Beduusd

Mijn tuinslang was nog niks vergeleken met de regen die vanmiddag viel. De bui was hevig, kort en afschikwekkend. Dit vond hij ook. Amechtig zat hij even later op de rand van de tobbe naar de zon te staren, wat ik hem nog nooit heb zien doen.

Hij had kennelijk geschuild onder de nokpan waarvan er twee als schuilplaats bij de tobbe liggen.

Hij was zo aangeslagen dat hij niet vluchtte, niet in het water sprong, mij zelfs de kans gaf om een camera te halen en hem te kieken. Ik was zo beduusd van zijn welwillendheid dat ik geen tijd nam behoorlijk scherp te stellen, laat staan aan compositie te denken.