Teleurgestelde hond

Ik wilde naar de vijver kijken, maar Beer dacht dat we naar de bramen gingen. We laten altijd een paar lage takken hangen waar hij de vruchten zelf vanaf mag halen, wat hij met gespitste lippen doet.

In de loop der jaren leerde hij dat rood zuur is en paars lekker. En dat rood, mits hij het laat hangen, vanzelf ooit paars wordt. Knappe hond! Merkwaardig is verder dat hij nooit op z'n eentje bramen gaat eten. Een van ons moet mee want anders is het geen feestje.

Tegen de hoge berk naast de vijver groeit de braam, vandaar het misverstand. Terwijl ik de vijverplanten bekeek hoorde Ik hem tussen het bramenhout ritselen. Ik had al gezien hoe de omvangrijke struik vol fruit door de merels geplunderd was, maar Beer wist kennelijk nog nergens van.

Zijn blik ging steeds verbaasder van zijn lege takken naar mij, en weer terug. Steeds opnieuw, alsof hij mij mij wilde vragen wie er aan zijn snoepgoed had gezeten. Ik wist het wel, maar zei maar niets. Nooit eerder heb ik de merels bramen zien eten, maar nooit eerder was er door droogte zo'n voedselgebrek.