
Al wonen ze nog ergens anders, ze zijn ons niet vergeten. Bij mooi weer zoals vandaag toeven ze een uurtje hoog in de kale eikenboom, wat ze wel vaker beginnen te doen. Twee jonge houtduiven die duidelijk een tortelend paartje vormen, en een zwaarder exemplaar met opvallend brede witte halsband die zich op gepaste afstand houdt en door het stel wordt geduld.
Ze zat met de staart naar me toe haar veren te poetsen. Ik kon het niet laten om een zacht dag meid! omhoog te sturen, hoewel ze na maanden afwezigheid totaal verwilderd moet zijn. Haar geheugen bleek niet slecht. Ze keerde zich ogenblikkelijk naar mij toe en hield mij met dat scheefgehouden koppie aandachtig in de gaten, zoals ze talloze malen eerder had gedaan afgelopen zomer.
elisa op 23 januari 2004 om 10:32 uur
ach... das mooi...