Grasgrazend bont onder de sparren

Leonidas had paaseieren van buitengewoon mooie chocolade. We hadden een grote zak maar helaas is die leeg. Ben tamelijk ongerust want de vraag is of ze zo lang na pasen nog wel eieren verkopen. Zeker nu de kippen mond- en klauwzeer hebben.

Over mond en klauw gesproken. Op de laatste hoek, bij het stoplicht, woont een stel verrukkelijke idioten. Hun kippenhok staat er doodleeg en zwijgend bij maar op die treurnis hebben ze nu iets gevonden. Drie levensgrote plastic koeien begrazen het mos onder de sparren. Niet als dode ornamenten want ze worden telkens een eindje verschoven. Ze lijken zeer levend te grazen.

Mij graast het wazig. Alleen kan ik er geen kant mee op want het doet me aan mijn moeder denken. Die gaf de wereld van alles de schuld zonder zich deel van die wereld te voelen. Bezag grijzen zwart-wit, was gekwetst en gekrenkt als niemand iets tegen haar zei, verafgoodde mensen of wondde hen onberekenbaar tot diep in hun ziel. Als middelpunt was ze geweldig maar zo niet dan ongenaakbaar, onaanraakbaar en werkelijk zonder reden niet te genieten.