Niet op de solitaire toer

't Zit me nog steeds hoog maar kwakende kikkertjes moeten ook niet op de solitaire toer. Ze moeten in groepen blijven en met z'n allen herrie maken.
Toen mijn zaliger twee nachten terug zo luid en duidelijk zijn stem verhief hoopte ik maar dat alle vleesverslindende vogels toevallig een uitstapje maakten want wat kan zo'n blaaskaak dom z'n plek verraden.

Dag zeven van het paddengebroed: de peperkorrels zijn van model veranderd en hebben een staartje gekregen waarmee zij zich al wat kunnen verwiebelen. Van de ordelijke snoeren is niets meer over. Het is een amorfe massa geworden die meer dekking heeft gezocht onder het waterlelieblad. Als dit maar goed gaat want elke morgen komt er een stel eenden ontbijten. Bij mijn weten lusten eenden graag een eitje bij de sla.

Waarover ik mij ongerust maak is dat er van de enorme slakjespopulatie die we voorgaande jaren hadden vrijwel niks meer over is. Wie verslindt m'n waterslakjes? Of zitten ze nu op de waterplanten in plaats van de vijverranden algenvrij te houden?

Naja, als ik iets van 't vijverleven heb geleerd dan is het dat onder water iedereen alles verslindt om groot te groeien dus dat je niet teerhartig moet wezen en rustig moet afwachten wat de poel schaft. In een klein netje een geelgerande watertor gevangen, de grootste rover van allemaal. Zijn schild is taaier als die van een kakkerlak en hij kan ook vliegen. Schepnet mee naar de wc genomen.