Manna!

De kleine rode eek blijft komiek. Golf, golf, golf, daar deint hij de betonnen treden weer op, danst hij tien meter over het betontegelpad langs onze eettafel naar de heuvel waar duiven eikels laten vallen. Hij durft! Maar wat zal hij klimmen als het manna zomaar op de grond voor het grijpen ligt?

Dat hij de gevonden eikels eet kan ik waarderen. Dat hij ze ter plekke ingraaft vind ik minder. Dat wordt in het voorjaar kleine eikjes uittrekken, wat gezien de lange penwortels soms een hele klus is. Nooit heeft deze eikenboom zo barstens vol dikke vruchten gezeten. Het laat niet af, het houdt niet op, het blijft een va et vien van gaaien, eksters, duiven en eekhoorns uit de wijde omtrek.

Wij hebben ondertussen een fruitkistje vol verzameld, alleen van de eikels die op het pad of voor onze voeten zijn terechtgekomen. Om te voorkomen dat alles zich uitzaait en als wintervoer, al weet ik niet of uitgedroogde eikels nog wel worden gewaardeerd.

Het kratje staat onder de boom voor ieder die er nu al uit wil eten. Voor de grap had ik ook een walnoot tussen de eikels verborgen. Die was meteen verdwenen.