{ Individual Misdruk } - Door de mangel

Door de mangel

De dag begon k*t want Floris was duidelijk niet lekker. Gisteravond bij het slapengaan had hij al gloeiende oren die ik maar al te goed ken uit zwaarzieke perioden. Gewoonlijk staat hij stampvoetend te roepen van 'waar blijven mijn brokjes?' als ik tanden poets. Zo niet afgelopen nacht toen hij zwijgzaam en uitgeblust lag te wachten.

Met schuldgevoelens ingeslapen, want waarom had ik hem niet op zijn jaarlijkse controlebeurt bij de dierenarts getracteerd? 't Is onwijs om van een suikerzieke kat te verwachten dat hij automatisch floreert, terwijl ik wéét dat zijn nieren ook al niet jofel meer zijn waarvoor hij dieet krijgt. Stel nou dat hij versleten is en der dagen zat? Dat de oppassen hem voor een genadespuit weg moeten dragen?

Werd ik vanmorgen niet lekker van wakker. Terwijl hij zijn grote katerkop zacht spinnend tegen mijn hoofd aanvleide, voelden mijn wangen zijn oren nog gloeien. Dierenarts dus. Een nieuwe ook nog, waar ik tegenwoordig wel zijn eten en insuline haal, maar waar ze de keizerlijke kater zelf nog nooit hebben gezien.

Gloeiende oren duiden vaak op ontsteking met koorts, maar hij bleek geen koorts te hebben. Bij toeval had ik het vrouwelijk deel van dierenartsechtpaar getroffen wat boffen was, plus een frisse assistente. Toen er bloed uit de hals geprikt moest worden was mijn kanjer niet te houden. Hij zette zich schaamteloos schrap met alle nagels uit de klauwen.

Zij had de moed al bijna opgegeven en voorgesteld haar man erbij te halen, toen mij te binnen schoot dat Floris door slechte ervaringen mannen compleet háát, terwijl hij idolaat van vrouwen is. Mits ze hem de oren van z'n kop afprijzen. Dacht je wat? Van drie vrouwen die tegelijk met hem converseerden raakte hij helemaal van slag met als gevolg dat hij zich voorbeeldig liet prikken.

Uur later belde ze al dat ook zijn nieren niet tegenvielen voor zijn leeftijd. Morgen uitslag van de suiker maar van hoge suiker kan hij onmogelijk gloeiende oren krijgen. Conclusie: als oude rot weet hij heel goed wat al dat gerommel, gepak en gesleep met tassen betekent.

Blij dat hij door de mangel is geweest. Hij moet drie weken kunnen overleven.

elisa op 26 februari 2003 om 21:36 uur

Dit is gezegd

jac zei op 27 februari 2003 14:58

Goed zeg dat je 'spuitende' oppas gevonden hebt voor drie weken. Wij hebben ook een diabetische poes (Ket) en die heeft het gepresteerd om tijdelijk weer van haar diabetes af te komen (wat wij niet wisten en haar dus in een hypo spoten). Onlangs is zij overigens weer van 5 eenheden naar 1.5 terug gegaan. Ook zij heeft nierproblemen maar doet het (inclusief suiker) al vier jaar prima.

elisa zei op 27 februari 2003 17:24

De onze heeft in het begin zo vreselijk gewiebeld maar is nu gelukkig stabiel. De 'echte' suikerdokter zei vanmorgen dat ze geen kwartje gaf voor de uitslag van gisteren. Gloeiende oren betekent stress, en stress geeft verhoogde suiker. Voorlopig wordt er niks veranderd.

De oppassen hadden we al jaren voordat Floris suiker kreeg. Ze hebben moeten leren spuiten. Nou komt hij echt wel elke morgen en avond spontaan zijn prik opeisen. 't Is een vorm van aandacht die hem van de anderen onderscheidt.

jac zei op 27 februari 2003 20:06

He? Wordt Floris twee keer per dag gespoten? Ket krijgt 's ochtends een spuit en moet 7.5 uur later eten. Geen tweede spuit dus. Alleen is het wel eng dat ze per se moet eten, anders krijgt ze een hypo. Welke insuline krijgt Floris?

elisa zei op 27 februari 2003 22:01

Yep, al twee jaar lang. Enerzijds is het lastig, anderzijds heerlijk omdat hij sindsdien nooit meer een hypo heeft gehad en vrij mag eten. Ik prik twee keer per dag en verder zorgt hij voor zichzelf.
Katten schijnen een steilere curve te hebben dan honden. Er hoeft maar weinig te gebeuren (zoals een keer kotsen) of ze zijn uit hun evenwicht. Door tweemaal te prikken vormt hij niet 1 zeer diepe curve binnen 24 uur, maar 2 die minder diep kunnen zijn. Ik zou niet anders meer willen!

Yessica zei op 08 juni 2003 13:47

Sinds drie-kwart jaar weten we dat onze Tyson suikerziekte heeft. Alles ging maanden prima, totdat hij in februari begon met braken. De dierenarts weet niet goed wat het is, maar het braken komt met een zekere regelmaat terug. Dan moet ik weer een anti-braakprik voor hem gaan halen en hem een paar dagen gekookte kipfilet of koolvisfilet geven. Soms geeft hij even later dan toch over, soms niet. Dit is natuurlijk funest voor zijn suiker. Laatst wilden we net de deur uitgaan voor een afspraak, toen ik hem wat maf rond zag schommelen. Hij liep door de kamer te waggelen terwijl hij maar aan de grond bleef snuffelen. Ik vertrouwde het niet en belde de dierenarts die zei dat ik hem wat Calopet moest geven (astronautenvoeding). Dat hielp gelukkig. We hadden de afspraak inmiddels afgebeld en ik was dolblij dat ik dit nog net op tijd gezien had. Maar... ik ben nu altijd ongerust zo gauw ik de deur uitga. Ik ben er nooit gerust op en soms zou ik het liefst meteen naar huis gaan. Maar ja, dat pikt de baas niet natuurlijk. Vakanties hebben we ook al afgezworen, maar ik ben bang dat ik dadelijk helemaal niet meer wegdurf.
Heeft iemand tips hoe ik hier mee om kan gaan?

Zegt u maar