
Hij mag niet naar buiten en al helemaal niet roken. Nu kan ik - niet gehinderd door het aanstekelijk gezellig samen - ongebreideld naar eigen behoefte, waarbij hij ook niet tussentijds de asbak leeggooit. Vogels eten geen peuken.
Terwijl ik mij geen enkele beperking had opgelegd lagen er gisteravond zeven gore stompjes, een bemoedigende score voor iemand die enige decennia bijna twee pakjes rookte, 8 maanden stopte, weer werd verleid, 3 maanden stopte en opnieuw de fout inging.
Zeven sjekjes op een dag waarvan ik veertien maal lol heb. Ik rol, steek op, neem een paar trekken, heb daar genoeg aan en leg het restant in de asbak. Bij een volgende behoefte aan pauze rook ik hem verder op. Rollen vind ik nog het leukste. Daar wil ik niet mee stoppen. Nooit!
Oke, vijf is voorlopig genoeg op een dag. Moet lukken. Uitsluitend buiten roken geeft een behoorlijke beperking omdat je er telkens de tijd voor moet nemen, dat blijkt. Zal ik jullie eens wat zeggen? Iedereen kàn me wat!
elisa op 24 januari 2004 om 09:28 uur