
Het duurde vrijwel de hele zaterdag voordat ik van alle oude spullen los was. Erg oude spullen wel te verstaan maar er zijn nog altijd mensen die met een overjarig Apple'tje beginnen en hun uitbreidingen geduldig bij elkaar proberen te scharrelen. Die zijn oprecht blij als ze nog iets bruikbaars vinden.
Leuk was de man die de onverslijtbare Apple Color One scanner kocht. Het ding had al de hele morgen voor 10 euro te koop gestaan, maar geen hond wilde hem hebben. Balorig plakte ik er een etiket op met "gratis mee te nemen". Men keek, maar er gebeurde verder niets.
Eindelijk meldde zich iemand die wel zin aan hem had. Hij vroeg achterdochtig waarom er "gratis" op stond. Ik vertelde dat het ding eigenlijk nog veel te goed was om er "10 euro" op te plakken zoals ik eerder had gedaan. Hij dacht even na, trok zijn portemonnee en stond erop om 10 euro te betalen!
Een tweede grap had ik aan een mijnheer die een door mij aangeboden muis te duur geprijsd vond. 't Was een gloednieuwe USB die mij niet lekker in handen lag. In de loop van de dag liet ik het kreng van 20 naar 10 euro zakken. In de loop van de middag kwam de man terug. Toen bood hij 5 en ik kon niet verhullen dat hij mij irriteerde. Na enig gezeur kwamen we op 7,50. Hij betaalde met een briefje van 10 en terwijl ik wisselgeld zocht zei hij minzaam: Laat u de rest maar zitten.
Al het spul tezamen bracht niet veel op. Ik had het trouwens op voorhand al in zesvoud uitgegeven aan een Apple-made supersonisch yuppig oogverblindend muziekspeeldoosje dat ik nooit had willen hebben. Zo gaan die dingen.
elisa op 09 september 2003 om 12:16 uur