
Zeker een minuut of twaalf staan prutsen voor ik een draad door de naald had gefrummeld. Met brilletje op natuurlijk, want hoe kom ik anders aan een naald? Denk niet dat ik slechte ogen heb want afzonderlijk zijn ze prima. Alleen als ik ze samen gebruik raakt mijn omgeving uit proportie, wat - tussen ons gezegd/gezwegen ook wel mijn reddding is omdat ik verbazend goed moet kijken of iets wel is wat het lijkt te zijn.
Zo is in mijn optiek vrijwel alles scheef waarvan anderen met klem beweren dat het recht is. Zelfs de waarheid. Soms zie ik een liggende halve maan terwijl die in onze contreien behoort te staan. De maan zal wel moe zijn van alle gesodemieter, denk ik dan vol erbarmen. Er zijn ook momenten dat ik hem dubbel zie, maar dat overkomt de besten in ideale omstandigheden.
De clou is dat ik astigmatisch ben en niet zo'n beetje ook. Ooit eens lenzen geprobeerd onder toezicht van een dokter. Het werd een daverend succes. Nadat ik vanwege het gekriebel - want zo voelde die lenzen - flink had moeten niezen, zag ik de dokter nagenoeg ondersteboven toen de cylinders waren verschoven. Ik vroeg hem verbaasd waarom hij zo'n bedenkelijke houding had aangenomen, maar hij kon hier niet om lachen.
elisa op 11 november 2003 om 17:25 uur