Routine

Bij ons staat de tandpasta op de badrand en dat heeft alles met dagelijkse routine te maken. Als eersten gaan de jongsten in bad en poetsen hun tanden, daarna hun moeder en ik ben als laatste aan de badkamerbeurt. Beginnen met scheren aan de wasbak voor de aangedampte spiegel. Daarna poetsen en tot slot een warme douche. Elke ochtend weer opnieuw ben ik degene die de tube van de badrand plukt. Soms ligt hij plat in het overgebleven badvocht, meestal keurig rechtop in de hoek met een kringetje van water eromheen, soms staan er twee.

Het probleem zit’m in de dop, die is namelijk niet meer de schroefdop zoals dat vroeger was. Tegenwoordig is het meer een soort kapje, net zo breed als de tube zelf en met een halve slag verwijderbaar. De tube is van plastic zodat nadat je er in knijpt, de oorspronkelijke vorm weer aangenomen wordt. Mooi, maar hij sluit niet volledig af waardoor water mee de tube inzuigt en de pasta zich steeds verdunt. Elke ochtend dus, na het plukken van de tube, tanden poetsen met slappe drap die half over de borstel druipt en neerplenst in de wasbak. Na afloop gaat de tube keurig terug op de rand, om te voorkomen dat de jongsten slaperig het bad uitklimmen en uitglijden op de natte vloer.

Behalve vanochtend. Zonlicht vulde de badkamer met een warme gele gloed en het bleek vandaag mijn eer een nieuwe tube te beginnen. Besloot’m voor een keer lekker op het plankje boven de wasbak een plaatsje te geven, pal naast de scheerkwast. Bij het schijnsel van de vroege lentezon bedacht ik misschien morgen wel als eerste op te staan, wie weet. (door TekstenUitlog)