Tsatsiki

Geheel aan mij voorbijgegaan, de verkiezingsdebatten. Geabsorbeerd door mijn partijtje heb ik ze niet eens gemist. Om halftwaalf het huis uit om in de stad te ontbijten, waarna we gevijven naar het Hoogt vertrokken om Tsatsiki te bekijken. Ik ben van oudsher gek op Zweedse kinderfilms, en terecht zoals vanmiddag weer bleek. Het is een parel, fris en geestig, waarin het kind serieus wordt genomen. Mooie rollen, niet alleen van het hartverwarmende jongetje, maar ook van zijn volwassen tegenspelers.

Het was dan ook des te verrassender dat wij de enige bezoekers waren en het knusse kleine zaaltje voor ons alleen hadden. De filmdraaier kwam vragen of wij een (plas)pauze nodig hadden. Draait u maar door, zeiden wij, en zo geschiedde. In volmaakte rust genoten. Geen knisperende kaken of krakende zakken en niemand die op foute momenten lachte of jankte.