Tussen de zon en mij

Ze heeft de strijd om het territoir verloren, strijkt niet meer neer voor onze ogen bij de vijver, maar vliegt naar de boom opzij van het huis waar ik haar met het jong fotografeerde. Gisteravond heb ik haar lang in de gaten gehouden, maar het jong wilde maar niet komen. Het is al te fors om door eksters te worden geroofd en kan goed vliegen. Het zal niet lang meer duren of ze vertrekken voor goed. Ik ben naar binnen gegaan.

Vanmorgen werd ik wakker van luid gekoer. Niet van haar, want zij zal hun stek niet naar de hemel schreeuwen. Niettemin keek ik uit alle ramen of ik haar zag. En ja, zelfde boom opzij die ik vanuit de slaapkamer kon bespieden. Daar was zij samen met het kind. De kleine vloog net terug naar de hoge rhodo's waar hij al dagen zijn schuilplek moet hebben, gezien de posities die zij kiest om op hem te wachten.

Hij zit er goed want als hier iets bewaakt wordt voor verval, dan is het die pluk oude rhodo's die de afgelopen week behoorlijk door JW gedrenkt is. Deskundigen mogen zeggen dat oude beplanting die op de bodem thuishoort geen water nodig heeft (mits het grondwater zijn niveau behoudt, maar dit vertelde hij niet ), maar wat ons rhodobos betreft nemen we geen risico. Het blad staat door het vele water strak, het bladerdek is weer gesloten en de koelte blijft er lekker hangen.

Een half uur later drink ik mijn eerste koffie buiten. De zon is al door de vuile mist gebroken en het voelt in de vroegte al benauwd. Het is mijn tweede natuur geworden om in de vroege morgen de bomen af te turen. Ik ontwaar een jong spechtje dat nog onwennig tegen een stam opklimt. Ook daar is gezinsuitbreiding geweest. De grote zwarte specht die ik in geen weken heb gezien, moet ook nog in de buurt zijn. Hij heeft zijn snavel nu aan een volgende stronk gewaagd en er systematisch de bast afgehakt.

Ineens zie ik tussen de zon en mij iets vliegen dat ik niet goed kan thuisbrengen. Het neemt korte stukjes waarna het dekking zoekt. Dan steekt het ineens de onbeboste tuin van de buren over waar wel een grote vogelkers staat vol rijpe bessen. Aha, nu zie ik zijn rossige grijs. Het is mijn kleine duif zonder lichtweerkaatsend kraagje waardoor hij absoluut geen duif lijkt. Hij vliegt naar de boom met snoepgoed.

Zijn mams heeft hem al daarheen gelokt op de avond dat wij mochten kijken. Ik dacht toen nog dat het een tamme kastanje was, maar door de kijker herkende ik vogelkers. De boom vond gisteren al gretig aftrek bij de volwassen duiven. Ik heb me er een hele tijd mee vermaakt. Wel eens een duif met zijn nogal plompe lijf om takken heen zien buitelen en ondersteboven fladderend bessen zien jatten?