Dansend boompje

Op het gevaar af eentonig te worden: ik lijk de heilige Franciscus van Assisi wel, als dat tenminste die heilige was die onder de dieren verkeerde. Was hem dat wel, of heette hij Thomas?

Het lage knotboompje bij de voordeur heeft jonge merels. Moesje vliegt zich de hele dag ongans om happen aan te slepen en heeft geen last van schroom. Ze scheert zelfs langs Beer heen als hij naast haar boom ligt te soezen. Ook mijn aanwezigheid doet haar weinig. Nou wend ik de blik meestal even af zodat ze onbespied haar huis kan binnenvliegen.

Daar breekt na haar komst de pleurig los. Het boompje staat op zijn voet te dansen van meerstemmig gejoel. In het dichte groen van soepel overhangende takken met veervormig blad wordt ze elke keer met uitzinnig gepiep verwelkomd. Zodra ze vertrekt houdt iedereen ijzig zijn snavel op elkaar.

Vanmiddag hebben we even wat groen opgetild. Prachtig nest op de stam, gesteund door tal van takken. De jongen hielden zich zo stil dat we even dachten dat ze waren uitgevlogen. Mooi niet.

Zodra we het groen weer hadden laten zakken kwam moesje aangehipt. Niet boos of verdrietig, maar of het normaal was dat wij gekeken hadden. We draaiden ons om en zij dook het nest in. Toen kwam die stille boom weer helemaal tot leven.