
Altijd weer een dommerd die denkt dat hij daar wel kan vliegen. Boink! In volle vaart tegen de ruit. Mijn EHBO-pakket bestaat uit een gietertje met smalle tuit vol koel water. Daar ligt hij. Geknakte vleugel? We zullen zien.
Het blijkt geen merel maar een jonge zanglijster en die hebben we niet veel. Ik giet een voorzichtig straaltje water over zijn snavel. In de loop der tijd ontdekt dat gehavend vliegvee hier snel van oppept.
Hij komt bij zijn positieven en spert in snelle opeenvolging z'n snavel open en dicht of hij om voer van zijn moeder bedelt. Ik blijf gieteren tot hij zijn kinderlijke gedrag vergeet. Dan inspecteer ik zijn vleugel die er onnatuurlijk bijligt, maar ik geloof dat hij geluk heeft gehad. Ik vouw de vlerk netjes langs zijn lijf en strijk hem glad.
Pootjes lijken ook nog in orde. Alleen staan zijn tenen zo krom dat hij niet op z'n voeten kan staan en telkens op een van zijn zijden rolt. Stress waarschijnlijk. Hij krijgt nog een paar plensjes water en dan moet hij weer voor zichzelf zorgen.
Mee naar binnen nemen heeft geen zin. Ik til hem op en zet hem voorzichtig neer onder het dichte gebladerte van de rhodo's waar hij zich trouwens niet meer op zijn zij laat vallen. Ik wens hem succes, pik m'n gietertje op en ga naar huis.
Redt hij het niet, wat zonde zou zijn, dan dient hij tot voer van een hogere macht. In de natuur blijft niets onbenut. Maar als ik een half uur later terug loop naar zijn plekje onder de rhodo's is hij verdwenen. 't Komt wel goed met hem.
En verder bevalt vakantie uitstekend!