Veertien dagen later

Precies veertien dagen later dan verleden jaar begint de Kaukasische witte zijn bloemen te ontplooien tot respectabele lengte. Op een zachte aprilmaand volgde toen zo'n koude mei dat de padden-dikkopjes het niet overleefden. Zouden de oude padden hier iets van hebben opgestoken?

Toen ik vanmiddag met schepnet de vijver schoonde, zag ik een rotte denappel liggen op de drijvende plant die nogal gemassacreerd en veralgd is. Ik liep om de vijver heen om hem weg te scheppen en merkte toen pas dat hij golfjes produceerde en twee bobbeltjes had die mij met oranje blik begluurden. Zeker eieren aan het leggen. Padden zijn lelijke, stomme beesten maar zo te beter ik ze leer kennen zo te harder moet ik er om lachen.

Zo lang ik naar haar keek bleef zij onbeweeglijk met haar kop boven water, al bleven zich golfjes vormen rond haar kloppende keel. Laat dit de reiger maar niet zien fluisterde ik terwijl ik mijn blik afwendde opdat ze onder water kon verdwijnen. O wat zijn ze toch dom!

Vandaag zijn de bomen gekapt die door de laatste zware storm ontworteld waren. Het gaat mij altijd aan het hart. Ook is de dode den verdwenen die door de specht geheel ontmanteld was. Van top tot basis lag de stam er af. Een paar keer per dag kwam hij met veel geroffel beitelen, wat leuk was om te zien. Weg boom. Ongelooflijk jammer. Hoop dat de specht zal blijven.

Zonsondergang zette de stammen in vuur en vlam. Dit maakte alles goed want ineens waren daar de avondlijke kleuren van de zomer.