Transport

Zoals wij allen, koos ook neef in den vreemde zich een stuk uit de nalatenschap van tante. Geen handig stuk, want een forse oudhollandse armstoel die zijn gewicht in hout driedubbel waard is, maar verder het aanzien niet erg waard.
"Waar moet-i heen?", mailden we.
"Lever maar af bij BuZa", schreef hij gemakkelijk terug en dat was dan dat.

Nou is het geen stoel die je kan dubbelklappen. Aangezien het uur van ontruiming ras nadert vroegen wij ons af of neef in den vreemde soms denkt dat BuZa ook spullen komt halen? Wij dachten van niet.

Stelden wij ons nog een kort moment de situatie voor hoe wij in stationcar de stoel naar Den Haag zouden rijden, parkeren, sjouwen, bij BuZa binnenstappen met een uitgestreken smoel, armstoel heftig doch elegant tussen ons in gedragen, nagestaard door everybody, losjes tegen de bode zouden zeggen:
Excuus mijnheer, maar deze vreselijke stoel is voor zijne excellentie X die zetelt in land Y waarbij nog fijntjes opgemerkt moet worden dat Y geen negorij is.

* Na diepgaand overleg besloten hem deze schande te besparen.