
Hij zat erbij als een oude man. Zijn veren dik opgeblazen tegen kou. Zijn lange hals ingetrokken. Vol sneeuw op zijn kruin, wenkbrauwen en snavel. Hij kleumde.
Hij zat daar stil en onvoorstelbaar imposant te wezen in de witte wereld langs de vijverrand. Ineengedoken turend en zeer breed. Ik kon geen foto van hem nemen want toen ik mijn pink lichtte zag hij mij door de ruit bewegen en spreidde meteen zijn magistrale wieken. Weg was hij.
Ogen voor en achter....... maar een beschrijing zolas hier maakt dat we de reiger aanschouwen!
Reigers zien al-les!