
Aan m'n hoofd ligt het niet dat ik nog weinig log. Genoeg te vertellen maar te weinig uren achter m'n toetsenbord. Draaide ik vroeger als nachtpit mijn dagen van 10.30 tot 03.00, na de ziekenhuisdiscipline loop ik nog steeds op een schema van 08 tot 22.30 wat mij prima bevalt. In simpele woorden: bureautijd verruild voor meer uren buiten en meer beweging.
Onbedwingbare behoefte. Net zoals ik onverzadigbaar aanval op rode bieten waarnaar ik in geen jaren heb omgekeken. Of naar sla met walnoot en dadels erdoor. M'n lijf doet waaraan het behoefte heeft en ik laat het goedkeurend begaan. Alleen roken mag het niet, wat het soms weer zou willen. Mijn geest is daarmee gestopt en wil ook niet hebben dat er bij gebrek aan nicotine snoepgoed naar binnen wordt gepropt.
Genoeg te vertellen, maar ik zie er nog tegenop alles neer te schrijven. Dit is de enige blijk van mijn herstellende status. Bedenken wat ik schrijven zal kost geen moeite, maar de zinnen tikken kost energie die ik soms nog niet heb.
elisa op 29 april 2003 om 22:22 uurIk wens je alle sterkte. Het gaat in opgaande lijn, zie ik. Als zinnen tikken som nog teveel energie kost, is dat blijkbaar ook een vorm van conditietraining. ;-)
Elisa, we missen je wel, maar laat je daar niet door opjutten ;-) Oh en over het roken: Ga er maar vanuit dat je met enige regelmaat zult blijven verlangen naar rookwaar. Had het erg druk de afgelopen dagen en dan was roken toch altijd wel errug lekker. Toch niet gedaan, goedzo jac! Het wordt wel steeds makkelijker om er nee tegen te zeggen.