Hij had er een tijdje respect voor maar nu hij doorheeft dat die groene zich toch niet beweegt komt hij regelmatig kijken of hij een rood visje kan verschalken. Van mij mag hij. De rode vissen (voorntjes?) vertroebelen het water, zuigen de waterleliebladen kapot, vreten straks weer van de kikkerdril, verslinden het jonge paddengebroed en maken er een puinhoop van.
Het is bijna te gruwelijk voor woorden.
Zoekend in mijn oude weblog naar foto's van Kizhi stuit ik op een bericht van 31 augustus 2005. Op de dag af drie jaar geleden.
Als ratten
Superdome waarin ze nu als ratten gevangen zitten zonder licht of airco, zonder verschoningen, maar met lekkages en natte voeten.
Is er voldoende eten, drinken, medische hulp, medicijnen? Hoe krijg je 20.000 mensen weg door een verdronken stad? Hoe geef je ze te eten? Wat kan Busch met zijn tv-gebabbel bijdragen? Amerika mag Amerika zijn, maar onder natuurgeweld blijft een mens maar een veertje.
(etcetera)
Onvoorstelbaar, een geschiedenis die zich herhaalt.
Hij wist van geen ophouden gelukkig. Uren heeft hij op de hoogste top zijn welluidende sonatines laten horen. Tot ik dacht dat hij nou zijn kop wel houden mocht. Had ik ogenblikkelijk spijt van. Wetend dat het zingen nog maar even duurt en dat we hem daarna maanden zullen missen.
Ik jubel ook nu vele medelanders zich op vakantie spoeden. Ik kon vanmiddag zowaar in mijn eigen dorp parkeren.
Om twee verjaardagen te vieren een middagje Dolfinarium gedaan. We waren er in geen jaren meer geweest. Wat hun site al deed vermoeden was dat de commercie er hoogtij viert. Om de zoveel meter valt wel iets te snacken. Het bakt er frieten en kroket, draait zacht en hard ijs, broodjes of limonade, koffie uit kartonnen bekers, cola uit blik en wat je verder al niet aan eet- of drinkbaars kunt bedenken.
Dan is er het speeltuinachtig gebeuren dat voor een hele leeftijdsgroep aanlokkelijker is dan het zwemmende vee in troebel water. Per slot kun je in de vele prullariawinkels pluchen dolfijnen kopen van mini tot tera in de meest vreselijke kleuren. Ik heb voor mijn Isabella Caramella nog tersluiks gezocht naar de krokodil Petijn maar die hadden ze natuurlijk niet.
Isabel zelf keek met grote ogen verstild naar de show van de tuimeldolfijnen. Die waren haar te machtig. Meer opgewonden raakte ze bij de roggen die ze uit Singapoore al kende. Ook nu wilde ze ze aaien. Jas uit, vest uit, mouwen op rolletjes, en daar hing ze in papa's grote handen ernstig boven water totdat de roggen bij haar kwamen.
[Deze foto heb ik niet gemaakt maar op internet gevonden.]
Stiekem ben ik ook het meest op de roggen met hun krankzinnige gezichten. Het zijn wonderlijke flappen vis waarvan Chinezen, besefte ik ineens, liefst haaienvinnensoepjes koken. De rog is nu eenmaal een platgeflapte haai, een pannenkoek van vis in voorbeeldige schutkleur met spierwitte buik en een roerend eigen gezicht.
Al zoekend naar meer roggeninfo kwam ik een prachtig aquarium met roggen tegen. Ik wil er wel eentje voor in bad.
Puffend en zwetend de beide walnootbomen in grotere kuipen geplant. Het zijn blijvende cadeautje van eekje Fiep met wie ik in 2003 heftig vocht om de oogst.
Ik liet haar de boom inklimmen en de noten losknagen. Dan kwam ik uit mijn schuilplek tevoorschijn en joeg haar weg. Ik verzamelde de noten die zij had laten vallen en nam ze mee naar de kist bij de keuken. Ik legde ze daar in een fruitkis te drogen.
Ik had mijn hielen nog niet gelicht of Fiep zat natuurlijk weer in de boom. Hààr boom wel te verstaan, want ze had al weken lopen inspecteren of de noten goed rijpten. Zodra ik de keuken was binnengegaan sloop ze trouwens naar mijn kist om zich ook nog eens aan mijn voorraad te vergrijpen. In ruil hiervoor was ze wel bereid om zich in alle standen te laten fotograferen.
