Vrije keuze

Vandaag was het de dag van Millecam zaliger en waterstraalster Jomanda die men er minder zalig vanaf wil laten komen. Persoonlijk geloof ik niet in alternatief gehocuspocus bij levensbedreiging door ziekte, maar velen schijnen het graag als strohalm aan te grijpen. Anderzijds was het in handen van een èchte dokter dat ik vorig jaar bijna de pijp uitsudderde in een nodeloze dood.

Hier ligt naar mijn idee een probleem. De zieke mens is vrij zich te laten behandelen door wie hij wil. De zieke mens kan beoordelingsfouten maken en zich wenden tot gebeds- of andere knoeigenezers. Als je Jomanda wilt veroordelen zonder de wens van Millecam serieus te nemen, dan vrees ik dat geen rechter recht kan spreken. Je kunt onmogelijk één facet uit de context lichten en daar de loupe op zetten.

Hoeveel nodeloze doden er vallen onder de kundige handen van echte dokters is niet bekend, maar zeker is dat ook daar fouten worden gemaakt. In dat geval heeft de zieke mens die overlijdt een even tragische keuze gemaakt door voor de legale weg te kiezen. Het touwgetrek tussen wetenschappelijk of alternatief is er altijd geweest en zal ook altijd blijven, tenzij men de zieke zijn keuzevrijheid ontneemt. Is dat wat we willen?

Het probleem ligt naar mijn gevoel dan ook minder bij het fenomeen Jomanda, dan bij Millecam zelf. Het zal mij benieuwen wat een rechter ervan maakt.