam: ziet u het voor u? Dat mensen in die machine voor dik geld foto's van zichzelf maken, en dat wij die dan afkeuren omdat ze de voorschriften niet hebben gelezen? We zijn al menigmaal gekielhaald door mensen die het apparaat gebruikten en houden wijslijk onze mond.

Ach so!, zei ik, en voelde mij met die gesloten-monden-foto boef tussen de boeven. Alleen het streepjeshemd ontbrak nog.

May 14, 2007

Kokken

Vrijdag kwam dan de uitslag van de kweek en een recept voor echte penecilline. Ondertussen had ik mij voor de zoveelste keer hoestend en proestend, koortsig en uitgeput, versnotterd en versnoten uit het volle leven teruggetrokken. Ik vroeg of hij iets gevonden had. Nou en of, sprak hij opgewekt alsof hij de bacterieën persoonlijk had gezaaid: Het blijken kokken! Of hij strepto's of pneumo's noemde ben ik alweer vergeten, als hij ze al een naam heeft gegeven.

Zijn al die stootkuren prednisolon waarvan ik kilo's ben aangekomen voor niks geweest? Ik heb er nooit verbetering van gevoeld maar weet natuurlijk niet wat er van mij zou zijn geworden als ik ze niet had geslikt. Kort en goed: ik snotter wat minder en krijg iets meer fut. Al blijft de vraag of het bijna een jaar moest duren voordat er een kweekje werd gemaakt.
[Ho ho, nou niet ongeduldig worden]

May 07, 2007

Uitputtend

En, sprak hij vrolijk, hoe is het gegaan? Mijn KNO zag er frisser uit dan ik op deze regenachtige maandagmorgen.

Ik zei dat de rechterholte door de medicijnen bijna was genezen, maar dat de linkerholte nu ontstoken was en behoorlijk ook. Tot achter mijn ogen en tot in mijn hoofd.

Hij keek of hij me uit het raam wilde gooien, maar dit kon verbeelding zijn.
Ik deed of ik het niet merkte en sprak met mijn liefste glimlach: We vieren bijna onze eerste verjaardag samen.

Hij wees naar de onderzoekstoel en duwde het lampje in mijn neus. Eerst rechts, toen links. Hij zei dat nu de linkerkant behoorlijk was ontstoken, tot achter mijn ogen en tot in mijn hoofd. Ik keek of ik iets verrassends hoorde. Hij zei dat hij nu een kweek ging maken om gericht de bacterie te vinden. Ik zei dat ik snot genoeg had om heel veel kweken van te maken.

Vrijdag bellen voor de uitslag. Vrijdag medicijnen halen.
Het moet uitputtend zijn, zei hij nog meelevend op het laatst.
Ik had al mijn energie verspeeld en kon alleen maar knikken.

May 05, 2007

Gesloopt

wandel.jpg

Mochten jullie soms vragen wat ik zoal doe? Wandelen met m'n beste vriendin! We blijken steeds meer gemeen te hebben. Zoals onze eeuwige snotneus bijvoorbeeld. En het snel signaleren van eekhoorns, duiven en konijnen.

Maar verder gaat het geweldig, afgezien van de antibio met pred, een combi waarvan ik al na een dag geheel gesloopt raak. Dan valt loggen af omdat ik mijn ogen niet open kan houden.

Ook zojuist naar het 5-mei concert gekeken? Met die twee waanzinnig vals zingende "sterren"? Hebben we echt niet iets voorhanden dat vuriger klinkt? Till we meet again... hijgen ze nu krachteloos door de mic. Nou mooi van niet, als het aan mij ligt.

Ik word oud. Ik erger me dood aan kwaliteitloosheid en het ophemelen van kelen die niet weten wat ze zingen.

April 24, 2007

Allerhande

Het had bijna mijn zondag verpest, dat er honderd meter verder alweer een doodgereden eekhoorn lag. Nummer vier binnen een paar maanden. Ik raak er bijna de tel van kwijt. Toen we om tien uur wegreden lag hij midden op de weg. Toen we thuiskwamen bleek iemand hem in de berm te hebben gelegd. Toen ik mijn avondloopje met Yoeko maakte lag hij in rigor mortis - armpjes aandoenlijk uitgestrekt, bekje met de enorme knaagtanden wijdopen - bij het hek van nummer 19. Gelukkig is hij daar nu weg.

Yoeko begint nu pas goed te puberen. Wat hij tot nu toe presteerde was maar een schijntje. Geef ik het commando dat hij 'Hoog!' mag om boven op een tafel geborsteld te worden, weigert hij het opstapje te gebruiken en springt hij zo van de vloer op tafel.

Dat waren nog eens tijden! Toen viel er met regeringsleiders ook nog eens te lachen. Jeltsin overleden, de schuinse billenknijper die als rechtgeaarde rus de vodka niet schuwde en zich wankelend, waggelend desnoods stuiterend voortbewoog voor de camera's van volk, vaderland en de wereld. Maar als hij zijn mond opentrok en er met die zware bas de prachtigste russische klanken uit liet rollen hàd hij wel wat.

