Mausoleum

Vanmorgen het mausoleum betreden. Had ik niet moeten doen, want nu geheel ontmoedigd van plan om onverrichter zaken de deur weer achte me te sluiten.

Het voornemen om dit ongebruikte hokje dat in de huidige staat niet eens gebruikt kàn worden in nette staat terug te brengen is nu al mislukt. In het bureau liggen paletten, penselen, oilbars, trommels vol krijtjes en verf. Alleen al die geuren van verkrijt en terpentine maken mij week. Onmogelijk hiervan iets weg te gooien!

Dan maar het kleine kastje. Dozen vol met dia's, glasgeraamd. Ons hele verleden staat daar op de planken. Van plannen om te digitaliseren is nog niks terechtgekomen. Deur dicht en de deur van de hoge kast open. Op de bovenplank de bonthoed van mijn moeder waar Pluis zo graag mee speelt. Ik besluit moedig dat hij hem mag hebben. Verder dozen vol te mooi om weg te doen en te onpraktisch om te gebruiken. Kortom: mij te moeilijk. Kastdeur dicht!

Eerst mijzelf moed ineten. Daarna ga ik nog een poging wagen.