Vliegend internetten?

Ik klamp me vast aan het plaatje van Radha Krishna hierboven. Buffels, pauwen en sari, je komt het er allemaal tegen daar. Alleen de aureolen ontbreken maar die denk ik er wel bij.

Tot nu toe zijn we altijd naar New Delhi gevlogen met met de Gulf Air, een vriendelijke maatschappij die tussenstops maakt in Abu Dhabi, Bahrain, Muscat of Dubai. Het enige onplezierige was dat die Arabieren niet vertrokken voordat ze een hele bus insectenverdelger op hun passagiers hadden leeggespoten, alsof het luizen waren.

Of in de oude bakken van Air India waarin alles rammelt tot en met het personeel dat om acht uur het licht uitdraait om geen last meer van zijn passagiers te hebben, en zich dan terugtrekt. Voor Chennai (Mardras) moest je op het vliegveld van Delhi nog een uur of zes op aansluiting wachten.

Tot onze verrassing vliegen we ditmaal Lufthansa en rechtstreeks van Frankfurt naar Madras. Spannend is dat Lufthansa zijn boings naar USA en Azië heeft uitgerust met zowel een draadloos als bekabeld ethernetwerk zodat elke passagier met een zakcomputertje of laptop via een netwerkverbinding, al dan niet draadloos, het internet op kan.

Nooit geweten hoeveel vocht er in traanvorm uit ogen en neus kan lekken, en hoe vaak een mens tot spierpijn toe kan niezen. Dit is geen verkoudheid. Meer het gevoel dat een van de verdovingsprikken door het vlies van de neusholte is gegaan. Ergens kriebelt er een plekje. Ik hoef maar te bukken, praten of licht m'n neus op te halen of ik barst meteen in niezen uit terwijl de tranen over m'n wangen lopen. Maar het gaat al iets beter dan gisteren.