Sudderlap

De stand van zaken is eerbiedwaardig al week ik zaterdag gedurende een zwak moment van het ingeslagen niet-rokerspad. Door technisch gefrummel aan het log loop ik een weekendje achter. Ik ben 11 dagen geleden gestopt. Zodoende.

Gebrek aan nicotine brengt een voorname traagheid met zich mee. Soms vrees ik dat ik nooit meer wakker word en nooit meer vinnig. Dat ik tot het eind der dagen een sudderlap zal blijven die zonder een spoortje slijm kan ademen tot in haar tenen maar zich geen krokante korstjes meer kan laten bakken.

Hoe je gehunker naar tabak het hoofd biedt leer ik van een vriendin die werkelijk tot in de puntjes is verzorgd. Zij beheerst zich een ongeluk om geen sigaretten te kopen, maar gaat voor de bijl zodra zij ergens lange peuken ziet liggen. Die moeten uiteraard wel schoon zijn, fluistert ze verontschuldigend zodra ze mijn ongeloof bespeurt.

Afgelopen zaterdag op de Appledag. Na een paar uur slaat een hangerige vermoeidheid toe. In de zaal mag niet gerookt, maar in de enorme hal hangt de gore lucht van verbannen genieters. Ik besluit de eerste beste, rijp of groen, bekend of vreemd, gehaat of geliefd een rookstaaf af te troggelen.

Daar staat Leen te rollen. Leen, maak er ook een voor mij want ik rook niet meer! Hij is geweldig want hij geeft mij zijn sjagbuiltje (Javaanse Jongens!) en kijkt van mijn mededeling niet op. Alleen al van het rollen krijg ik een geweldige kick. Dan gaat de brand erin en de begeerde rook smaakt naar andermans vuile sokken. Ik geef Leen de nog nauwelijks gekrompen peuk, draai me om en roep over mijn schouder: Sorry, ik rook immers niet!

Dan ga ik terug de zaal in. Langs de zandbak waarin rokers hun restanten achterlaten. Ik zie twee bijna maagdelijke peuken liggen met hun kopjes in het schelpenzand en kom in de verleiding om ze mee te grissen voor mijn vriendin. Ik blief alleen sjag, ook onder nooddruftige omstandigheden.