Serieus nemen

Op maandag 17 zei ik: alle anti-biotica die ik heb geslikt heeft mijn slijmvliezen volledig uitgebeten. Als hersenen ook in slijmvliezen zitten dan beginnen die nu te verweken!

H. moest er nog om lachen. Hij reed ons tussen de middag naar het ziekenhuis. Sinds 12 maart was ik al ziek terug uit India maar nu pas zou er een bloedproef worden gedaan die ik huisarts 'smorgens met harde woorden had afgedwongen.

Deze had controle (op malaria bijvoorbeeld) niet nodig gevonden want hij had zijn diagnose snel klaar en mij pufjes voorgeschreven vanwege astmatische bronchitis waarin ik mijzelf niet herkende. Na de bijsluiter te hebben gelezen nam ik de pufjes niet. Terecht of ten onrechte was ik bang in de longpoeder te stikken.

H. had mij bij de EHBO van het ziekenhuis afgeleverd en weigerde mij terug naar huis te nemen voordat ik behoorlijk onderzocht was. Echtvriend en ik zaten ons toen nog te schamen over zo'n doortastend kind en deden of we niet bij hem hoorden. Achteraf bezien heb ik mijn leven wel aan zijn hardnekkigheid te danken.

Huisarts werd vervolgens door EHBO gebeld omdat hij de aanvraag voor bloedonderzoek nogal gebrekkig had ingevuld en om af te tasten wat er precies gaande was. Hij beschuldigde mij van insubordinatie omdat ik zijn medicatie niet had opgevolgd en dit viel waarschijnlijk bij het ziekenhuis verkeerd. Bij mij trouwens ook. Gevolg was dat we van 2 tot 8 moesten wachten, maar dat ik toen grondig werd onderzocht.

Ik ben het ziekenhuis niet meer uitgekomen en kreeg ijlings zuurstof toegediend. Koorts, hoge bloedbezinking, ademnood, bloed dat nauwelijks nog zuurstof had. Ze vreesden die avond voor mijn leven, zeiden ze later want ik had een dijk van een longontsteking. Deze diagnose voelde veel beter. Het was ook troostend toen ik iemand door de nevels van bewustzijn hoorde zeggen: de huisarts heeft u niet serieus genomen, maar wij doen dit wel!