De norm of de waarde

Bij de bakker een well-to-do mams met dito kleine dochter die even uit het oog werd verloren. Ze liep naar een mand versnaperingen, pakte een reepachtig geval, scheurde er behendig de wikkel vanaf, nam een hap, peinsde even, hulde de wikkel er weer om en legde het gehavende terug in de mand.

In een flits zag ik terug hoe mijn zus van bonbonnen kon proeven. Ze haatte fondant en marsepein. Trof ze dit aan dan werd er van het restant meteen een balletje gekneed dat — in het beste geval door cacaopoeder gerold — teruggelegd werd in de doos. Zonder blikken of blozen presenteerde ze deze afgekeurde ballen als truffels aan nietsvermoedenden.

'En wie eet die nou verder op?', vroeg ik het meisje net luid genoeg dat ook mams en de verkoopster het hoorden. Het kind keek me nijdig aan, de moeder hooghartig, de winkeljuffrouw met verholen lach. Moeder en dochter raakten verwikkeld in heftige discussie waarbij al vlot bleek dat verkwisting van mamma's centen een grotere zonde was dan het terugleggen van afgehapte waren. Het kind kreeg geen snauw omdat het in andermans goed had gebeten, maar omdat het was betrapt en ma de schade moest betalen.