Ausdauer

't was buiten hardstikke koud, maar toch van 8 tot 9 als vroege vogel op tuinstoel de oude eikenboom geobserveerd. Ik lijk wel gek want m'n handen waren er zo stijf van geworden dat ik niet eens meer een sjaggie kon rollen.

Net als de walnoot zit ook de eik barstens vol dikke vruchten. Tijdens de droogte heeft hij veel eikels afgestoten, maar er hangen nog overdadige porties in. Of dit normaal is weet ik niet, want ik heb nooit eerder naar hem gekeken. Vanmorgen stond hij uitnodigend met opvallend wiebelende takken in de eerste zon te glimmen waardoor hij mij nieuwsgierig maakte.

De duiven, sinds enige weken in de omgeving aan de zwerf - ze komen hier alleen nog maar baden en drinken - vlogen af en aan om buitelend een nootje mee te pikken. Het zijn ware acrobaten ondanks hun gewicht maar ze plukken nogal slordig. Beer schrikt zich telkens wezenloos als de eikels hem om de oren vliegen. We rapen de gevallen vruchten als wintervoorraad voor slechtere tijden. Vlaamse gaaien en spechten die de boom ook frequenteren plukken heel wat beschaafder.

De rode eekhoorn spande echter de kroon. Je kon er de klok op gelijk zetten. Elke twee minuten dezelfde route: via tamme kastanje en twee dennen waarin hij steeds hoger klom, klaar voor de grote oversteek. Dan krulde hij zijn staart naar binnen om zich af te zetten. Om vervolgens met gespreide ledematen de reuzensprong te wagen en elegant de eik in te zeilen. Het geheim zit 'm erin dat hij alleen van hoog naar lager springt. De dennen dienen als ladder voor de eik.

Rap tilde hij vervolgens links en rechts twijgen omhoog, graaide er eikels vanaf om dan steeds dezefde weg weer terug te nemen. In een rotvaart hup naar de eerste den en over de dikke kronkeltak naar de tweede; dan ondersteboven een heel eind langs de stam omlaag tot aan de lange forse tak die de kastanje in steekt. Langs de stam van de kastanje naar de grond, de handel ingraven, en weer terug naar boven. Eindeloos, eindeloos ging hij door. Hij hield het langer vol dan ik.