Allerlei onsamenhang

Als een kreupel paard hobbel ik door de stallen om de laatste ongerechtigheden van de feestdis te verwijderen die reeds staat gedekt: kattenharen, speelgoedjes en verdwaalde attributen. Pluis vind het dol om met vier voetjes op één bord te staan en joelt indianenkreten bij deze acrobatiek.

In alle kamers dendert sinds gistermorgen Hilversum 2 met de top 2000 uit de speakers. Genieten geblazen, al is niet alles mijn mijn smaak. Maar wel het beste ooit gemaakt sinds pakweg 1960. Ik luister meer met muzikale oren dan met nostalgie. Wakkerder en pienter word ik ervan.

Ik had me waanzinnig verslapen. Toen ik buiten kwam zaten merels, roodborsten en merels in een grote kring te schreeuwen om hun hapje kaas. Ik legde één walnoot voor de eek neer op het witte marmeren tafelblad. Binnen een half uur was die verdwenen.

Het ganzengegak en -gekwebbel houdt aan. Grote v-formaties duiken op uit de mist, vliegen als silhouetten over, om zuidwaarts weer in nevel te verdwijnen. Afgaand op het gesnater moet het trekken een geweldig sociale, gezellige bezigheid zijn.

Er is weer voor miljoenen vuurwerk gekocht in dit armlastige land. Meer dan ooit, las ik ergens. Ach ja. Dat je de boze geesten wil verdrijven kan ik nog begrijpen. Verontrustender dan verwonde ogen en handen vind ik de zware metalen die achteloos de lucht worden ingeschoten. We schreeuwen moord en brand om het miljeu en blazen in een enkele nacht meer vervuiling rond dan industrieën in een jaar.