Zwaar hoofd

Tegen de middag bleken twee prinsjes het koningsnest te hebben verlaten, naar mijn gevoel voortijdig. Vlaamse gaai? Eén klein kleumding zag ik ineens versteend op ons teakhouten bankje zitten terwijl hoog in de dennen ook nog eksters zaten te lachen. Och heden!

Ik wist niets beters te doen dan hem op afstand gezelschap te houden en vanuit m'n ooghoeken gade te slaan. Hier was iets niet gegaan zoals zou moeten want een van de ouders vloog nog naar het nest met een hapje. De kleine bleef op z'n bankje zitten maar gaf geen piep. Wat ik toen nog niet wist, was dat een tweede prins zich schuilhield in een grote emmer die een eindje verder stond. Pas later zag ik hem opfladderen en op de rand gaan zitten.

Toen paps of mams de kinders had ontdekt begon het grote lokken. Op zeker moment fladderden de kleintjes wel de bamboe in maar hoe de ouder ook riep, het schoot voor geen meter op want de kleinen volgden niet. Te jong? Nog net niet volgroeid? Doorlopend lokkend gewetter zonder resultaat tot ik er miezerig van werd.

Boodschappen gaan doen, maar bij terugkomst heeft echtvriend de prinsjes aangetroffen op de grond bij de composthoop. Ze fladderden verschrikt de brandnetels in. Dit is voor prinsjes die al zoveel uren uit het nest zijn geen gezonde plek. De ouder zit nog altijd te roepen vanuit veilig struikgewas dat we overdadig hebben, pal bij het oorspronkelijke nest. Ik heb er een zwaar hoofd in. Als dit maar goed gaat.