Kou gevat

Een ontstoken knie maakt zwijgzaam, chagrijnig en moedeloos. Elke stap doet pijn, zelfs als je stilzit. Volgens mij had het gewricht kou gevat want ik kon geen andere oorzaak bedenken. De dokter zei dat dit niet mogelijk was, maar waardoor het wèl kwam kon hij niet vertellen. Dus houd ik het zwijgend maar hardnekkig op onderkoeling tijdens de laat-avondlijke rookgeneugten buiten. Het vroor soms dat het kraakte.

De nieuwe dokter is trouwens een zegen. De oude zou lange, amuzante lulverhalen houden waar ik niet tussenkwam en uiteindelijk vragen wat ik er zelf van dacht. Daarvoor was ik natuurlijk niet gekomen. Hij trok dan een gezicht alsof ik hem lastigviel en heus niet aan mijn kwaal zou overlijden, wat mij jongstleden maart op een haartje na het leven kostte. Toen heb ik hem uit lijfsbehoud maar ingeruild voor een wat saaier, maar zorgzamer type.

Zijn diagnose bleek raak want mijn healingmeisje met speciale gave voelde de ontstoken plek al op afstand gloeien. Elke twee uur ijs erop, zei ze. Natte theedoek in de diepvries leggen en die op de knie laten ontdooien. Ik probeerde nog even te vragen of mijn knie geen kou kon vatten, maar ze schaterde het uit.