Clous de girofle en ander ongeregeld

Waarom de clous de giroffle mij zijn bijgebleven terwijl belangrijke woorden mij ontschoten weet ik niet. Mijn moeder, grootgebracht in den Bruxelles, deed haar best mij tweetalig op te voeden maar haar franse woordjes bleken paarlen voor dit zwijntje. Behalve dan die clous de giroffle waarvan de klank nog veel spannender was dan de geur.

Bea gezien? Ze oogt nogal ontspannen tegenwoordig. Misschien is de angst om de broosheid van een zieke echtgenoot wel zenuwslopender dan weduwe zijn. Wie zal het zeggen.
Hoe komt het toch dat een van die majesteitelijke schoondochters mij altijd aan paard doet denken?

Boomtakken weggezaagd en een flink stuk bodem geschoond van klimop met wortels zo dik als vingers. Dit was nog eens krachttraining en van geheel ander amuzement dan kilometers wegtrappen op een hometrainer. Nog niet geheel op adem want na een half uur stond ik te dampen als een paard en kon ik mijn kleren wringen. Het zag mij eigenlijk rood voor ogen.

't Is zielig dat hij dood is en god hebbe zijn ziel, maar dat niet aflatende gemekker over PF , zijn nagedachtenis, zijn erfgoed, zijn beelden en vlaggen lijkt mij buitenproportioneel. 't Is werkelijk van andere orde dan wereldoorlog II.

Hoorde toevallig vandeweek een radiouitzending over Jos Gemmeke, verzetsstrijder en enige vrouw die naast Wilhelmien de Militaire Willemsorde kreeg. Ze is nu tachtig en nog steeds niet voor de poes. Kort na de oorlog heb ik haar gekend omdat ze (even) getrouwd was met een vriend van mijn pa. Ik was een jaar of tien en vond haar een kanjer en stapelgek. Mijn moeder noemde haar losgeslagen en mijn vader was volgens mij nogal verliefd.