Die mijnheer van de ABN heeft het wel hoog in de bol. Eerst zijn bank laten verzieken en dan borstkloppend kraaien dat hij iets geweldigs heeft verricht. Daar moet je lef voor hebben. Of zes planken voor je kop.

Operadiva's, las ik vanmorgen in de Volkskrant, zijn aan de straatstenen niet meer te slijten als ze naast een aardige strot ook geen fraaie curves hebben die joyeus getoond kunnen worden. Met spek omklede lijven die met gevouwen handen goedgesteunde en wijdgedragen, warme aria's produceren zijn uit.

April 18, 2007

Kusverbod

Heeft iemand nog iets leuks te koop in Etten-Leur? Als ik daar zondagmorgen in alle vroegte toch even heen moet haal ik het daar makkelijk op.

En ja, ik was weer eens even een weekje weg met de noorderzon. Te prachtige weer voor achter de computer en alweer te snotterig om nog kwiek uit mijn ogen te kijken plus doof aan beide oren en hoestend vanuit mijn tenen.

Bij de KNO kreeg ik op mijn donder toen ik zei dat het alwéér belazerd ging. Of ik dan nooit leer om tijdig een kuurtje te komen halen? Dat de huidige antibiotica al je weerstand om zeep helpt, zei hij, is een fabeltje. Na een volle week snotten nooit meer denken dan het vanzelf over gaat, maar meteen komen.
Ja dokter!

En vanwege die extreem vatbare slijmvliezen een kusverbod instellen.
Huh?
Mensen weren die smak smak smak met hun neus te dicht bij u komen. Driekwart van die modieuze zoenen zijn niet alleen overbodig maar brengen ook nog eens de besmettingen over die u niet kunt gebruiken.

Dat had ik al vaker bedacht, maar voordat ik die enthousiaste smakkers kan stuiten hangen ze al om mijn nek.

Voor straf dus een antibiocakuur en een dubbele portie prednisolon, dacht ik teneergeslagen terwijl hij de recepten zat te schrijven.
Het klopte precies.

Maar na de eerste dag slikken was ik al dankbaar voor het spul. Niet dat de kwaal al over is, maar het had ook niet erger moeten worden.

Belt er zojuist een wervende knakker dat hij met mij wil praten over mijn uitvaart. Zeg maak het nou helemáál, snauw ik hem toe. Hij is al de tweede deze week. Maar ik heb geen zin me door dat gajus dood te laten lullen.

April 06, 2007

Een doorgestoken Mattheus

Vanmorgen bleken (grrrr... grrrr...) van mijn auto TWEE banden lek gestoken. Daar was ik mooi klaar mee. JW was (zonder zijn mobieltje) naar een lunch en kwam pas om drie uur terug. De plaatselijke garage om de hoek was gesloten en de peugeot-garage in Zeist wist niet hoe ze mijn auto daar konden krijgen want een automaat kun je niet slepen.

Op aanraden van de garage de wegenwacht gebeld, maar die konden niets voor me doen. Ze helpen alleen bij mechanische schade, zei de juffrouw, en niet bij lekgestoken banden. Daar ben je dan sinds 1977 lid van! Ze adviseerde me wel om mijn verzekering te bellen en eerst aangifte te doen bij de politie.

Dit laatste was een avontuur op zich. Aangeven kon niet telefonisch maar moest via internet. Geen probleem zou je denken, behalve dan dat ik een Mac heb wat met invullen niet altijd soepeltjes werkt. Verder werd me het hemd van het lijf gevraagd. Sofinummer, chassisnummer, verzekeringsnummer. Eer ik alles bij elkaar en ingevuld had was ik met gemak een dik uur verder.

Daarna de verzekering gebeld. Gelukkig had ik een groene kaart uit 2000 gevonden met mijn polisnummer. De telefoniste was zonder meer vriendelijk en zeer behulpzaam. Er moest met gezwinde spoed een bergingswagen worden opgetrommeld om mijn auto naar Zeist te vervoeren voordat de garage dicht was. Nog geen uur later werd hij op de bergingswaren gereden. De garage, die mijn type bandjes niet op voorraad had liet ze per ijlbode aanrukken. Om vier uur was de klus geklaard.

Tel uit je schade, je tijd en je dag. Ik had me voorgenomen vandaag naar de Mattheus te luisteren.

August 31, 2005

Eerder dan de chocoladeletter

Bij nader inzien kon ik geen paracetamollen vinden en waren de oplos-aspro's die ik nam overtijd. Ze losten niet geheel meer op, lagen als beton, spookten door mijn brein. Tot overmaat van ramp lag VPRO's Grensverkeer in handen van Bart Vonk. Die komt makkelijker uit zijn woorden dan Mattie Poels maar draait muziek in grijstinten zal ik maar zeggen. Vannacht tracteerde hij in zijn Provençaalse verzameling op diverse varianten van een kerstlied. Nou vráág ik je. Nog voordat de chocoladeletters in de winkels liggen. Ik ontplofte zowat.