Fiep en ik kenden elkaar. Ze kwam de hele winter bruine boterhammen eten met kaas of pindakaas. Onder een paar werkhandschoenen verstopte ik elke morgen twee walnoten voor haar opdat de vlaamse gaaien die niet zagen. Eentje at ze op, de tweede kwam ze halen om in te graven. Vergat ik noten neer te leggen of was een kaper haar voorgeweest, dan kwam ze hevig teleurgesteld tegen de ruit op staan om haar noten op te eisen.
Ze liet me in het voorjaar haar jongen zien. Haar werpnest zat notabene vlak naast het raam van mijn werkkamer. Ik had haar talloze keren de stam van een spar in zien klimmen, maar nooit gemerkt waar haar nest zich bevond. Ze haalde grapjes met me uit. Liep ik onder de dennenbomen dan kegelde ze dennenappels op mijn hoofd.
Ze was spaarzaam. Altijd groef ze alle noten in die ze te pakken kreeg. De twee die ze was vergeten op te halen en die in het voorjaar uitliepen heb ik in potten geplant. Ze zijn nu vier jaar oud maar we hebben de tijd. Een wolnoot moet minstens acht jaar zijn voordat hij vrucht gaat dragen. Mochten we onverhoopt verhuizen, dan nemen we de potten mee.
Alsof we ze hadden ingehuurd vanmorgen! Ze waren er allemaal tegelijk. Isabel zat nog niet op haar stoel aan tafel of daar sprongen de twee die over het dak van tuinhuis waren gekomen via de stermagnolia de notenkrat in.
Isabel zag ze, maar wees meteen naar de witte regen. Eén rode eekhoorn zat daar in de takken kwispelend op z'n beurt te wachten, de tweede zat eronder op het stenen muurtje. JW riep ondertussen dat er een eekhoorn op de kist bij het achterraam was verschenen waar ik een bord met doppinda's had neergezet. Binnen drie tellen verscheen daar een tweede om een pindapeul mee te grissen.
We kwamen ogen tekort. Zes eekhoorns tegelijk. Voeg daarbij nog de vlaamse gaaien en eksters die de voerplek ook hebben leren kennen. Die komen in een noodgang aangevlogen en pikken in een fraaie duikvlucht van het lekkers mee.
Toen iedereen vertrokken was kwam Berensnoetje terug. Ze is oud geworden en heeft een dunne staart gekregen. Als onmiskenbaar kind van "Fiep" vond ze het zonde om restjes op haar bord te laten liggen. Terwijl Isabel in de vensterbank stond en ik over de bankleuning hing toe te kijken kwam ze telkens langsgehuppeld om, met een schuin oogje op ons gericht, de overgebleven pinda's voor onze neus in te graven.
Zo dichtbij!, zuchtte Isabel hevig onde de indruk, ik kan ze bijna aaien! Als zij volgend jaar op school vertelt dat ze zes eekhoorns tegelijk zag waarvan er twee voor het grijpen zaten, dan denken de juffen dat ze fabeltjes vertelt. Er zullen maar weinig juffouwen bestaan die zoiets uit eigen ervaring kennen.
Toen ik met Yoeko door het hek kwam vond ik het al vreemd dat hij niet opvloog. Zo tam zijn houtduiven niet. Oke, hij schuifelde naar de uiterste hoek van het erf en de hond kon er makkelijk langs zonder hem lastig te vallen.
Maar toen we na een stijf kwartiertje terugkwamen was hij er nog steeds. Hij schrok zich te pletter van ons en voelde zich in de fuik. Hij vloog op en schampte het hek. Hij trok uit alle macht door en vloog met een knal tegen de ruit van de garagedeur.
Ik stond aan de grond genageld. Hij had enorm geluk dat de dunne ruit (anno 1917) meegaf en rinkelend uiteen spatte, anders had hij zijn nek gebroken. Flexibel in zijn vaart gestopt stuiterde hij achteruit de scherven weer uit om zwaar aangeslagen maar zo te zien ongedeerd op de grond te belanden. Hij schuifelde weg en zocht dekking onder de struiken. De hond was te beduusd om hem te volgen.
Geen verwondingen, geen fladderende veertjes. Wel de onmiskenbare afdruk van een duif in de ruit, mocht de verzekering al aarzelen over het ontstaan van de schade.
