
Rijke mensen die hun zin niet krijgen blijken vindingrijk. Geen kapvergunning? Dan snoeien we toch alle lage takken van bomen die ons in de weg staan!
Zo verdween gisteren ineens de magistrale tak van de tamme kastanje die over de schutting geheel naar ons overhing en een prachtige groenwal vormde omdat wij nu eenmaal aan hun zonkant zitten.

Bovenste foto: het was een prachtig ontwikkelde tak vol vruchten en leven. Het was eekjes weg naar de dennestam om de eik te bereiken. De volle tak ontnam hun het zicht op ons terras en achtergevel, en ons vrij zicht op hun tuin. Leven en laten leven.
Onderste foto: Als de sodemieter laurierkersen planten want er is een gat geslagen van hier tot sint juttemis. Dag vrijheid, dag knusse ontbijtplek waar we afgeschermd door groen de slaap uit onze ogen konden wrijven.
Laurierkersen zijn nogal saai. De kastanjetak, oeroud en stevig, was vol leven en geritsel. D'r viel hier stilletjes een traan op de tompouce.
Sinds wij tot driemaal toe hun verzoek aanvochten (en wonnen) om een tennisbaan in hun achtertuin te leggen maken zij geen woorden meer vuil aan dwarse buren. Geen nood want voor de avond valt staat hier een flinke pluk laurierkers.
Wordt er over zoiets ingrijpends, want een kind ziet toch wat voor gevolgen zo'n snoeipartij voor jullie heeft, helemaal niet overlegd? Dat doen wij in ons stadstuintje nog met de buren als onze roos een beetje enthousiast over het hek wil klimmen! Terwijl ze dat niet eens erg vinden. En hún mezenkastje hangt aan ónze boom, omdat dat de beste plaats was om vanuit hun huis de activiteiten te kunnen zien. Maar wij zitten wel meer op mekaars lip, denk ik. Was de tompouce nog te eten?