Lange dagen

Het gaat juist verschrikkelijk goed met mij. Verslaafd geraakt aan deze mooie zomer ren ik 's-morgens meteen naar buiten met mijn eerste bak koffie in plaats van naar de computer. Omdat alles zo liederlijk staat te groeien is er enorm veel te snoeien, zagen en wieden. 'Klaar' komt in mijn woordenboek niet voor wat de tuin betreft.

Gisteren kwam hier een bekende die ogenblikkelijk begon te kraaien hoe rielekst het moet zijn om hier aan de vijverkant te zitten. Huh? Domme opmerking want ik zit never nooit. Altijd werk te doen terwijl we toch echt geen borders en gazonnen hebben maar alles wild. Ik verdenk mijzelf ervan dat ik het werken ook leuker vind dan het zitten. Relaxen doe ik graag bij een ander.

Zojuist een gigantische berg blad, naalden en takken uit de bosven geschept, wat weer een andere waterplas is dan onze vijver. Na elke keer leeggooien van het grote net hurk ik neer om kostbare levendheden weer terug te zetten in het water. Waarmee ik voornamelijk de monsters bedoel die zich binnenkort gaan ontpoppen tot gigantische kleurige helicopters.

Vreemd genoeg zijn er dit jaar niet veel. Nog vreemder is dat zowel uit de ven als de vijver vrijwel alle slakken verdwenen zijn. Huisjes liggen bij honderden leeg op de bodem sodeju. Bijna zou ik wensen dat buurkat Mickey alle kikkers te grazen had genomen want ik verdenk hen van slakkenmoord.

Heb ik zostraks mijn schepnet leeggegooid, hurk ik neer bij de druipende berg half vergaan blad vol bloedzuigers, of daar springt me een kikker uit de hoop smurrie rakelings langs m'n gezicht terug in het water. Ik schrik me vaak te pletter van hun geniepige gesluip.

Gisteravond nog geef ik de akeleien een sproei of hups schiet er weer een met een noodsprong van een meter rakelings langs me heen. Loop ik in de schermer schieten ze net voor m'n voeten weg. Die kikkers zullen me nog opbreken want ze eten ook de kleine salamanders weg.

Om half negen met het eerste bakje bruin de tuin in, om pas na de laatste koffie van de dag weer binnen te komen. Maar dan ben ik ook gebroken. Alleen nog in staat om geeuwend en met tranende ogen een spelletje patience te computeren waarna ik stilletjes naar bed sluip.