Hij heeft me al een paar maal doordringend aangekeken en zegt ineens dat ik een sterk karma heb en een “very clear mind”. Ik moet er om lachen maar hij vervolgt ernstig dat ik minder moet roken omdat dit de pest voor me is. Hij tovert een klein pakje tevoorschijn waarin dunne, taps toelopende strootjes zitten en zegt dat die gezonder zijn omdat de tabak in natuurlijk blad is gerold. Marihuana?, vraag ik. Inderdaad. Hij biedt mij een strootje aan om te proeven en een bank om samen op te roken. Ik overwin mijn aarzeling; zie dat JW ondertussen op een schaduwrijk stoepje is gaan zitten, dicht in de buurt dus wat kan me gebeuren?

Terwijl ik het eerste sticky van mijn leven rook, vertelt de man mij wat ik allang weet: dat ik twee zonen heb. Prima gok, denk ik nog, maar als hij haarfijn hun zo verschillende karakters begint te beschrijven, luister ik met meer interesse. [...]. Dan neemt hij ineens mijn hand en bekijkt aandachtig de lijnen. Een gelukkige hand, constateert hij, hoewel de mooiste tijd nog moet komen. Pas over een jaar of vier à vijf zal ik het maximale geluk bereiken en aan zijn voorspelling terugdenken; na eerst door een dal te zijn gegaan.