Als jij nou dacht dat je vorig jaar goed bij ons had gevist, dan laat ik je hier even zien dat er iemand is die het beter kan. Geen wonder dat ik me verbaasd heb afgevraagd waar toch al mijn dikkopjes waren gebleven. Ze verdwenen in de loop der weken als sneeuw voor de zon terwijl de waterleliebladen ook dit jaar lelijke vraatsporen tonen.
Het was natuurlijk ook idioot dat de reiger maar bleef komen. Hoewel wij dachten dat er geen vis meer te snaaien viel. Die beesten moeten anders wel ogen hebben, om vanaf grote hoogte te zien dat er een zwarte vis zwemt in troebel water. Ook nog onder dik blad. Het water werd trouwens ook deze zomer niet helder.
Oude vis? Of jonge vis die goed is gevoed en gegroeid? Ik heb ook al een keer een klein visje in het schepnet gevangen van een cm of vijf. Ik ben blij dat er reigers bestaan. Stuur de jouwe maar door, wij zien hem graag komen.
In elk geval was het een joekel die hij ving. Hij had moeite om hem soldaat te maken. Brave voorn of vreetzame karper? Het was toeval dat mijn toestel voor het grijpen lag. Foto van binnen uit genomen, schuin door de dikke dubbele beglazing. Niet helemaal scherp, maar hij laat aan duidelijkheid niets te raden over
Met de hartelijke groeten van een blije ik die weer een flinke vis armer is.
Dat ik niet vaak meer over hen schrijf betekent niet dat ze er niet meeer zijn. Ze komen nog elke dag hun noten halen die nu trouwens bijna op zijn.
Isabel ziet ze eerder dan ik. Daar isse eekhoor, juicht ze wijzend naar de top van een den, en ik zeg jaja. Maar even later loopt hij toch over het dak van de schuur, til ik Belletje uit haar stoel, zet ik haar met haar voeten in de gootsteenbak. kan ze op de rand gaan zitten, en zit ze zich met open mond te vergapen. Eekhoor nootsje pakke!
Het motregende stevig toen deze kostganger verscheen. Voor het eerst viel me op hoe ze zich wapenen tegen de regen. Ze zetten hun staart breed uit en leggen die als een paraplu over hun rug en kop.
Toen nummer twee verscheen was het weer droog. Hij gluurde behoedzaam om zich heen of er geen andere kapers waren. Ik ken er vier die hier op gezette tijden komen.
Het voordeel van fotograferen is dat je enorm kunt uitvergroten. Wat mij met het blote oog nog niet was opgevallen is dat beide eekjes zogen.
In de dichtbegroeide chaos van de rietpoel schemert ineens een roserode bloementoorts. Dit kan alleen de beschermde rietorchis zijn. Smalle lancetvormige bladeren met kringvormige vlekken. Vaste plant. Zaait zichzelf uit. Sommige dingen kun je niet kopen. Die komen je onverwacht aangewaaid.
Geen wonder dat onze donkere grapjas vanmorgen niet kwam opdagen. Ik miste hem al, maar omdat eerkhoorns niet ons bezit zijn mogen ze best een dag overslaan. Maar de chocoladebruine, die vaak nog opgewonden kefte en enthousiast met zijn staart sloeg als hij de kist noten zag, zal nooit meer komen. Zijn leventje heeft zin gehad, want ik heb van hem genoten.
Toen ik vanmorgen overstak om met Yoeko naar het bos te lopen, zag ik zijn witte befje langs de weg liggen schitteren in de zon. Het was inderdaad het onbevangen jong dat hier vaak rondhupte en nog zoveel moest leren. Het ongeluk leek net gebeurd. Hij zag er nog roerend fris uit. Het zou mij niet hebben verbaasd als zijn lijfje nog lauw was geweest. Het had geen zin hem op te rapen want hij was verschrikkelijk dood.
Oke, ik weet. Tijden veranderen, verkeer wordt drukker en vooral de sluipers die hier niets te zoeken hebben rijden als gekken. Dit is de derde dode eekhoorn in vier maanden. Daar jongen ze niet tegenop. Nog geen honderd meter verderop ligt het vorige eekje nog te vergaan. Ze hebben geen spek om de ribben en vormen geen smakelijk voer. Het duurt weken voordat het pelsje tot stof is vergaan.