Van krokussen en narcissen

Een stukje in Elisa's taal, daar waag ik me niet aan. Elisa schrijft namelijk in krullen, ik schrijf in hoeken. Wat we gemeen hebben is de liefde voor wat groeit en bloeit en dat moet maar voldoende rechtvaardiging zijn voor een inbreuk in haar misdrukwerk.

Als Elisa over een krokus zou schrijven, zou je woorden als Ontluiken, Trots en Parmantig kunnen lezen. Ik schrijf over een klein paars, wit of geel bloemetje dat ik eigenlijk helemaal niet mooi vind. Krokussen verschijnen in grote aantallen in stadsparken en op loze stukjes groen langs de weg. Veel, heel veel krokussen. Ik vind ze alleen maar mooi omdat ze in velden komen. Een enkele krokus is niet veel. Hij heeft best een mooie kleur en zijn geel-oranje stam is op z'n minst opgewekt te noemen maar de vorm, ach. Ik hoef ze niet in of rond mijn huis.



Geef mij maar een narcis. Zo'n klein zonnetje op een steel. Een narcis in z'n eentje blijft een mooi zonnetje op een steel. Een narcis heeft geen velden collega's nodig om bewonderd te worden. Tenminste niet door mij.

Op een tafeltje in mijn kamer staan 2 potjes narcissen. Een met lange stelen en een met korte. Van het ene potje hangen de stelen links en rechts over het tafelblad. De zonnetjes zijn kriskras door elkaar uitgewaaierd en schijnen bijna brutaal mijn kamer in. Het andere potje houdt het keurig. Twaalf zonnetjes recht omhoog met de kopjes in alle richtingen. Binnen weten narcissen blijkbaar niet waar de zon opkomt en doen ze maar wat.

Op mijn balkon staat weer lavendel en een pot petunia's-van-de-Praxis. Waarom Doe-het-Zelf-zaken ineens planten zijn gaan verkopen weet ik niet. Het zal wel te maken hebben met de aanbiedingen voor tuinmeubilair en houten schuttingen. Een tuin is hier niet, dus onze afname van groen geimpregneerd hout is nihil. Als balkonhouder beperk ik me tot petunia's.

Elisa heeft wel een tuin. Ik heb hem nog nooit in het echt gezien, maar ik kan me voorstellen dat het daar, in deze bijna-lente tijd uitbundig groeit. Ik denk ook dat Elisa's tuin veel meer schatten heeft dan de krokus of de narcis. Zo weet ik van de rhododendron op zure grond en sparren waar eekhoorns in rondhuppelen. En ik vergeet natuurlijk nooit meer de spannende overlevingsstrijd van de kikkervisjes en de reiger die van lekkere hapjes houdt.
Ik heb haar wel eens voorgesteld een verzamelboekje te maken van al haar tuin-belevenissen. Net als de achtertuin van Jan Wolkers maar dan op schrift. Op schrift met krullen natuurlijk. Volgens mij vond ze dat teveel eer of gewoon onzin. Dus wacht ik samen met u lezers tot ze terugkomt en ze, na verslag van Indiase Avonturen, ons weer op de hoogte houdt van groei & bloei, van hups en hopla en van diertjes van heel dichtbij. (door Odette)