
De woodpecker blijkt een geregelde gast te worden die met plezier de stronken van de gekapte dennen in spaanders uiteen hakt tot er weinig meer van overblijft. Zowel gistermorgen als -avond was hij hier driftig mee bezig.
Hij blijkt minder schuw dan de groene specht die zich zelden vertoont. Toen we hem gisteravond betrapten op onze avondronde bleef hij de eerste tellen als gebiologeerd zitten. Daarna klom hij langs de stam van een den omhoog om ons vanaf veilige hoogte nog even te observeren voordat hij wegvloog. Wij konden hem goed zien.
Terwijl ik nu weet hoe hij eruit ziet was ik opnieuw onder de indruk van zijn gestalte.
elisa op 28 juni 2003 om 09:28 uur