Paranoïde

Superzon, dus nog maar even met de camera rondgewandeld. Wat kiek je zoal onderweg? Bomen, vogels, struiken en zo hier en daar een grappige gevel, tot een mevrouw ons toeroept dat we onbeschaamd en verdacht staan rond te gluren. Huh?

We slenteren, camera op de buik, verder. Boven ons spoedt zich in v-formatie een troep gakkende zwemvliezen noordwaarts, scherp afgetekend tegen een diepblauwe lucht. Ergens roffelt een specht. Klapwiekende duiven strijken met een zoefje neer en zangvogels vervolgen kwetterend hun buitelingen.

Alles vredig tot een auto stopt. Op hoge benen nadert de bestuurder die zich bekend maakt als man van de achterdochtige vrouw. Wat wij hier te zoeken hebben, waarom wij in het geniep fotograferen? We wandelen gewoon op de openbare weg en nemen voor iedereen zichtbaar een plaatje, nou vraag ik je! Je kunt ook overdrijven.

Tweehonderd meter verder schiet er een man ineens zijn huis uit om mijn man te vragen — ik ben ondertussen doorgelopen — of ik zijn auto soms aan het kieken was. Nee, ze zag bloemetjes aan een struik achter de auto.

Een bloeiende struik? En waar mag dat dan wel wezen? Waarempel zeg, moet ik aan mijn vrouw vertellen: hij bloeit!

Dan, als de zon nog maar met één straal boven aarde staat, zie ik een bos witte pluizen in vuur en vlam. Ik richt en schiet.

Achter mij een plotselinge stem die droog constateert dat ik van architectuur moet houden. Ik wijs naar het wonderlichtjes in de struik en stel hem gerust dat het niet om z'n huis gaat. Hij vraagt hoezo, en ik vertel. Grinnikt hij: tegen een volgende zeggen dat u van de ABN bent...