Ogen op steeltjes

Als ik ergens moeite mee krijg dan zijn het vrienden die vragen of ik even hun bak wil opschonen, oude zooi eraf en van alles graag nieuwe versies erop. Yep, dat kan met een beetje tijd van leven. Maar deze stelde voor: kom ik hem laat in de middag brengen, haal ik hem morgenvroeg weer op want ik kan de machine niet missen.

Sorry schat, wanneer dacht jij dat ik eraan ging sleutelen? Om zes uur beginnen is oke. Eten slaan we over want echtvriend eet ergens anders. Hoeveel uur denk je dat ik nodig heb om zowel systeem als àl je programma's te verversen? Niet nodig zeg je? Maar oude programma's lopen niet meer onder een nieuw OS. Dat zèg ik net, dat één nacht me rijkelijk kort lijkt. Ik wil ook nog slapen!

Na enig gesputter mag machine een etmaal langer in revisie. Da's boffen want wat ik aantref valt niet mee. Veel programma's staan er dubbel op; in verschillende versies. Dat die machine nog wil lópen met die warboel. Een Mac is wat dit betreft toch wel erg gehoorzaam.

'k Heb er maar niks afgegooid, zegt hij trouwhartig, want dat durf ik niet. Nou, dat zijn de ergsten. Modem meegebracht, vraag ik. Moest dat dan? Zucht. Welk type printer heb je? Hij denkt dat het een Epson is maar weet niet welke. Scanner? Brander? Wat nog meer? Hij begint te zweten. USB of SCSI, vraag ik onverbiddellijk want ik heb een SCSI-kaart in zijn G4 ontdekt. Installatieschijven meegebracht van randapparatuur? Ogen op steeltjes want hij gelooft dat hij die heeft weggegooid.