Eindelijk zijn daar de snoeren!

Op deze gedenkwaardige dag van het Songfestival, van een bonkend griephoofd waarmee ik niet buiten was geweest, de dag waarop veel verkeerd liep en totaal anders dan ik had gewild, waren er ook nog leuke dingen.

Hij kwam ontbijten zodat ik weer vliegensvlug door de gesopte ramen moest kieken. Overigens voelt deze japanse den zich opperbest, gezien de fascinerende bloempjes die hij aan sommige uiteinden maakt.

Na het eten wilde ik snottend en wel naar de vijver. Hoop op babypadjes had ik ondertussen opgegeven na de ellende van vorig jaar. Toen hadden de dombo's zich door het zachte weer laten verleiden en al op 2 april de liefde bedreven. Zie: Snoeren. In 2001 viel de grote paardag op 12 mei.

Aha! Zie ineens tot mijn verrassing van afstand versgelegde schitterend zwarte meterslange snoeren dus nu kan de pret beginnen. Foto laat zich nog niet nemen want automaat stelt scherp op spiegelbeeld van bomen. Het schemert trouwens al want we hebben laat gegeten. Morgen verder.

Vergeet ik nog bijna de kaart uit Marokko die vandaag arriveerde! Leuk.