India

Kijk mij nou
Achtergrond
Eerdere Misdruk
Oudste Misdruk
Indiasite
Indiafoto's
Marokko foto's
Moskou foto's


Opties


Recent
Als ratten
Eerder dan de chocoladeletter
Plof
Uitsmijter
Pro Memorie
Nachtkaars
LEGO
Conditie
Busje komt zo
Kattenkwaad
Liefhebbershapje
Alle kanten uit
Spierpijn?
Raar land
Beton


Zomert het al?
The WeatherPixie



Toptwenty

Archieven
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004
juli 2004
juni 2004
mei 2004
april 2004
maart 2004
februari 2004
januari 2004
december 2003
november 2003
oktober 2003
september 2003
augustus 2003
juli 2003
juni 2003
mei 2003
april 2003
maart 2003
februari 2003
januari 2003
december 2002
november 2002
oktober 2002
september 2002
augustus 2002
juli 2002
juni 2002
mei 2002
oktober 2000
september 2000


Hele Ouwetjes
(ooit weblogs.com)
(plaatjes foetsie)
2000-9/2001-5

(Greymatter)
Greymatter I
Greymatter II


MT-stuff

Powered by MovableType







Baard in de keel

Verheugd zag ik vanmorgen vroeg dat het zand nat was, maar toen ik een krasje zette met een twijg bleek de vochtlaag niet meer dan een millimeter te bedragen. Toch blij met een oppervlakkig natje dat de stortvloed voorafgaat die we eens zullen krijgen. Nu blijft nog elke druppel op het zand staan zonder door de bodem te worden opgezogen. Geleidelijk vocht zou een cadeautje zijn.

Bij de verbouwende schuin-achterburen viel plotseling een joekel van een boom. Onmiskenbare dreun van traag vallend hout dat ter aarde stort met brekende takken. Vreemd dat ik niet had horen zagen. Alsof ze geen slapende honden wilden wekken. Eén omgehaalde boom en daarna stilte. Goed voorbereide actie want daarna weer geluiden van de bouw alsof er niets gebeurd was.

De zomereiken laten in razend tempo hun eikels vallen. Vroege Vogels had het er ook al over. Ze vallen te vroeg en er is nog geen dier die ze eet. Wat ik toevallig tegenkom raap ik als noodrantsoen voor later, ook al zullen verdroogde eikels waarschijnlijk niet meer te pruimen zijn.

Wat over is aan jonge merels groeit als kool. Ze zitten nog wel rul in hun jaquet maar krijgen mooie gele snavels. De jongetjes tenminste. De meisjes worden evenbeelden van hun moeder. Het wordt steeds moeilijker de generaties van elkaar te onderscheiden.

De duivin heeft het kind gisteravond uitgebreid gevoerd. De kleine leek wel uitgehongerd. Hoewel hij zo klein niet meer is bedient hij zich nog van dat hongerige, zachte babypiepje dat zij niet kan weerstaan, als dit hem zo uitkomt.

Zijn actieradius lijkt behoorlijk toegenomen. Hij heeft ondertussen leren koeren. Zodra zij neerstrijkt roept ze hem met donkere volle stem. Dit is een nieuwe ontwikkeling want vroeger zag hij haar wel komen als hij dichtbij verscholen zat. Hij antwoordt nu van ver. Zijn stem klinkt hoger dan de hare en ligt net naast de goede toon, om het woord vals maar niet te gebruiken. Hij heeft de baard in de keel.

Zo'n uur geleden vlogen ze samen weg maar ik kon door hun snelheid niet zien wie voorop ging. Duiven kunnen uit stilstand een razende vaart ontwikkelen. Boven het huis gekomen klapperde de achterste luidruchtig met zijn vleugels, een geluid dat ik in geen weken meer gehoord had.

Ergens gelezen dat dit betekent: "Knoop goed in je oren dat dit de grens van mijn gebied is!" en dat het de doffers zijn die zo hun territoir markeren. Dringt zich nu natuurlijk de vraag op of mijn vermeende meid soms man is, of dat die kleine uitvreter man begint te worden.

elisa op 19 augustus 2003 om 11:46 uur

elisa

Misdruk schaatst d'r eigen baan

Powered by MovableType       

Dank aan Frédéric van Druppels die mij zijn oude vitrage vermaakte