Vluchtig

Ditmaal is het menens. Geen van allen teruggekeerd vanavond. Noch de duivin met jong, noch het prille paartje. Alles wat rest is herinnering, mijn log en een handvol veertjes. Ik wist dat de scheiding nabij was nadat zij ons haar jong had laten zien en toch komt de scheiding sneller dan ik had gehoopt.

Inderdaad familie van elkaar en samen vertrokken naar koelere oorden nu de kleine goed kan vliegen? Hij moet wat van de wereld zien om groot te groeien en weten waar het koren rijpt. Ik heb wel eens gelezen dat duiven even trouw zijn aan hun plek als aan hun partner en altijd de weg naar hun geboorteplek terug kunnen vinden. Laten we daar dan maar op hopen, al kan ik niet beloven dat ik ze herken.

Merkwaardig dat in de wijde omtrek vanavond geen gekoer meer was te horen. Er vloog ook geen enkele duif meer over naar plekken verderop. Er hing ineens een beklemmende stilte. Zouden ze met een grote groep vertekken, zoals ze ook in groepen fourageren? Dan heeft mijn duivin het jongen wel op de nipper getimed.

Het prachtige van vogels is dat ze vluchtig zijn. Mensen willen altijd hebben en houden, spreek ik mijzelf toe als ik me ondanks alles toch wat treurig voel.