Kliniek, of zo kan het ook

Drie dagen tamelijk geoccupeerd geweest met Floris. Hij kroop miezerig weg, meed elke gezelligheid, kotste, had niesbuien, gloeiende oren en soms pijn. De dierenarts op dorp (nieuwe kliniek door jong echtpaar gerund) zei dat ik tussendoor kon komen.

Floris liet zich - volkomen tegen zijn aard - als een modelkat bevoelen, temperaturen, scheren en bloed uit z'n halsslagader zuigen zonder dat hij vastgehouden hoefde worden. Zijn buik was soepel, koorts had hij niet, gebit was in orde en de kleur van het tandvlees gezond. Maar er viel niet te ontkennen dat hij gloeide en echt wel iets mankeerde.

Teveel suiker? Een drupje werd uit het volle buisje op een strip gelegd maar de uitslag was perfecter dan perfect. Besmetting door H's katten? De mijne komen niet buiten maar de zijne wel. Ik had ze immers uitvoerig geaaid en op schoot gehad? De dierenarts zei dat dit het meest waarschijnlijk was en dacht aan blaasontsteking. Omdat er toch iets moest gebeuren spoot hij Floris een ontstekingsremmer in.

Volgende dag telefoon. De dierenkliniek: hoe of het met Floris gaat? Omdat ze geen diagnose konden stellen zijn ze nieuwsgierig hoe hij zich ontwikkelt. Ik ben er beduusd van. Wel verbetering maar nog niet in oude doen, zeg ik. Of ik hem pillen kan voeren? Neen! Dat gevecht ga ik niet meer aan met de kat die zich tweemaal daags vol vertrouwen laat prikken. Geen probleem en alle begrip. Kom maar langs, geeft niet wanneer, krijgt hij even een prikje.

Ditmaal is het de vrouw. "Tjee, wat een joekel van een kat met echte leeuwenmanen. Je lijkt André Hazes wel", zegt ze prijzend. Hij moet van haar op de weegschaal. Bijna 8 kilo. Floris kijkt volmaakt ontspannen uit z'n ogen en spint zelfs even. Laat zich willig opnieuw betasten, in bek en ogen kijken, prikken en een hele voetbal vocht onder z'n huid spuiten. Mijn tijger die zijn oude dierenarts alle hoeken van de kamer in mepte (zodat ze hem ten einde raad plat moesten spuiten voordat hij behandeld kon worden) heeft duidelijk vriendschap gesloten.

Zojuist heb ik ze gebeld om te melden dat hij weer de oude is, gezelschap zoekt, babbelt en Beer voor de voeten loopt. "Beer, Beer", mauwt hij dan (zo klinkt het tenminste) als hij wil dat Beer zijn oren wast, wat de hond goedmoedig doet met een overdaad aan spuug. Trots komt hij mij daarna zijn natte kop tonen. Zo ken ik mijn pappenheimer weer!