Pleisters maar weer

Toch maar naar de dokter. De patiënt blijft hoesten, hijgen en extreem kortademig. Koorts leek er maandagavond klappertandend aan te komen, maar was de volgende morgen als sneeuw voor de zon verdwenen, zonder een spoortje verhoging achter te laten. Tamelijk misleidend.

Dikke bronchitis. Recepten voor antibiotica, codeïne en een pufje. Pufje is zwaar gemoderniseerd sinds ik het mijne afgelopen maart stervensbenauwd in de prullenmand kwakte. Maar ik kreeg het dan ook voor een virale longontsteking die niet was opgemerkt. Zand erover.

Probleem is dat mannen zo ziek kunnen zijn. Geen koorts, en toch de gekwelde blik van red mij van deze rap naderende dood!. Niet meer roken is zielig maar moet, want bij elke trek hoest hij zijn longen eruit. Zei hij ook nog tegen de dokter: ik kan niet meer roken want ik mag van haar niet naar buiten! De dokter moest er fijntjes om lachen maar zei gelukkig niet hij best naar buiten mocht. 't Is nu wel een groot voordeel dat de atmosfeer binnen geheel rookzuiver is.

Zyban of pleisters? Ik wil ook weer van die sjekkies af. Wat ik het meest zal missen zijn die pauzetjes buiten in weer en wind. De merels die komen kijken of er weer iets te bikken valt; de roodborst die naast me op de kist komt zitten; specht die altijd zijn mondje roert, eekje die wegvlucht bij mijn komst, mezen, vinken, boomkruip- of klevers, muizen die in de schemer de restjes snoepen en uilen die in het duister huilen. Alles houd ik rokend, diepgedoken in m'n jekje, in de gaten.

Zyban of pleisters maar weer? Zoveel benauwende verhalen over Zyban op internet gelezen dat ik het spul al maanden onaangeroerd in de kast heb laten liggen. Huisarts zag geen problemen, maar mijn favoriete apothekersassistente vond er wel veel ingrediënten inzitten waar je als mens maar tegen moet kunnen. Gezien mijn weerzin kon ze het niet bepaald aanbevelen. Pleisters gekocht.