Een peuleschil

Werd zo bedruk wakker vanmorgen dat ik eerst dacht naar de tandarts te moeten, maar het bleek de kapper te zijn. Ik spoedde me half uitgeslapen in jeans naar de salon waar de rijken des dorps zich babbelend laten coifferen en ik moet bekennen: hier word ik wel altijd wijzer van.

Zegt Blond tegen Zilver: “Zeg, zag ik het goed, heb jij tegenwoordig weer honden?”
Zilver, wuivend met zwaargeringde hand: “Kind, praat me niet over honden. Zo lastig om ze telkens uit te moeten laten”.
“Je hebt toch een grote tuin waarin de beesten vrij kunnen draven?”
“Onmogelijk om de tuinman èlke dag weer poep te laten harken.”
“Toch zag ik laatst 's avonds honden bij je lopen, vandaar dat ik even dacht...”
“Jawel, maar die húúr ik! 't Is een zàligheid, meid, om honden te hebben zonder zorgen. Ze worden 's avonds gebracht en 's morgens weer opgehaald en ik heb er geen omkijken naar.”
Rood mengt zich nu ook in 't gesprek. Vraagt wat voor honden het zijn.
”Rottweilers. Behoorlijk afschrikwekkend maar voorbeeldig getraind. Hoef ik ook al niets aan te doen”.
“Tjee zeg, daar voel ik ook wel voor. Wat kost dat nou?”, vraagt Rood.
“Ach kind, een peuleschil voor Ons Soort Mensen!”