
Nu wordt de voorkant van het huis geschilderd. Voordat de eerste kop 's morgens voor het raam verschijnt ben ik beneden, maar ik slijt ervan als een gek. In de vroege uren een zombie, in de late afgeleefd. 't Is net of ik ben verschoven. Ik bedoel: ik voel me als twee transparanten over elkaar waarvan ze de paskruisjes zijn vergeten.
elisa op 19 september 2002 om 11:32 uur