Het uitgedunde woud

De dood van Büch werkt als een boomerang. De balans van dit jaar vast opgemaakt hoewel er nog een maand valt te gaan waarin de trigger van onvoorspelbaar verlies nog makkelijk kan afgaan.
Het nare van ouder worden is niet het feit dat je verrimpelt, want elke huidgroef is de neerslag van ervaring waaruit je massa's innerlijke rust kunt putten. Het pijnlijke zit hem in het onontkoombare gegeven dat het ooit zo onaantastbare woud vol bomen om je heen in rap tempo begint uit te dunnen.

Het jaar begon met de abrupte dood van mijn kleine zus P, waardoor ik als enige overbleef uit ons gezin. Niemand meer hebben die weet hoe het vroeger thuis toeging hakt er behoorlijk in. Nog geen tien dagen later volgde oom Jan, de laatste die ik wilde missen. Daarna de nichtjes B en Y, vriend C en vriendin I, alsmede tante E, de zus van mijn vader. Zeven stuks intiem binnen elf maanden.
Uit het openbare bos werd van Amerongen geveld; werden Fortuyn, Claus en Büch omgekapt wat dus tezamen elf doet binnen elf maanden. Gekker moet het niet worden.