
Wat komt die doen, vroeg ik verbluft, toen de rode jonge eekhoorn recht op ons af kwam golven. Een eekhoorn loop niet, maar deint. Op dat moment was hij ons tot op drie meter genaderd. Hij keek op, zag ons onder het afdakje staat en verdween als door een wesp gestoken.
Op de bergkist onder het afdak hebben de gebolsterde walnoten gelegen die ik zo moeizaam op de dieven veroverd had. Gisteren toevallig de laatste opgegeten. Al van z'n leven kwam pluimstaart de noten terughalen die ik hem had laten plukken.
elisa op 12 september 2003 om 22:00 uur